zaterdag 11 juli 2020

prentje en de zee

'Wat zullen we doen dit weekend?', vraagt mijn lief. 
'Naar zee?', opper ik.
'Jij wilt altijd naar zee', sputtert hij. 
Klopt.
Ik wil ALTIJD naar zee. 

Ik denk dat het door mijn jeugd komt. 
Elke zomer brachten we door aan zee. 
In mijn herinnering alle weekenden en elke vakantie. 

We hadden een oude stacaravan die mijn moeder van een kennis had gekregen. 
In de caravan zat een roze bad. 
Ik durf wel te stellen dat het de enige stacaravan in Nederland was met een (roze) bad. 
Maar als kind lijkt alles gewoon. 

Dankzij een kleine boiler duurde het een hele tijd voor deze vol was, maar boy, als die dan vol was.
Hoe heerlijk was het om na een lange stranddag het zand van je af te voelen glijden. 
Het strand waar je alleen met de fiets kon komen.
Nog voel ik de hand van mijn vader in mijn nek om me te duwen. 

In mijn herinnering aten we elke dag doperwtjes met gebakken aardappeltjes en satéstokjes. 
Maar herinneringen staan niet bekend om hun betrouwbaarheid. 

Er was een smal bed, met een kuil in het midden. 
Gedurende de nacht rolde je vanzelf naar elkaar toe. 

Op een gegeven moment heeft mijn moeder de caravan van de hand gedaan, impulsief als ze is. 
Maar ze miste de zee te erg. 

Dus er kwam een nieuwe caravan, dit keer nog dichter bij zee. 
We konden er nu naartoe lopen. 
Wel miste ik de hand van mijn vader in mijn nek.

Vorige week was ik bij mijn 87-jarige moeder.
Ik vertelde haar over mijn continue verlangen naar zee. 
En mijn droom van een kleine rond caravannetje om ergens daar in de buurt neer te zetten. 

'Het was de gelukkige tijd van mijn leven', zei mijn moeder en haar ogen vulde zich met tranen. 
'Dan haalde we amandelbroodjes bij de bakker en zette ik snel koffie.  
Papa zette de stoeltjes buiten en daar zaten we dan. Simpelweg gelukkig.' 

Het is dit simpele geluk waar ik elke dag naar verlang. 

woensdag 8 juli 2020

prentje en de dark side

De laatste les Photoshop.
Al een week zie ik op tegen de 'pressure cooker' die we krijgen (en die gewonnen had met 4 tegen 3 stemmen - ik had gestemd voor 'gewoon les', veiligheidszoeker die ik ben).

De opdrachten worden uitgedeeld.
De één krijgt een modeopdracht.
De ander een interieurfoto.
'En van jou Monique, wil ik je donkerste kant in een design zien.'
Verbaasd kijk ik naar mijn scherm (ik volg de opleiding nu online).
'Waarom vraag je mij nu naar de donkerste kant?', probeer ik nog, maar ik krijg geen antwoord.

Misschien heeft het te maken met de food poster die ik deze week inleverde (overigens gebaseerd op een bestaand design):
Misschien vind hij me wel een blij ei.

Hij moest eens weten.
De dark side of life is mij niet vreemd.
Vandaag hebben we nog samen geluncht.

Er zijn momenten dat het me overvalt.
Dan voel ik me somber, paniekerig en lijkt alles aan kleur te hebben verloren.
Slechtste wat ik kan doen op zulke momenten: rondkijken op social media; ik weet het, ik weet het, ik weet het.
Iedereen lijkt het zoveel beter voor elkaar te hebben.
De één schrijft een boek, de ander brengt weer een nieuw product op de markt.
Of post foto's van de happy family together.

Waar excelleer ik in?
Ik worstel met de technische kant van mijn opleiding.
Als we ter plekke iets moeten inleveren, verzin ik altijd een excuus.
Eigenlijk kunnen we wel stellen dat ik worstel met de technische kant van een heleboel dingen.
Ik mis vaak het geduld om iets onder de knie te krijgen.
Eigenlijk kunnen we wel stellen dat ik sowieso worstel met een heleboel dingen.

Maar deze keer valt alles op zijn plek.
Is het handig dat de dark side en ik in goed contact zijn samen.

Voor deze persoonlijke opdracht wil ik eigen foto's gebruiken.
Voor deze ene keer vind ik het niet eng om mijn werk te delen met de rest.

'Misschien moet je subsidie aanvragen', zegt mijn docent.

Ik hoop maar dat hij het als compliment bedoelt.

zaterdag 27 juni 2020

prentje en zeevonk

'Ik ga naar Petten', app ik Zoon rond half vier vrijdagmiddag.
'Yoshua van de Sandbar acht de kans op zeevonk vanavond 100 procent. Ga je mee?'

'Wat is zeevonk?' appt Zoon terug.
Google maar even, reply ik.
'O, dat is wel vet, ja', krijg ik even later.
'Ik ga mee.'

Ik wil al jaren zo graag zeevonk zien.
Zus weet dat en vertelde vorige week dat er dit seizoen veel zeevonk in Petten gesignaleerd is.
Nu appt ze Yoshua's voorspelling.
Ik bedenk me niet en app terug dat we eraan komen.

Probleem met zeevonk is: je kunt niet voorspellen wanneer het verschijnt.
Het minuscuul lichtgevend diertje licht alleen op onder de perfecte omstandigheden.
Vaak als het een paar dagen warm is geweest zonder veel wind.

'Ik vind dat ik wel een coole moeder heb in vergelijking met anderen', zegt Zoon.
Ik kijk hem vragend aan.
'Dat je gewoon denkt op vrijdagmiddag: we stappen in de auto en rijden naar zee voor een kans op zeevonk. Dat vind ik wel cool.'
We staan in de file, maar de missie voelt nu al geslaagd: zeevonk of niet.

Het voelt een beetje als oudejaarsavond.
Zeevonk is alleen te zien als het echt donker is, en dat is op het moment pas rond half 12.
De avond duurt lang, maar is aangenaam.

De verwachtingen hangen in de lucht.
Rond een uur of 10 houden we het niet langer en vertrekken alvast richting zee. 

Ondanks het late tijdstip is het een drukte van belang op het strand.
Fotografen staan klaar met camera's op statieven alsof het een premiere betreft.

'Ik heb het vanmiddag al gezien', zegt een van de fotografen.
'Overdag ziet het er rozekleurig uit.'
Ik vraag me af of het nu de bruinige alg is waar ik tussen zwom en dat op mijn lichaam bleef plakken. Er werden al grappen gemaakt dat ik zelf licht ging geven.

'Maar als het nu gaat regenen?', vraagt Zus bezorgd.
Er hangt onweer in de lucht.
'Dan zie je het alleen nog maar beter door het gespetter', zegt de fotograaf resoluut.
Opgelucht kijken we elkaar aan.
Hoe later het wordt, hoe saamhoriger de sfeer.
We zijn allemaal op het strand met hetzelfde doel.
Af en toe beweegt iemand zijn hand of voet door het water.

'It started here yesterday. At this time', zegt het meisje naast me.
Alsof ze een soort talisman is, wijk ik niet van haar zijde.
En opeens lijkt het of ik een vonkje zie.

'Het gaat beginnen!', brul ik naar Zus.
De schuimkoppen lijken langzaamaan fluoriserend wit te worden.
De zee verandert in een Tim Burton-decor.

Pure magie van de natuur.
'Ik voel me een beetje Elsa uit Frozen', lacht Zoon.
'Maar dan met vuur.'
Het lijkt alsof er vonken spatten op de plek waar je je voeten zet.
Kleine lichtballetjes lichten op op je huid.
Een hond rent door de zee, een lichtgevende strook achter hem aan.

Ik doe verschillende pogingen om al het wonderbaarlijke vast te leggen, maar het lukt niet.
Niet meer dan een halfslachtig filmpje krijg ik uit mijn camera:
Sommige dingen moet je gewoon live beleven', zegt Zoon naast me.
'Die kun je niet vastleggen of overbrengen met een toestel.' 

Gelijk heeft hij. 

donderdag 18 juni 2020

prentje en keramiek

'Ik denk niet dat er veel mensen zijn die hun vaatwastabletten pakken uit een pot met konijnenoren', zegt mijn vriend.
Glimlachend kijk ik 'm aan.
Ik voeg graag een beetje 'Alice' toe aan het leven van alledag.
Vandaar ook de Alice in Wonderland-illustraties op de konijnenorenpot.
Ik verheugde me enorm op de grote 'In Wonderland'-tentoonstelling in de Kunsthal, maar die gaat helaas niet door.
Dan maar thuis wat magie.
Met keramiek kan ik mijn leven een beetje kleuren.
Ik hou van het ambacht.
Ik vind mijn opleiding Grafische Vormgeving leuk, maar het is zo veelomvattend.
Als er in Photoshop miljoenen mogelijkheden zijn, raak ik de weg kwijt.
Dan verlang ik naar de eenvoud van het ouderwetse maakproces.
Ik ben er niet heel goed in; daarvoor ben ik niet nauwkeurig en geduldig genoeg.
'Ik probeerde ook van die onregelmatige randjes te krijgen', verzucht mijn keramiekjuf.
Blijkbaar is niet-perfectionistisch zijn ook een gave.
Maar wat ik het allerfijnste vind, is vorm geven aan mijn ideeën.
Een art-deco beeldje vinden op Markplaats en versieren met tattoos.
Spelen met vorm.
Ik denk dat ik dan het gelukkigst ben.

zondag 7 juni 2020

prentje en de inspiratie

Creativiteit is een raar fenomeen.
De afgelopen tijd zat ik behoorlijk op slot.
De wereld was een rare plek geworden.
Een plek waar ik moeilijk mijn draai kon vinden.

Ik word ongelukkig van rijden in een trein met een mondkapje op.
Ik word er triest van als we elkaar moeten vermijden in de supermarkt.
Natuurlijk snap ik de noodzaak.
En conformeer ik me.

Ik heb geen recht op klagen.
Ik heb een vaste baan.
Geen mensen in mijn directe omgeving die ziek zijn.
En ik heb niet zoveel externe prikkels nodig.

Maar ook mijn binnenwereld moet worden gevoed.
Ik mis het ronddwalen in musea.
Ik wil weer naar de bios.

Maar nu gaat de wereld weer een beetje open.
Wordt mijn fantasie weer geprikkeld.

Gisteren zat ik voor het eerst weer in mijn favoriete filmcafé.
Las ik over een animatie gebaseerd op kinderboeken.
En langzamerhand begon het weer te tintelen.

Vandaag ging ik wandelen met een vriendin.
Ik stond te wachten op de verkeerde parkeerplaats.
Maar dat was niet erg.
Want voor mij zag ik het ultieme 'accidentally Wes Anderson bushokje'.
Het is er nog.
De creativiteit gaat weer stromen.
De echte wereld voelt nog wat kil.
Maar in mijn fantasie vloeien de beelden weer in elkaar over.
Ik ben er weer.

woensdag 19 februari 2020

prentje en het nieuwe project; een preview

Fascinerend vind ik het hoe dingen op je pad komen.
Tijdens mijn eerste les Grafische Vormgeving moesten we een advertentie uitscheuren uit een stapel oude tijdschriften, die iets met ons deed.
Zo stuitte ik op een reclame voor een keramiektentoonstelling, jaren geleden.
Ik had het beeld al eens eerder gezien, maar op de terugweg dacht ik opeens: waarom maak ik niet mijn eigen versie?
Ik vond een passend beeld, ging op zoek naar zeeman-tattoos en bestelde een keramiektransfer.
De volgende dag nam een lieve mevrouw van het keramiektransferbedrijf contact met me op: of ik wel wist dat er veel meer afbeeldingen op de transfer konden?
De zoektocht herhaalde zich: ik vond nóg een beeld en spendeerde een middag aan plaatjes zoeken.
Van Alice-in-Wonderland sleeves tot eigen werk, ik ging helemaal los.
Het gaat me -uiteraard- weer om het contrast hè.
Van de truttige beeldjes met stoere tattoos.

Overigens viel het nog niet mee om geschikte beelden te vinden; er moet genoeg 'bloot' te zien zijn om te 'tatoeëren'.
Dames uit die tijd droegen nogal vaak hooggesloten jurken met lange mouwen.
Vandaag heb ik de beelden meegenomen naar mijn eerste porselein-privéles. 
De bedoeling is dat ze nog één keer worden gebakken; waardoor de tattoos er worden ingebrand.

Geen idee hoe dit eruit komt te zien.
Maar eigenlijk maakt me dat ook niet meer uit.

Ik heb er nu al zo'n plezier aan beleefd.

zondag 16 februari 2020

prentje en Henk

Het begon met een bezoek aan het museum Beelden aan zee dit weekend.
Het was heel druk bij de tentoonstelling Niki de Saint Phalle, maar mij ging het eigenlijk om de bustes van Adriaan Rees:
Ze ontroerden me. 

Ik heb bijna altijd vaak tijdelijke obsessies. 
Op dit moment is dat 'porselein' + 'tattoos' (+ Delfstblauw). 
Dus dat typte ik gisteren in bij Google. 
Ik kwam uit bij een interview met Henk Schiffmacher in Trouw, waarin hij vertelde over zijn tentoonstelling in het Royal Delft museum. 

'Wat jammer dat ik dat nu pas lees', dacht ik, ervan uitgaande dat het een oud interview betrof. 
Hoe groot was mijn geluk toen ik zag gewoon nu was!
'Ze hebben wel lef', dacht Schiffmacher toen hij werd benaderd door Royal Delft. 
En wat een geniale set van het museum om Nederlands bekendste tatoeëerder te vragen.
Want er zijn inderdaad overeenkomsten: of je nu porselein of huid versiert.

Wat een enorm leuk museum. 
De film waarmee de rondtour start, is net een interactieve (Efteling)attractie.
En toen moest de tentoonstelling nog beginnen. 
De tentoonstelling draagt de naam 'Geloof, hoop en liefde' en met de audiotour neem Schiffmacher je mee in de wereld van tattoos, religie, zeevaart en zijn grote liefde voor Louise, zijn vrouw. 
Wat een erudiete, geestige man is Henk. 
Ik betrapte me er een paar keer op dat ik keihard zat te lachen op een bankje tussen de toeristen. 
En wat een fantastische combinatie; dat prachtige oude museum met zijn originele details en de stoere tattoo-wereld.

Ik heb het al vaak gezegd en elke keer wordt het bevestigd: voor mij draait het om contrast. 
Het 'tuttige' Royal Delft dat in zee gaat met Schiffmacher. 
Een keurig museum waar een tattooshop wordt ingericht. 

Chapeau, Royal Delft.  
Wat heb ik genoten.