zaterdag 6 juli 2019

prentje en de slagboom

Benauwd keek ik achterom.
'Meneer, ik heb drie auto's achter me, u ziet toch ook wel dat ik niet weg kan?'

Tien minuten eerder.
Voor mijn werk moest ik in Venlo zijn.
Happening, Staatssecretaris erbij; fijn dat het allemaal goed was gegaan.
Ik betaalde mijn parkeerkaartje en liep naar mijn auto.
So far, so good.

Ik was behoorlijk moe, de avond ervoor had ik nog op een terras op Texel gezeten.
Blij dat ik aan de terugreis kon beginnen, reed ik naar de slagboom.

Ik stopte het parkeerkaartje in de automaat.
'Scancode aan de bovenkant', gaf deze aan.
Wat gek; ik zag helemaal geen scancode.
Tegen beter weten in stopte ik het kaartje nog een keer omgedraaid in de automaat.
'Scancode aan de bovenkant', stond er onverbiddelijk.
Vermoeid drukte ik op het knopje om contact te maken.
'Prrrggrr', hoorde ik.
'Ik heb volgens mij een misdruk, want ik heb geen scancode en nu gaat de slagboom niet open', zei ik, een tikkeltje ongemakkelijk.
Inmiddels was er al een auto achter me komen te staan, en er was maar één uitgang.
'Prrrggrr', hoorde ik weer.
'Meneer, ik versta u niet, - ik ging er gemakshalve maar uit dat het een meneer was - kunt u de slagboom openen?'

Er gebeurde niets.
Inmiddels was auto twee achter me komen te staan.
Gelukkig kwam er een scooter aan, mét een parkeerwacht erop.

'Meneer, de automaat pakt mijn kaartje niet'.
'Dat is een kwitantie', antwoordde de meneer bozig.
'Dat is geen kwitantie, die heb ik hier, ik heb deze er juist van afgescheurd'.
'Dat is een kwitantie', zei de man weer.

Auto drie achter me.
'Misschien ligt u kaartje nog in de betaalautomaat, die moet u ophalen.'
'Meneer, ik heb drie auto's achter me, u ziet toch ook wel dat ik niet weg kan?'
Zuchtend reed hij zelf naar de betaalautomaat.
De automobilisten achter me stonden inmiddels naast hun auto.

'Daar ligt ie niet, u moet een nieuw kaartje kopen.'
'Meneer, ik kan nu toch niet weg?', herhaalde ik maar weer.
'En ik heb toch een kwitantie, dat is een toch een bewijs dat ik heb betaald?'
'U kan die kwitantie toch meegenomen hebben uit de automaat.'

'Meneer, kijkt u nou eens naar mij. Zie ik eruit als iemand die hier de boel komt flessen?'
Tergend langzaam ging de slagboom omhoog.

Een dag later vond ik het parkeerkaartje in mijn portemonnee.
Ik denk dat ik voorlopig maar even uit Venlo wegblijf.

donderdag 4 juli 2019

prentje en de stoel

Eigenlijk was ik al op zoek naar een nieuwe eettafelstoel, toen de knoop was losgeschoten van de zitting.
De stoel was van zwart nep-leer en langs de randen begon ie ook al te slijten.

Maar ik vond geen enkele die ik zo mooi vond.
Ik hou van het jaren '50 model, het gebogen hout.
'Waarom laat je 'm niet opnieuw bekleden?', vroeg een naaste.

Meteen begon de plannenfabriek in mijn hoofd op volle toeren te draaien.
Dan zou ik 'm nu met écht leer bekleden, misschien wel een andere kleur ook.

Ik vroeg wat offertes op en viel stijl achterover.
Opnieuw bekleden was vele malen duurder dan de stoel opnieuw aanschaffen.

Tot ik een vriendelijke meneer aan de telefoon kreeg; nog uit mijn geboorteplaats ook.
'Ik heb nog wel wat restvoorraad liggen, kom maar langs met de stoel, maken we een mooie prijs.'

Ik nam de gok, stopte de stoel mijn kleine cabrio (dak moest weer open) en reed naar het bedrijfje. Het werd gerund door een sympathieke vader en zoon.
Toen ik binnenstapte, zag ik onmiddellijk een prachtige lap boterzacht leder hangen.
Als ik 'm opnieuw zou bekleden, moest dat 'm worden.

Behulpzaam legde de zoon de leercoupon op mijn stoel en ging rekenen.
Het kwam nog steeds hoger uit dan de aanschafprijs van een nieuwe stoel.
Zenuwachtig probeerde ik voor te stellen hoe de stoel eruit zou zien met zijn nieuwe jas.

Het was wel veel duurzamer dan een nieuwe kopen.
Het leer zou er met de jaren alleen maar mooier op worden.

Maar ja, het bleef toch een hoop geld.
En de vakantie zat er ook te komen.

'Ik doe het', hoorde ik mezelf zeggen.

'Mooi', zei de zoon, 'dan kun je 'm over een week halen'.

Nog geen vier dagen later kreeg ik een telefoontje dat ie klaar stond.
Blijkbaar hadden ze er zin in gehad.

Gespannen reed ik er weer heen.
Ik wist dat ik bij de eerste aanblik meteen zou voelen of het een goed idee was geweest.

En dat was het.
Het was (weer) liefde op het eerste gezicht.
De warme kleur van het leer combineert prachtig met het hout.
De welvende, sensuele vorm komt nu nóg mooier uit.
De knoop zit als een navel in een glooiende buik met kippenvel.
Wát een vakmanschap.
Deze stoel past (bij) mij.

Ik zit goed.

vrijdag 28 juni 2019

prentje en de jurk


Ik hou niet van winkelen.
Ik krijg er keuzestress van.
Dus heb ik mijn keuzes beperkt tot twee à drie winkels.

Daarnaast wil ik eigenlijk alleen nog maar natuurlijke materialen dragen; zeker als het zo heet is.
Een linnen jurk, slippers en een strooien hoed - zo kom ik graag de zomer door.

Anyway; laatst zag ik een mooie linnen jurk online.
Besteld - ontvangen - niets aan de hand.
Tot ik 'm ging passen.

Het linnen was wel erg dun en scheen behoorlijk door.
Spijtig legde ik 'm weer terug in de doos en stuurde 'm terug, wat nog niet mee viel.

Dat was dus een teken he.
Dat de jurk helemaal niet terug wilde.
Maar ik was op een missie.

De volgende dag op mijn werk zag ik een collega in een vergelijkbare jurk.
'Goeie jurk', zei ik bewonderd.
'Dank je', zei ze om vervolgens heel vrouw-eigen toe te voegen: uitverkoopje hoor'.
'Ik had een vergelijkbare, maar die scheen door', vertrouwde ik haar toe.
'O, dat heeft deze ook, maar ik draag er een onderjurk onder', antwoordde ze monter.

Een onderjurk!
Daar had ik helemaal niet aan gedacht.
Dat opende perspectieven.

'Ik fiets nog even naar de koopavond', riep ik naar Zoon.

Even later (ik kan snel fietsen als het moet) stapte ik een kolkende Zara binnen.
Zag ik daar nou de jurk liggen?
Snel de paskamer in - dit was een andere maat - en ja hoor, deze paste ook.
Linnen komt niet zo nauw.
Maar zat er nou een gat in?

Dan toch maar thuis opnieuw bestellen.
En toen deed ik iets stoms.
Omdat ik vijf cent te weinig had voor gratis verzending, ging ik er nog iets bij zoeken.

Na een eindeloze zoektocht vond ik wat en ging snel weer naar mijn winkelmandje om af te rekenen.
'Product uitverkocht' stond er opeens achter de jurk.
Ik verzin dit niet he.
Ik verzin helaas nooit iets.

Plan C zette ik in.
Ik ging proberen mijn pakketje proberen terug te laten zenden.
'Spijt Zara-retour' leverde geen enkele hit op.
Dan maar tweeten.
'Als je jouw ordernummer stuurt, sturen we 'm terug', las ik vervolgens.
Toch maar ook even bellen.
De jongen van de klantenservice barstte nog net niet in hoongelach uit.
'Dat kan helemaal niet; een verzending opnieuw verzenden', antwoordde hij.
'Maar ik heb een tweet ontvangen', zei ik nog dapper.

'Het beste kunt u het product gewoon opnieuw bestellen', zei hij monter.
Ik had niet meer de puf om te zeggen dat dát nou juist het probleem was.

Maar ik had al een plan D.
Als het moest, zou ik het hele alfabet afgaan.
Ik ging een bezoekje aan mijn moeder combineren met een bezoek aan het filiaal in mijn hometown; misschien hadden ze 'm daar nog.

En jawel, op de eerste etage zag ik 'm.
Toen ik naar de kassa liep, ontdekte ik ook in dit exemplaar een gaatje.
Dat heb je met die dunne, natuurlijke stof.

Murw liep ik naar beneden.
En daar zag ik er opeens nóg eentje hangen.
Een gaaf exemplaar.

Bij de kassa stond een enorme rij waar geen beweging in kwam.
Er was één caissière.
Af en toe leek het of er eentje bij kwam, maar die liep dan gewoon weer weg.

Ik dacht aan mijn 86-jarige moeder met wie ik over vijf minuten had afgesproken en die weliswaar wel een mobiel heeft, maar die nog nooit in haar leven heeft gebruikt.
Voor mij stonden twee dames die uit alle tassen die ze mee hadden kledingstukken bleven trekken om te ruilen, wat nog niet zo eenvoudig bleek te zijn.

Een kwartier te laat kwam ik rennend op de plek aan waar we hadden afgesproken.
Mijn moeder was nergens te bekennen.
Na drie keer de winkel rond te zijn geweest, vond ik 'r.

Blij trok ik de volgende dag mijn nieuwe jurk aan.
Het onderste knoopje ontbrak, maar dat deed me niet zoveel.
Trots showde ik mijn aankoop.

'Mooi! Er zit alleen een gaatje in de naad, heb je dat gezien?'

vrijdag 21 juni 2019

prentje en de langste dag

Ligt het aan mij of is het licht vandaag, op de langste dag van het jaar, het mooist?
(Overigens heb ik net gehoord van Zoon dat de langste dag 'natuurlijk helemaal niet bestaat, elke dag is even lang, het is gewoon lang licht').
Anyway: de laatste tijd had ik behoefte aan wit in huis.
Dus kocht ik tien liter witte verf en ging ik aan de slag.
Ik had geen angst dat het steriel zou worden; door mijn vintage meubelen wist ik dat het warm zou blijven.

Het komt vast door de leeftijd;  maar ik geniet steeds meer van de allersimpelste dingen in het leven.
De lichtinval.
Jarenlang droomde ik al van linnen gordijnen, en nu heb ik ze.
Alleen al van het spel van de wind en het licht in de gordijnen, het zachte briesje dat ze wat op laat bollen, kan ik gelukkig worden.

Het komt vast door de langste dag.
(of door de leeftijd).

vrijdag 14 juni 2019

prentje en de cursus, deel 6

Ze zijn er. 
Zes weken ben ik in de ban geweest van porselein, en deze liefde is nog niet over, integendeel. 
Ik ben gegrepen door het proces.
Gegrepen door het eindproduct. 
En zoals dat - bijna - altijd gaat in het leven: de dingen die ongepland ontstaan, zijn het mooist. 
De streep die ontstond uit uitgelopen verf die eigenlijk een stip had moeten vormen. 
De linker 'baby' die er is gekomen omdat ik de bovenkant eraf had gezaagd - vanwege een scheur. 
Het 'litteken' tussen de de twee malvormen dat ik expres heb laten zitten. 
Ik hou ervan dat je ziet dat ze met de hand zijn gemaakt - met liefde. 

Elk kopje vertelt zijn eigen verhaal. 
Ik ga hier zeker mee door. 
Mijn eigen stempel heb ik inmiddels al besteld - om ze nóg persoonlijker te maken.  
De variatie in mat en glans - hoe lang kun je het over porselein hebben? 
Het is altijd mijn droom geweest om mijn eigen product te hebben. 
Een product waar ik zelf verliefd op ben.  
Niet zozeer als 'carrière' - want ik hou ook van mijn baan. 
Maar als extraatje. 

De kers op de taart. 

woensdag 5 juni 2019

prentje en de cursus, deel 5

Zit u er alweer klaar voor?
Het wekelijkse verslag van de porseleincursus - en alle andere levenslessen die ik er gratis bij krijg.

De kopjes van de eerste keer gieten zijn inmiddels biscuit gebakken en voelen heerlijk broos aan.
'Nu zijn er heel veel mogelijkheden om ze af te werken', zegt mijn juf.

Dat had ze beter niet kunnen zeggen.
Onmiddellijk krijg ik last van keuzestress.

Ik hou het leven graag zo simpel mogelijk.
De wereld is te groot voor mij.
Er zijn teveel mogelijkheden.
Ik word alleen al onrustig in de supermarkt als ik voor het broodbeleg sta.

Ooit is er een onderzoek uitgevoerd over keuzes met behulp van potjes jam.
Mensen mochten kiezen uit 23 potjes jam - of uit drie.
Degene die uit drie mochten kiezen, waren meer tevreden over hun keuze.

Als ik zulke artikelen lees, zit ik hard te knikken.
Ik kan me er alles bij voorstellen.

Hoe weet je nu of je het goede kiest als er teveel keuze is?
Ik denk dat dit een van de redenen is waarom ik zo dol ben op de Waddeneilanden.
De keuze wat te doen is daar bij voorbaat al gelimiteerd.

Toen het vorige week zeker was dat het weer afgelopen weekend geweldig zou worden, besloten we last minute om naar de Wadden te gaan.
Voordeel van op het laatste moment boeken vlak voor een zonovergoten Hemelvaartsweekend: de keuze is behoorlijk beperkt.
Er was nog maar één kamer op de eilanden; op Ameland:
De rust.
De ruimte.

Enfin, terug naar de cursus voor ik nog meer afdwaal.
Teveel keuze in afwerkmogelijkheden; daar waren we gebleven.
Ik trapte weer in de valkuil.
Ging als een razende aan de slag met verf.
En spikkelen, dat was nóg een mogelijkheid.
Ik kon er ook nog een stukje afzagen.
Opeens voelde ik stress, en dan gaat het mis hè.
Gelukkig moesten we toen glazuren:
Twee keuzes maar: de binnenkant moet sowieso worden geglazuurd, en de buitenkant kan helemaal of gedeeltelijk.
Volgende week is al de laatste les; dan glazuren we de rest.
Vervolgens gaan ze nog een keer de oven in, en is de cursus afgelopen.

Ik ben er emotioneel nog helemaal niet aan toe.
Heb nog zoveel te leren.

Ik denk dat ik me gewoon weer ga inschrijven.

woensdag 29 mei 2019

prentje en de cursus, deel 4

Bijzonder toch hoe je gegrepen kan zijn door een proces en een product.
Ik hield altijd al wel van keramiek - kan me nog goed herinneren hoe verliefd ik was op deze fontein in Sevilla - wat dat betreft is er in drie jaar tijd niets veranderd.

Ik kan me de hele week verheugen op mijn porseleincursus.
Alleen de sfeer in de werkplaats vind ik al heerlijk.
De schorten, de zachte muziek, de thee met koekjes.
En overal waar je kijkt mooi mat keramiek in zachte kleuren.
Het meditatieve effect van het bijwerken van je eigen gietsels.
Zelfs het broze van de opgedroogde klei - inmiddels drie kopjes gebroken.
Het past allemaal zo bij me. 
De kleine kleurnuances in de natuurlijke tinten. 
Zelfs de theedoeken vind ik leuk. 
Naast het gewone gieten mochten we gisteren experimenteren met twee kleuren klei.
Dan giet je twee minuten de ene kleur in de mal, snijd 'm bij als de klei een beetje droog is, en vervolgens giet je nog een tweede kleur. 
Die is dan straks ook aan de binnenkant zichtbaar. 

O boy. 
En dan hebben we nog niet eens geglazuurd.