vrijdag 15 november 2019

prentje en de kerstvoorpret

Hoewel ik uit een sinterklaasfamilie kom, ben ik eigenlijk een behoorlijke kerstmuts.
Sloeg ik daar vroeger nog wel eens in door; tegenwoordig hou ik het wat subtieler.

Het leukst vind ik de jaren 50-kerstsfeer.
Nu is dat ook niet zo raar, want ik vind alles uit de jaren 50 geweldig.
De kleding. De grafische vormgeving. De architectuur.
En vooral: de meubels.
Elke dag nog ben ik blij met mijn vintage kasten van Lutjens:
Het mooie is: en en rondom de kast fleurt alles op.
Om de ronde vormen te benadrukken, heeft de kast een houten ketting gekregen van de Hema:
En ik ben erg gek op deze vaas:
 Het kerststalletje heeft voor mij ook een fijne fifties-sfeer:
Net als de stoffen kerstboompjes:
Nu heb ik sowieso altijd wel wat met kerstboompjes.
Inmiddels zie ik door mijn (zelfgemaakte) bos bijna de bomen niet meer:
Kerstmuts dus.

Zeg niet dat ik U niet heb gewaarschuwd. 

zondag 3 november 2019

prentje en Halloween

Ik heb er zelf niet zoveel meer mee; Halloween.
Toch vond ik het wel een beetje jammer dat onze zelfgeblazen glazen pompoenen een dag ná deze wat obscure feestdag werden bezorgd.
En blijkbaar heb ik mijn enthousiasme overgedragen aan mijn kind, want Zoon en vriendinnetje hebben zelf wél enthousiast samen pompoenen uitgehold:
Ach, en toen ik gisteren in het Modekwartier in Arnhem dit leuke monstertje tegenkwam, kon ik het ook niet laten om 'm mee naar huis te nemen:
Misschien heb ik toch nog wel wat met Halloween.

Maar dan gewoon het hele jaar door. 

donderdag 24 oktober 2019

prentje en de herfstvakantie

Hoera, het is Herfstvakantie!
Dat betekent hier van de Drukte van de Dutch Design Week naar de Weldadige rust van de Wadden.

Maar ook: (pompoen)glasblazen met Zoon.
De eerste kopjes halen die gebakken zijn.

En bovenal: genieten van de warme gouden gloed die alles aanraakt.

woensdag 9 oktober 2019

prentje en de vervolgcursus, deel 5

Weet U, ik dácht altijd al van de wabi sabi (de schoonheid van het imperfecte) te zijn, maar nu heb ik het ook ondervonden.
De ontwerpen van vorige week zijn biscuit gebakken.
De voorwerpen die uit de mal van de juf kwamen, waren perfect.
Maar het waren geen prentjes.
Eigenlijk had ik niet zo'n zin om ze af te werken.

Gelukkig had ik ook nog steeds mijn mal van de eerste cursus.
Niet perfect, wel van mij.
En net als vorige week, was ik in the mood om met kleur te werken.
'Als je twee kleuren tegelijk toevoegt, krijg je een marmereffect', zei de juf.
Ze hoefde niets meer te zeggen.

O boy, het ziet er zo lekker uit.
Als Duo Penotti.
Talloze kleurmogelijkheden schoten door mijn hoofd.
Ik ga hiermee door.

Of misschien moet ik eerst even wachten hoe het uit de oven komt.

woensdag 2 oktober 2019

prentje en de vervolgcursus, deel 4

'Je beker is uit de mal gekomen, hij staat daar', zegt mijn juf.
Hoopvol loop ik er op af.
Hmm.
Ik weet toch niet of het helemaal is gelukt, met de schubben.
Soms heb ik iets in mijn hoofd, maar pakt het toch anders uit.
Dat is dan even slikken, maar uit ervaring weet ik dat ik daar niet te lang in moet blijven 'hangen'.

Over ervaring gesproken; het is de dag dat ik 12,5 jaar in dienst ben bij mijn werkgever. 
Ik krijg een lunch aangeboden met lieve speeches. 
Een prachtig boek over visuele 'branding'.
Ik had nooit verwacht dat ik 12,5 jaar bij één organisatie zou werken. 
Maar het voelt nog zo goed. 
Het is de organisatie waar ik mijn hart heb leren durven volgen. 
Waar ik heb geleerd dat ik mezelf mag zijn, en dat dit wordt gewaardeerd. 
Na een aantal minder positieve werkervaringen, was dit wat ik nodig had.  

Mijn andere juf heeft een nieuwe mal voor me gemaakt.
Wellicht zag ze de bui al hangen.
Ik focus me op de kleur die ik mag kiezen, en ga voor een warme camel-tint.
Door zelf het pigment door de klei te roeren, zie ik de kleur voor mijn ogen ontstaan.
Dat vind ik zo fijn aan het werken met je handen.
Het is tastbaar en tegelijkertijd magisch.
Het is de tegenstelling die me altijd weer aantrekt en fascineert.
Net als werken met porselein: kwetsbaar en tegelijk krachtig.

Misschien dat het daarom zo goed bij me past.

dinsdag 24 september 2019

prentje en de vervolgcursus, deel 3

Ik probeer mezelf vaak uit te dagen, maar soms vraag ik me af waar ik aan begonnen ben.
Handmatig schubben in een mal kerven, valt nog niet mee.
Gelukkig is de natuur ook grillig, dus is het geen punt dat het patroon niet helemaal strak is.

Pas echt lastig wordt het om het gietsel uit de vorm te krijgen als de wand niet glad is.
Ondertussen giet ik ook nog maar weer een keer met mijn mal van de vorige keer.
Deze had ik in tweeën gezaagd, maar het leek me met de schubben handiger als er geen gietnaad hoeft te worden weggewerkt.
Dan nog een fijn onderdeel: het kiezen van de kleur.
Als in kind in een snoepwinkel voel ik me, met al die fijne kleurproefjes.
Voor het zee-servies wil ik de kleur van de zee op een heldere ochtend in de zomer.
Nu alleen nog de vorm uit de mal krijgen.
Doordat het gips vocht opneemt, krimpt de klei in de mal, maar de schubbetjes vormen uitstulpsels. 

Soms vraag ik me wel eens af waarom ik het mezelf altijd zo moeilijk maak.

zondag 22 september 2019

prentje en de vervolgcursus, deel 2

Kon ik de vorige keer nog het late tijdstip de schuld geven van het van-de draaischijf-afvliegen van mijn model; dit keer ging dit niet op.
Ik begon gelijk met draaien en nét toen ik wilde afronden, vloog ie er weer af.

'Doe jij het maar', zei ik mistroostig tegen mijn juf.
Ik zag mijn achterstand ten opzichte van de andere cursisten steeds meer oplopen.
'Dan probeer jij het gewoon over twee weken ofzo nog een keer', antwoordde ze monter.
'Als er minder druk op staat'. 

Daarmee sloeg ze de spijker op zijn kop.
Ik kan slecht tegen druk.
Als kind al; stond ik met een potje squashen hartstikke voor en hoefde ik nog maar één punt te scoren; verloor ik alsnog.
Slapeloze nachten had ik voor repetities en schoolonderzoeken; ik was altijd bang dat ik bleef zitten.
Of dat ik daardoor een niveau lager moest.
Vervolgens nooit meer een goede baan zou vinden.
En mijn leven mislukt zou zijn.
Heb ik al verteld dat ik de dingen niet altijd in de juiste proporties zie?

Nog steeds heb ik nachtmerries over de middelbare school.
Niet zozeer over de pesterijen.
Pas met terugwerkende kracht realiseer ik me hoe wreed het was dat ik een neptelefoontje kreeg dat ik was gezakt terwijl ik vol spanning zat te wachten op de uitslag van mijn examen.
In die periode stapte ik er snel overheen.
Ik had nog de illusie dat als ik ergens geen aandacht aan besteedde, het er niet wás.

Inmiddels ben ik met de nodige hulp gaan inzien dat het zo niet werkt in het leven.
Dingen die niet goed zijn verwerkt, blijven als een boemerang terugkomen.

De pijn onder ogen zien, erkennen dat het er is, is essentieel om verder te komen.
Anders blijft het proberen zijn (is pijn eigenlijk mannelijk?) aandacht op te eisen.

De druk die ik mezelf opleg, komt niet van anderen, maar van mezelf.
Er is geen leraar die ernstig teleurgesteld zou zijn geweest als ik een onvoldoende haalde.

En geen juf die er van wakker ligt dat mijn model voor de tweede keer van de draaischijf vliegt.

Het is mijn eigen hoge verwachting die me in de weg zit.