prentje en de Zweedse Chef

Het zal u niet ontgaan zijn, onze favoriete supermarkt heeft weer een actie. Een Muppetactie, dit keer. Bij besteding van 15 euro..., enfin, u kent vast het verhaal.
Zoon en ik hebben niet zoveel spaargeduld, dus wij willen die spaarkaart Meteen Vol. En dus gooi ik mijn wagentje vol met onzinproducten, waarbij we extra zegels krijgen.

Nog nahijgend staan we bij de kassa. We hebben uitgerekend dat we 3 zegels vanwege de boodschappen, en 3 zegels vanwege de actieproducten moeten krijgen. Zoon heeft alvast de Swedish Chef gepakt, onze favoriet. Langzaam overhandigt de kassameneer ons 5 zegels. 'We hebben ook gehakt, dat is een actieproduct', hoor ik mezelf zeggen. Ongelofelijk toch hoe je jezelf kunt verlagen voor zo'n stomme actie. Nou ja, ik dan. Er zijn vast ook heel veel mensen die boven dit soort geneuzel staan.

Zuchtend pakt de kassameneer (is dat dan een cassier?) het krantje erbij. De rij achter ons groeit langzaam aan. 'Ik zocht naar de 500 gram, maar die was op', ratel ik. 'Dus toen hebben we maar 250 gram genomen. Er stond namelijk bijvoorbeeld 500 gram.' Inmiddels begint de rij achter me wat ongeduldig te worden. 'Nee mevrouw, het betreft alleen het gewone gehakt', zegt de kasjee langzaam articulerend. 'U heeft mager gehakt.' Ik krijg zin om het gehakt naar zijn hoofd te gooien.
En dus druipen we maar weer af.

En ja, inmiddels zwaait de Zweedse Chef de scepter over onze keuken, na een volgend bezoek aan de grootgrutter.
Zijn specialiteit? Zweedse gehaktballetjes.
Van mager gehakt.

prentje: 'These are a few of my favorite things'

prentje en het Gemeentemuseum

Dat ze het nou nog niet begrijpt, hè. Minstens 1 keer in de maand word ik meegesleept naar zo'n stom museum. Wat doe ik nou weer in Den Haag? Omdat zij vroeger nooit naar een museum ging, hoef ik toch niet steeds te gaan? Als ze maar weet dat ik alleen maar mee ben omdat we hierna naar de McDonalds gaan. Kijk, nou probeert ze me aan het lachen te krijgen. Ik doe gewoon mijn handen voor mijn ogen.

En dan al die stomme poppenhuizen, een hele tentoonstelling hebben ze er mee ingericht. Ik snap echt niet wat ze daar aan vindt. Ze is toch al bijna 40? Andere moeders hoor ik nooit over poppenhuizen.

En een foto's die ze maakt, niet te geloven. Wel meer dan 100, volgens mij. Op deze manier staat ze er zelf nooit op. Maar dat vindt ze niet zo erg. O, nu staat ze er toch op. En ook weer niet.

Trouwens, ik weet helemaal niet wie prinses Mabel is. Wat maakt het me dan uit dat dit haar trouwjurk is?

Ik ben er nu echt klaar mee. Als ze me zoekt; ik zit in de museumwinkel. Daar hadden ze volgens mij een kinderhoekje.

Hmm. Ik weet opeens hoe ik haar duidelijk kan maken dat ik er geen bal aan vind.

Dan weten jullie wel mijn naam, maar die moeten jullie meteen weer vergeten, ok? Komt ze er aan?'

prentje en de date

Omdat Zoon al om 9.30 uur op een partijtje werd verwacht, hadden Man en ik opeens een halve zaterdag om samen in te vullen. 'Zullen we daten?', stelde ik voor. Want ook al ben je bijna veertig en al tig jaar bij elkaar, je moet de romantiek er een beetje in houden, toch? 

Trouwens, nog even over dat bijna 40: dank voor alle bemoedigde woorden. Het helpt echt, moet ik zeggen. En ik heb zelf ook het gevoel dat ik beter in mijn vel zit dan op mijn 20ste. Ik heb ook meer sjans dan toen ik 20 was, maar dat kan ook zijn omdat mijn haar langer is. 

Soms moet je er niet teveel achter zoeken.

Anyway, terug naar de date. In onze eigen stad Utrecht, want zoveel tijd hadden we nu ook weer niet. Tip voor alle Utrechtbezoekers die met de trein aankomen: probeer zo snel mogelijk Hoog Catharijne te verlaten. Daar wordt niemand blij van. Sla bij de eerste mogelijkheid rechts af, en betreed het centrum via de Zadelstraat.
Wij liepen vervolgens richting de Dom voor onze favoriete kleine boekwinkel, waar ik het boek 'Wallpaper' in de ramsj scoorde voor nog geen 8 euri.
Daarna volgde een bezoek aan de Dille & Kamille, want dat is tegenwoordig het adres om mooie kaarten te vinden, deze zijn van Sukie:

Ga vervolgens de hele Oude Gracht af, voor onder andere fantastische kringloopwinkels (helaas nog niet open op het tijdstip dat wij er waren).

Als vanzelf staat u dan voor de Katoenfabriek, waar ik een vestje en t-shirt in de uitverkoop kocht (en eigenlijk wel de hele winkel wilde kopen) :

Toen werd het tijd voor koffie en taart, bij een fijn tentje in de Twijnstraat, een van de leukste straatjes van Utrecht. Vroeger woonde ik hier achter, op de Tolsteegsingel om precies te zijn, maar toen was de Twijnstraat nog niet zo leuk als nu.

En zo naderde we ons einddoel van onze date: de bioscoop in het Louis Hartlooper Complex voor de prachtige film 'A week with Marilyn':

En voordat u nu denkt dat mijn leven een Grote-Pannenkoek-Met-Suiker is: op de terugweg in de trein botsten we tegen het complete verjaardagspartijtje op; hing Zoon natuurlijk als enige aan de stangen, en moest ik op de parkeerplaats een brullend mannetje troosten dat met zijn hand tussen de autodeur was gekomen. 

All magic gone. 

prentje en het poppenhuis

'Onze dochter speelt liever met auto's', lees ik op Marktplaats. Kijk, alleen al om zo'n zin ben ik bereid om iemand van zijn poppenhuis af te helpen.

En als het dan ook nog eens een seventiesachtig design poppenhuis is, is dat mooi meegenomen. Plus het feit dat het heel goed past in ons huis met die frisse, neon-achtige kleuren. En het bovendien naadloos aansluit bij mijn Hema-spullen, zowel de grote (vloerkleden) als de kleine (poppenhuismeubeltjes). Ze  zouden het volgens mij zo in hun collectie op kunnen nemen.

En dan had ik nog bedacht dat Zoon het heel misschien ook leuk zou vinden. Als ik de trap afloop, zie ik dat hij inderdaad voor het poppenhuis zit. 'Wat fijn; je speelt met het poppenhuis!', roep ik enthousiast. 'Ja mam, ik heb er een geweldige skatebaan van gemaakt', zegt hij blij.
En ik zie een Legopoppetje op een skateboard met een noodgang via mijn eettafelstoel zo door het open raampje het designpoppenhuis invliegen.

Ok, misschien speelt hij er niet helemaal mee zoals ik het gedacht had.

Maar we hebben er in ieder geval elk op ons eigen manier veel plezier van.

prentje en het cadeau

Over 2 maanden word ik 40 (24 maart om precies te zijn). Dat vind ik nogal een eh, Ding. Veertig is wel heel erg volwassen. Dan word je toch wel geacht de zaken flink op een rijtje te hebben.
Ga ik werk maken van mijn creativiteit? En hoe ga ik dat aanpakken? Beleef ik er dan nog net zoveel plezier aan? Kan ik nog steeds in een rood-met-witte-stippen jurk met blauwe wolkenkniekousen de straat op? Moet ik me niet eens een volwassenere kledingstijl aanmeten?
Aan de andere kant: ik ben toch ook wel heel volwassen? Ik heb een kind, een huis, een auto en elkaar.

Gelukkig zitten dit soort Belangrijke Levensvragen mijn creativiteit niet in de weg. Sterker nog, ik heb meer ideeën dan ooit tevoren.
De bel gaat als Zoon en ik in onze gezamenlijke 'fotobattle' zitten.
'Nou, die mevrouw van Marktplaats heeft mijn bestelling mooi ingepakt', zeg ik tegen Zoon als hij binnen komt met een rood pak. 'Pak maar uit', zeg ik, terwijl ik achter de camera ga staan. Uiterst beheerst pakt Zoon het cadeau uit. Als ik de kaart zie, bedenk ik me dat er maar 1 is die mijn smaak zo goed kent.

Zij heeft me een prachtige, zelfgemaakte sjaal gestuurd. Alvast voor mijn 40ste verjaardag.

'Een blije, kleurige sjaal voor het kind in jezelf', leest Zoon hardop voor van de prachtige kaart en doet de sjaal om. Even word ik overstroomd door een intens geluksgevoel. Zo blij met zulke lieve mensen in mijn omgeving. Met mijn prachtige Zoon. Met alle creatieve plannen. Wat zeur ik dan toch om zo'n getal?

Nou, en nu dacht ik zo hè, u stuurt me leuke verjaardagscadeaus de komende tijd, en ik besteed er aandacht aan op mijn blog. 

Nee hoor, dat laatste is een grapje. Echt.

prentje en de uitdaging

'Wanneer beginnen we nou een aan mijn blog?', vraagt Zoon als er weer een Marktplaatsbestelling binnen komt. 'Misschien kun je eerst gastblogger worden', antwoord ik (ideetje van juf Kim).

Tevreden kijk ik naar mijn jaren '60 meubeltjes. Wat hou ik toch van die sfeer. Ik loop naar de keuken om een glas water te halen, en kom nog nagenietend de kamer weer in.

Opeens zitten er twee konijnen op mijn designstoeltjes, taart te eten met een soort hamster. Zoon staat er schaterlachend naast.

'Dit is een uitdaging', zeg ik tegen hem. 'Morgenochtend fotografeer ik de meubeltjes in mijn stijl, en 's middags mag jij ze neerzetten. Met zoveel Gomu-gummetjes als je maar wilt. En dan fotografeer je ze zelf ook, en ik zet de foto die jij uitkiest op mijn blog.'

Strijdlustig kijkt Zoon me aan. We gaan de battle aan, wij twee, met u als publiek.

Dit was dus mijn bijdrage, de gastblogger gaat vanmiddag los (tenzij hij opeens vanmiddag toch met een vriendje wil spelen, ze zijn zo wispelturig hè, die kunstenaars).

....

En dit is Zoon's foto. Ja, mensen, ik weet dat ik ben verslagen. Hij is nu bezig om een lijst met thema's te maken. Bovenstaande foto heeft als onderwerp "eten" mee gekregen.
'Mam, hoe vaak schrijf je eigenlijk op je blog?'

Ik denk dat ik wel kan inpakken.