prentje en de woensdagmiddag

'Ik ga vandaag vier leuke dingen doen', zegt Zoon vanmorgen in de klas tegen een groepje moeders. 'Ik ga eerst met mama naar MacDonalds, dan gaan we naar de bioscoop, daarna gaan we naar de Hema voor het Pinguins-van-Madagascar-menu, en dan gaan we pizza eten voor de televisie. Dat doen we namelijk altijd als mijn vader niet mee-eet'. Ik kijk maar even de andere kant op.

Niet veel later zijn we bij de bioscoop, de frietjes van de Mac nog achter onze oren. 'De film Hop begint toch om 14.00 uur?', vraag ik nog voor de zekerheid aan de meneer achter de balie. 'Ja, maar niet in deze bioscoop', zegt hij grijnzend.
Met een noodgang vliegen Zoon en ik over de Oude Gracht, om nog op tijd te zijn voor die andere bioscoop aan het water, de ballonnen van de Mac achter ons aan wapperend.

Door de film Hop komen we helemaal in de paasmood bij de Hema aan. Waar we nog een leuke paasslinger van Return to Sender vinden. En nog een uiltjestassenhanger erbij, vooruit, een van mijn manieren om het goede doel te steunen.

Van Zoon mag ik niet meer 'Kowalski, opties', zeggen als hij zijn Madagascar-menu samen stelt.
[Deze opmerking wordt waarschijnlijk alleen begrepen door de die-hard Pinguins van Madagaskar-kijkers.] 

Uitgeput zitten we even later met onze pizza voor de buis. We kijken een Charlie-en-Lola-dvd'tje, omdat we die allebei zo leuk vinden. Jaha, ik weet dat ik geen doorsnee-moeder ben. 

En nu hebben we een beetje buikpijn.

prentje en de blog-date

In de stromende regen rijd ik naar Dordrecht. Vandaag heb ik mijn blog-date. Met de ladies die ik via internet heb ontmoet. Die elkaars blog lezen, dezelfde interesses hebben, en die het leuk vinden elkaar een keer 'in het echt' te ontmoeten. Ik heb eerst met haar afgesproken. Met deze dame heb ik een speciale band opgebouwd. Vaak schrijft ze net over iets waar ik ook aan moest denken. We delen dezelfde smaak qua kleding en huisinrichting. En tussen de regels door kan ik lezen dat ze heel lief is.

En dat is ze ook. Ze is precies zoals ik me heb voorgesteld. We drinken koffie in haar leuke huisje, en gaan dan door Dordrecht wandelen waar ze me haar favoriete adresjes laat zien. Helaas is het nog steeds niet opgehouden met regenen, en besluiten we met de auto naar Villa Augustus te rijden. Daar gaan we de rest van de dames ontmoeten. Hopen we. Want ook al is het inmiddels 14.00 uur; we zien nog niemand.

Gelukkig komt zij eraan lopen. Ze heeft voor ons allebei een cadeautje meegenomen, heel lief verpakt met een gehaakt bloemetje. Ze herkent de print op mijn shirt meteen. Ah, wat is het lekker om een keertje af te spreken met mensen die dezelfde interesses hebben. Regelmatig ben ik toch een beetje een vreemde eend in de bijt met mijn voorliefde voor gehaakte items, stoffen, illustraties en uiltjes. Over uilen gesproken, van de dame die ik 's ochtends al ontmoette, krijg ik ook nog een lief cadeautje. Voor het eerst sinds mijn verjaardag voel ik me echt jarig.

'Misschien blijven we wel met z'n drieën vanmiddag', zeg ik, en op dat moment komt zij met haar en met haar en haar twee dochters aanlopen. En moeten we verhuizen naar een grotere tafel.
En wat was het gezellig. En wat een goede high tea. Helemaal verzadigd rij ik naar huis.

De volgende dag lees ik op mijn blog dat ik 'in het echt' ook leuk ben.
Gelukkig maar.

prentje is jarig

'Mama, ik heb een moeilijke vraag voor je', zegt Zoon vanochtend. 'Hoe weet je nou dat je ouder bent geworden als je jarig bent?' Tja, dat is inderdaad een moeilijke vraag. 'Kijk maar hoe ik mijn bed uitkom', gaf mijn collega als mogelijk antwoord.

Goed. Jarig dus. Een rare verjaardag. Ik moest vandaag werken en daarna had ik mijn cursus. Vanmorgen lagen er twee cadeautjes op tafel van Man, een geweldige tuinkabouter en een boek van mijn held Fiep.
Zoon had een leeg potje appelmoes ingepakt, met vijftig papiertjes erom heen. Humor van een zesjarige. Ondertussen moest Zoon naar school, en ging mijn telefoon continu.

Op mijn werk hadden ze vandaag maar geen bloemen besteld omdat ik dan liep te sjouwen op mijn cursus. Lief bedacht, maar het voelde toch wat kaal. Gelukkig hebben ze wel mooi gezongen. En hadden we taart.

In mijn eentje bij de Mac een Bigmac naar binnen gewerkt. Gelukkig kon ik buiten zitten in het zonnetje. Zo voelde het toch een beetje feestelijk.

Op mijn cursus getrakteerd op paaschocolaatjes, om toch een beetje jarig-gevoel vast te houden. Of moet je dat niet meer koesteren als je 39 bent geworden?

Word ik ooit volwassen?

prentje en de lente

Vrijdag. Huilend komt Zoon de kleedkamer van het zwembad binnen. 'Ik kan niet meer door Het Gat zwemmen mama, en nou mag ik niet afzwemmen, snikt hij verdrietig. 'Ik ga wel even met Meester J. praten', zeg ik, nadat ik hem heb getroost. Ik trek mijn laarzen uit en loop naar de rand van het zwembad, waar Meester J al weer bezig is met zijn volgende les. 'Het zit allemaal tussen zijn oren', zegt Meester J. Fijn. Hoe krijg je iets weer tussen de oren uit? Daar ben zelf ik al ruim 38 jaar naar op zoek.

Zondag. Vandaag kan Zoon extra oefenen. Man en Zoon vertrekken naar het zwembad. Nagelbijtend zit ik thuis. Wat duurt het lang voor ze terugkomen. Twee uur later zijn ze er weer. Zoon huppelt naar me toe. 'Ik moest gewoon een trucje toepassen', zegt hij met de quasi-bravoure die past bij een zesjarige. Hij doet voor hoe hij duikt. 'Ok, prima', zeg ik met de quasi-bravoure die past bij een bijna-39-jarige.

Inmiddels is het te laat voor het museumbezoek dat ik in mijn hoofd heb. Dus gaan we een rondje fietsen. Bij een weiland zie ik de eerste lammetjes, voor mij het teken dat de lente is begonnen.
Verrukt sta ik bij het hek. 'Je mag er wel overheen hoor', zegt de vriendelijke boer die mijn enthousiasme ziet. 'Dat lukt wel met die lange benen van je.'

Even later sta ik midden in een veld vol pasgeboren lammetjes. Er daalt een rust over me neer. Enthousiast komt er een lammetje naar me toe huppelen. Ik aai hem over zijn neus. Dat voelt lekker borstelig.

De lente is officieel begonnen.

prentje en de iPhone

Het duurde even, maar deze week is dan eindelijk mijn iPhone binnengekomen. Mijn hoesje lag al weken klaar, maar moest het nog even zonder vulling stellen.

De eerste app die ik installeerde, was de Hipstamatic, eigenlijk de reden waarom ik überhaupt een smartphone wilde. Het kostte me de hele avond natuurlijk ging het installeren van deze foto-applicatie heel smooth. Raar eigenlijk, de techniek in de fotografie neemt een grote vlucht, en wat installeren we? Een applicatie die een ouderwetse analoge camera nabootst. Maar wat een effect.

Alleen deze foto maakt voor mij het wachten in een keer goed.

prentje in Artis

'Ga je nou elk breiwerkje fotograferen? Dat is voor mij ook niet leuk!' Boos kijkt Zoon me aan.
Sorry jongen, maar je moeder is in een soort van handwerkhemel beland. We zijn samen in Artis, waar we nog net de tentoonstelling 'Wild breien' kunnen meepakken.

De hele dierentuin hangt vol brei- en haakwerken. Je zou bijna vergeten dat er ook nog dieren zijn. Eerst maar eens naar de apen. 'Kijk mam, een eend!' roept Zoon enthousiast, wijzend naar de vijver voor de apenrots. 'Ik heb nog nooit een eend van zo dichtbij gezien!'

Als hij later nog contact heeft met een zeeleeuw, is zijn dag ook helemaal goed. Die van mij kon al bijna niet meer stuk. Nou ja, misschien bij de parkeerautomaat, die aangaf dat ik 48 euro moest betalen. Maar dat bleek een foutje te zijn. Blijkbaar had ik ergens moeten aangeven dat ik Artis ging bezoeken.

Of toen mijn computer bijna crashte toen ik de 380 foto's en filmpjes van die dag ging inladen.

Ik kon het ook niet helpen.
Zo'n handwerkparadijs kom je niet vaak tegen.

prentje en de Gooische Vrouwen

'Gaan we vanavond nog naar de Gooische Vrouwen-film?', vraagt Zus gistermiddag. 'Zijn er nog kaartjes dan?', vraag ik een beetje verbaasd. De film heeft zoveel publiciteit gekregen dat ik me bijna niet kan voorstellen dat er nog plaatsen zijn. 'Toevallig nog net 2 hele mooie, achterste rij', zegt Zus die achter de computer zit. 'We krijgen ook een hapje en een drankje.'

Twee uur later zit ik achter Zus op de scooter. Het is heel koud, maar het heeft ook wel wat. En de rug van Zus is lekker warm. We giechelen als pubermeisjes als we niet bij het lichtknopje van het stoplicht kunnen omdat we te ver weg staan.

Als ik van de scooter afstap, voelt het alsof ik O-benen heb. De bioscoopzaal zit al bijna helemaal vol. Gewapend met een flesje wijn en een zak M&M's lopen we achter de bioscoopjongen aan.
Zus heeft het eerder door dan ik. 'Ik denk dat rij 13 helemaal vooraan is in plaats van achteraan', mompelt ze zenuwachtig. 'Volgens mij heb ik de plattegrond op z'n kop gehouden. Nou ja, verkeerd geïnterpreteerd bedoel ik. Ik dacht dat rij 1 vlak bij het doek was en rij 13 de laatste rij.'

Na een tijdje went het wel hoor, het pal omhoog kijken. En het is ook grappig om de lachsalvo's als een soort golf door de zaal te horen gaan. Want wat is ie leuk. Een heerlijke verstand-op-0-vrijdagavond-film.

Op de terugweg rijdt Zus per ongeluk op de weg in plaats van op het fietspad. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik zie de taxichauffeur achter me gefronst kijken.

Met O-benen, koude voeten, een stijve nek, hartkloppingen, verstand op 0 en een feel-goodgevoel door mijn hele lijf ben ik niet veel later weer thuis.

En de foto? Die heb ik gekozen uit mijn archief omdat ik vanmorgen gewekt werd door de lentezon.
En omdat 0-benen het niet zo goed doen op de foto.