zondag 14 januari 2018

prentje en keramiek

Ik hou van keramiek. 
Toen ik vorig jaar in het eerste nummer van Scandinavian Living een reportage las over Tortus Copenhagen, was ik dan ook meer dan geïnteresseerd. 
Eric Landon, een Amerikaan, bezocht in de jaren '90 Kopenhagen en besloot daar te blijven.
Ooit had hij in zijn thuisland meegedaan aan een cursus pottenbakken en was daar laaiend enthousiast over. 
Hoewel hij absoluut niet uit een creatieve familie komt (zijn vader werkte in een fabriek) gaf zijn moeder hem daarna een draaischijf en oven, blij dat hij zijn 'draai' had gevonden. 

In Denemarken volgde hij een opleiding aan de Royal Danish Academy of Fine Arts en al tijdens zijn opleiding werd zijn talent voor keramiek ontdekt en regende het beurzen en opdrachten. 
Eric was klaar voor de volgende stap en begon samen met zijn broer het bedrijf Tortus Copenhagen. Dankzij een gewiekste inzet van social media (inmiddels heeft hij miljoenen volgers op onder andere You Tube en Instagram) wist niet alleen het grote publiek hem te vinden, maar ook ontwerpers zoals Paul Smith. Daarnaast geeft hij workhops, die altijd volgeboekt zijn en deelnemers van over de hele wereld trekken. 

Tot zover Eric. Terug naar prentje. 
+ Die in Utrecht ook een workshop pottenbakken volgde en meteen verkocht was. 

Ik hou van de eenvoud van het ambacht. 
Een draaischijf. Een homp klei. Fantasie. 
En dan het magische, bijna sensuele proces van het vormen van de klei.   
(Ik kwam daar onder andere de bovenste pot tegen. Hoezo is pottenbakken niet sexy?

+ En die altijd een lichte spijt had gevoeld dat ze tijdens haar studie (of daarna) nooit een poosje in het buitenland had gewoond.  

+ Die gek is op Kopenhagen. 

= En die opeens dacht: 'why not?' en een mail stuurde naar Tortus Copenhagen. 
(Wat nog enige voeten in de aarde had, aangezien de eerste paar mails onbeantwoord bleven, maar dat is een saai verhaal. De aanhouder wint). 

Lang verhaal kort: de workshop was inderdaad volgeboekt, maar de lieve assistente van Eric wist me te verklappen dat er in april een extra workshop komt die nog niet op de website staat. 

Hoe gaaf is het dat ik in april een week in Kopenhagen ga 'wonen' (via Airbnb heb ik een appartement gevonden in een leuke wijk) en 's ochtends op mijn fietsje stap om zes dagen bij Eric een workshop te mogen volgen?  

woensdag 10 januari 2018

prentje en de spullen

Op mijn kerstverlanglijstje had ik maar één wens staan: het boek 'Vaarwel spullen'.
Dankzij een lieve kerstman ging deze wens in vervulling.

Vanaf dat ik een klein Prentje was, ben ik gefascineerd door het minimalisme.
Ik heb er wel eens eerder over verteld.
Als kind speelde ik het liefst met een huifkarretje.
De woonkamer was de wereld, en meer dan de bezittingen in de huifkar hadden de mensen op de bok niet nodig.
Mijn vurige verlangen was een Speelboom.
Daar woonde een kleine familie in die precies genoeg spullen had.

Als we op vakantie gingen, pakte ik het liefst mijn eigen koffertje in.
Eén spijkerbroek, een dikke trui, een korte broek, een t-shirt en wat ondergoed en toiletspullen.
En een fijn boek. 
Meer had ik niet nodig.

En meer heb ik nog steeds niet nodig.
Altijd heeft overdaad een overspoelende werking op me.

Het is een rode draad die altijd in mijn leven terugkomt.
De verlammende werking van 'teveel'.

Teveel keuzes. Teveel informatie. Teveel ruis.

Ik was dol op het programma ' Life Laundry', kent U dat nog?
De zichtbare opluchting van bewoners als hun huis vol spullen werd leeggehaald.
Alleen waar ze écht waarde aan hechtten, mocht terug het huis in.
De basisgedachte ook van Marie Kondo inderdaad; ik hoor het U denken.

Ik heb het boek 'Vaarwel spullen' verslonden.
De toename van geluk bij de afname van spullen.
Nog voor ik er aan begon, begon ik alweer te ruimen in mijn Petteflet.

Dozen vol gingen naar de Kringloop.
Er kwam steeds meer ruimte, die niet hoefde te worden opgevuld.

Het zorgt onmiddellijk voor ruimte in mijn hoofd.
Voor een nieuw avontuur, waarover binnenkort meer.
Voor alleen datgene wat echt belangrijk is. 

Opgeruimd vertrok ik vervolgens naar Hamburg.
Voorheen waren dit soort tripjes niet compleet zonder de nodige 'souvenirs'.
Nu kon ik genieten van de mooie dingen in de omgeving waarin ze thuishoorden. 

Ik kan nog meer in het heden te 'zijn'.
Het lukt me steeds beter de vergelijking met anderen los te laten.
Ik ga mee op de golven van het leven.
Dankbaar voor de immateriële rijkdom.

Allemaal zaken waar ik het verleden zoveel moeite had.
Ik kocht wel eens spullen vooral om aan anderen te kunnen tonen.
Ik kon niet wachten om ze hier op mijn blog te tonen.
Hunkerend naar schouderklopjes.

Een valkuil voor veel bloggers, denk ik.
Een reden voor mijn haat-liefde verhouding met social media an sich.
(Die ik op mijn blog na ook allemaal opnieuw de deur heb gewezen).

Voorlopig blijf ik bloggen.
Domweg omdat ik graag wil delen waar ik wel (of niet) gelukkig van word, in de (arrogante) waan dat ik anderen hiermee kan inspireren. 

En daarom gaat dat boek van me er ook ooit komen.
In Hamburg kon ik er een nacht niet van slapen omdat de ideeën zo hard aan mij deur klopten.

Een (Nederlands) boek over minimalisme.
Op alle fronten. 

De ruimte is er.

maandag 8 januari 2018

prentje in Hamburg

'Wat ga je in Hamburg doen dan?', vroeg Zus.
'Dat lijkt ons gewoon een leuke stad', antwoordde ik.

Ik hou van havensteden.
Van oudsher zijn ze progressiever dan binnenlandse plaatsen door de invloed van overzeese figuren, heb ik me laten vertellen door mijn collega.
En die weet dat soort dingen.

Hamburg dus.
Een appartementje ingericht met Deens design in een creatieve buurt vol restaurantjes en winkeltjes; hoe fijn klinkt dat?

En wat was het fijn.
Omdat we ons zo thuis voelden, hebben we ons verblijf zelfs verlengd.

Het luxe centrum was minder ons cookie.
Nee, dan St Pauli. 
Een rommelige wijk vol street art.
Ze hebben zelfs een skull als logo.

Do I need to say more?

woensdag 27 december 2017

prentjes en Lichtjesavond

Vanaf het moment dat ik wist dat mijn vader op Zorgvlied zou worden begraven, wist ik dat ik op 24 december daar zou zijn.
Zorgvlied heeft dan 'Lichtjesavond'; de paden zijn verlicht, er wordt muziek gemaakt en ... meer wist ik ook niet wat ik ervan kon verwachten.

Ik wist alleen maar dat ik zou gaan.
Dat dit past bij wie ik ben en wat mij vormt.
Dat de dood niet iets engs is waar niet over gepraat mag worden, maar een essentieel onderdeel van het leven.

Wat was het prachtig.
Vuurkolven.
Een gospelkoor dat 'Celebrate' zong.
(Ex-)Man die er aan had gedacht om een lantaarntje mee te nemen.
En overal families, die, soms met klapstoeltjes en al, hun geliefden herdachten bij hun laatste rustplaats.
Kinderen spelend met lichtjes.
Graven verlicht door tientallen kaarsjes en lampjes.
Warme chocolademelk en lekkers aangeboden door Zorgvlied.
Verdriet dat ik vanuit mijn tenen voelde.
En dat er gewoon mocht zijn.
Dankbaarheid.
Voor zo'n lieve vader, van wie ik zo mooi afscheid heb mogen nemen.

'Ik vind het wel gezellig eigenlijk', zegt Zoon als we later aan de warme chocolademelk zitten.
Hij neemt nog een hap van zijn kerstkransje.

Dit is wat ik wilde.
De ketting doorbreken waarin angst voor de dood er met de paplepel werd ingegoten.
Dit is de plek waar ik wil zijn tijdens de eerste Kerstdagen die ik zonder mijn vader moet vieren.
Op deze manier ben ik toch bij hem.

Wát een kerstgeschenk.

maandag 18 december 2017

prentje en Sottsass

Ik heb geloof ik een oude ambachten-fetish (vermoedelijk is deze woordencombinatie uiterst zeldzaam).
Want na het houtdraaien en glasblazen heb ik me nu opgegeven voor een workshop pottenbakken.
De eenvoud van het ambacht spreekt me aan.

De huidige digitale wereld draait voor mij iets te snel.
Als er teveel mogelijk is, wil ik niets meer.

In der beschränkung zeigt sich der meister.
Overdaad doet me duizelen.
Het liefst koop ik daarom al mijn kleding bij één winkel.
Koester ik mijn kleine huis(je) en dito auto(otje).
Hou ik mijn sociale kring overzichtelijk.

Ik hoef geen wereldreizen te maken.
Geen groots en meeslepend leven te leiden.
Overvolle agenda's maken me zenuwachtig.
Ik wil doen wat bij me past, met de mensen die bij mij passen.

Afgelopen zaterdag bezocht ik de tentoonstelling 'Celebrating Ceramics - 100 jaar Ettore Sottsass'.
(Met de man die bij mij past).

Wat werd ik daar vrolijk van.
Dit zijn echt mijn soort tentoonstellingen.
Ik hou namelijk ook niet van enorme musea.
Maar dat zult U inmiddels niets meer verbazen.

Sottsass was overigens een heleboel (waaronder architect en oprichter van de Memphisgroep).
Maar deze tentoonstelling is gewijd aan zijn ontwerpen voor keramiek (de 'oervorm van design').
Eén zaal.
Ingericht als snoepwinkel.

Mijn nieuwe workshop Keramiek gaat in januari van start.
Ik kan nauwelijks wachten.


vrijdag 1 december 2017

prentje en C0c0

Anderhalf jaar geleden zag ik voor het eerst een aankondiging. 
De nieuwe Pixar/Disney kerstfilm zou als thema 'Día de los Muertos' krijgen. 
De Dag der Doden. 
Het uitbundige kleurrijke Mexicaanse volksfeest waar families bij elkaar komen om samen de herinneringen aan hun overleden familieleden levend te houden. 
Een feest dat me al jarenlang mateloos fascineert. 
Zomer 2016 las ik het bericht. 
En vorige week zaten Zoon en ik in de bios voor de voorpremière. 

Het duurde wel erg lang voordat ie van start ging. 
De zaal werd wat onrustig. 
Na twintig minuten kwam er een medewerker de zaal in, zonder microfoon. 
Maar de boodschap was duidelijk. 
Technische problemen. 
Ze deden hun uiterste best de film zo snel mogelijk te starten. 
Een half uur later stonden we weer buiten. 
Na anderhalf jaar wachten kwam er nog een week bij. 

De eerstvolgende mogelijkheid die ze voordeed (lees:vandaag) zaten we er weer. 
Dit keer startte die wel. 
En wat was ie fantastisch. 

Het jongetje Miguel is een geboren muzikant. 
Alleen: in zijn familie is muziek een taboe.  
Sinds zijn over-overgrootvader vrouw en kind heeft verlaten om de wereld in te trekken als muzikant, staat muziek op de zwarte lijst. 
Miguel belandt per ongeluk in het land der doden, waar ze nog nooit een levende hebben gezien.   
En wat is het daar een vrolijke boel. 
Met neongekleurde fabeldieren, felgekleurde huisjes en overal lichtjes.
Maar ook daar loopt niet alles op rolletjes. 

Meer ga ik niet verklappen, want U gaat er natuurlijk zelf nog heen.  
Ik geef alleen even wat sfeerimpressies: 
Prachtig vormgegeven, met zoveel liefde voor details zoals alleen Pixar het kan. 
Fantastische art-deco gebouwen en doodshoofden in alle soorten en maten.  

Het verhaal is ontroerend, troostend, en voor veel kinderen misschien de eerste kennismaking met de Dood. 
Maar dan wel één waar ze de rest van hun leven plezier van gaan beleven. 
De boodschappen zijn talrijk: iemand is pas écht dood als wij 'm zijn vergeten, volg je dromen, ook al moet je er een soms een hoge prijs voor betalen, en wat/wie goed lijkt is niet altijd goed, en andersom. 
Grote thema's zoals dementie en knellende familiebanden passeren haast laconiek de revue. 

Nog nagenietend keek ik op mijn horloge. 
18.05 uur. 
Om 18.30 moest Zoon verzamelen om een invalwedstrijd volleybal te spelen. 
Niet alleen de doden hebben hun issues, ook het leven kent zo zijn uitdagingen. 

'We nemen een taxi', besloot ik razendsnel. 
Ook al hoefde Zoon alleen in te vallen, de mannen konden toch moeilijk met één man minder het veld op.
Zoon keek zijn ogen uit in zijn eerste taxirit. 
En ik moet zeggen; zo rijdend over de brug waar normaal alleen de bus mag rijden, zag de stad er bijna net zo betoverend uit als het hiernamaals. 
Het opgegeven adres bleek niet een sporthal te zijn, maar een verzamelpunt van waaruit verder gereden zou worden. 
Als een koning kwam Zoon aan, de blitsmakend bij zijn vriendjes die met grote ogen naar de taxi keken. 

Soms is het leven ook zo gek nog niet.