donderdag 14 januari 2021

prentje en de troost


De mate waarin je last hebt van de lockdown, heeft ook te maken met je karakter, vermoed ik. Hoewel het wel eens anders lijkt, ben ik behoorlijk introvert. Ik ga niet graag naar feestjes en ben niet goed in smalltalk. Mensen die ik mijn vrienden noem, zijn op 1 hand te tellen. 

Ik vind dat niet erg; het past bij me. Hierdoor heb ik ook het idee dat ik niet zoveel misloop. Ik vind de wereld al veel te groot; het keuzeaanbod overweldigend. 

Het enige dat ik wél mis, is de inspiratie die ik in musea op doe. Wat betreft de bioscoop vind ik het een uitkomst dat veel films nu meteen online te zien zijn. Zo zag ik van de week de animatiefilm 'Calamity' van animatieregisseur Rémy Chayé. Eerder al bracht hij 'Reis naar het Noorden' uit, waar ik ook zo van heb genoten. 

Inmiddels begin ik een behoorlijke geek te worden op het gebied van animatie. Het zijn met name de kleine, eigenzinnige films waar ik een zwak voor heb. En vaak gaat het me niet zozeer om de inhoud, maar meer om de vorm; een rode draad in mijn leven. Zo vind ik Calamity net een impressionistisch schilderij, omdat er geen contouren worden gebruikt (behalve voor de personen, die me dan ook het minst aanspreken). 

Het kleurgebruik, de wolkpartijen, de landschappen; voor mij zijn dit soort films (bijna) een vervanging voor een museumbezoek. 

En verder word ik vooral gelukkig van avonden werken aan nieuwe houten dierfiguren. Zoals je ziet aan de haan en de kip kijk ik nu al vooruit naar Pasen. Ik hou van het contrast tussen de matte kleuren en de hoogglans van de details. 

En dit is nog maar het begin. 

donderdag 31 december 2020

prentje en het jaaroverzicht

'Ik ga nu eenmaal liever met de boot naar Schiermonnikoog dan met het vliegtuig naar Bali', schreef ik in januari in mijn eerste blog van dit jaar. Niet wetende dat we een paar weken later überhaupt niet meer naar Bali konden vliegen.

Het geeft wel al weer dat mijn leven (tot nu toe) persoonlijk minder geraakt werd door corona dan dit bij een heleboel andere mensen het geval is. Mijn baan stond niet op de tocht, ik verloor (gelukkig) geen mensen aan het virus. Een paar tripjes gingen niet door en ik werkte een groot deel van het jaar thuis; dat was het wel zo'n beetje. 

Ik hád al een klein en overzichtelijk leven; ik moet het niet hebben van veel externe impulsen. 

Dat wil niet zeggen dat het geen moeilijk jaar was. Drie mensen in mijn omgeving van mijn generatie overleden dit jaar, door andere oorzaken. Familieleden werden ernstig ziek, grotendeels ook niet door het virus. Mijn eigen angst- en depressieklachten namen sterk toe, door (nieuwe) medicatie gelukkig inmiddels weer wat teruggebracht.  

Maar 2020 bracht ook mooie dingen. Veel tijd met mijn lief, met waardevolle gesprekken. Genieten van Zoon en zijn geweldige vriendin. De directe omgeving ontdekken; sowieso de prachtige natuur. Tussendoor een paar fantastische tentoonstellingen. Mooie films en indrukwekkende boeken. En een stromende creativiteit, waardoor ik verschillende dingen kon maken. Mijn droomwens in vervulling laten gaan, door de aanschaf van mijn eigen caravannetje.     

Goodbye 2020. Hello 2021. 

Ik wens U een gezond, creatief en liefdevol jaar toe. 

maandag 28 december 2020

prentje en Soul

 

Al heel wat maanden keek ik uit naar de nieuwe Disney/Pixar-film 'Soul'. 

Ik ben met name een groot fan van het eigenzinnige Pixar. Ik hield dan ook even mijn hart vast toen ze samengingen met het bravere Disney, maar gelukkig hebben ze hun eigen touch vast kunnen houden. 

Bijna alle Pixars zijn geweldig. Ok, er zijn er wat minder goed gelukt ('Onward', 'Cars') maar daar staan parels als 'Up', 'Inside Out' en 'Coco' tegenover. 

Het mooie van Pixar: ze maken de films niet specifiek voor kinderen. Ze maken wat ze zelf willen, en onderschatten kinderen niet. De Pixar-studio is op zijn best als ze filosofische thema's behandelt zoals 'is er leven na de dood en hoe zit dat er dan uit?' tot 'hoe komt iemand aan zijn karakter? Ligt dit al vast?' 

Dat laatste speelt een grote rol in Soul, wat voor een groot deel afspeelt in het 'hiervoormaals'. Joe Gardner is een muziekleraar die al zijn hele leven droomt van een carrière als jazz-musicus. Net als hij op het punt staat zijn droom te verwezenlijken, valt hij dood neer. Op weg naar het hiernamaals weet hij te vluchten en komt hij terecht in het 'hiervoormaals'. Hij krijgt een kans om terug te keren naar de aarde, als hij de passie kan vinden van '22'; een wezentje dat geen zin heeft in een aards bestaan. 

Helaas belanden ze in het verkeerde lichaam, 22 als Joe en Joe als kat. 22 ziet al snel de schoonheid van het 'gewone' leven, Joe blijft vasthouden aan zijn droom. De mooiste scène is als hij zijn droom heeft verwezenlijkt en zich vervolgens afvraagt: 'wat nu'? 'En morgen weer hetzelfde', antwoordt de zangeres van de band. Het euforische gevoel blijft uit. 'Ik had gedacht dat ik me nu heel anders zou voelen', zegt Joe peinzend. 

De boodschap van de film: het doel van het leven is iets anders dan je passie najagen. Een gedurfde boodschap voor zo'n grote studio: de meeste (Amerikaanse) films gaan meestal over 'follow your dreams'. 

Tel daarbij de visuele schoonheid van de film op (met deels ook een heel andere, Picasso-achtige stijl) en een fantastische jazz-soundtrack en je hebt een meesterwerk. 

Eigenlijk zou de film al deze zomer uitkomen, maar vanwege de omstandigheden was hij vanaf 1e kerstdag bij Disney-plus te zien (voor mij een reden om een abonnement te nemen). 

De boodschap hield me nog een tijdje bezig. Ik vind mijn baan heerlijk, maar droom op mijn beurt al mijn hele leven van een eigen winkeltje waar ik iets verkoop waar ik zelf verliefd op ben. Maar is dat wel zaligmakend? En biedt het leven ondertussen niet al vreselijk veel waar ik intens van kan genieten, zoals films als deze? 

Misschien is dat al wel voldoende. Wat zeg ik: misschien is dat al meer dan genoeg. 

vrijdag 25 december 2020

prentje en de kerst

'Waarom hou je eigenlijk zo van kerst?', vroeg iemand-die-niet-zo-van-kerst-houdt me laatst. 

Daar moest ik even over nadenken. 

'Ik denk dat het te maken heeft met verwachtingen', antwoordde ik. 'Eigenlijk is de voorpret het leukst, de kerst zelf valt vaak tegen'. 

'En daar trap je dan elke keer weer in?', vroeg dezelfde persoon. 

'Ik heb dat inmiddels gescheiden', zei ik. 'Ik zie de voorpret en de kerstdagen als twee aparte dingen.'  

'Ik vind kerst meer als Sinterklaas voor volwassenen', zei degene-die-niet-zo-van-kerst-houdt. 

Ik schoot in de lach. 'Eigenlijk vind ik dat wel een mooie beschrijving', beaamde ik. 'Hoewel het voor iedereen natuurlijk anders is'.

Maar deze beschrijving past eigenlijk wel bij me. Ook al ben ik inmiddels 48, ik ben nog steeds het meest mezelf als ik het kind in me koester. 

Ik vind het heerlijk om mijn eigen draai te geven aan kerst. Het hoeft niet zo traditioneel, liever niet zelfs. Kerst met een knipoog. 
En de kerst kent veel iconische vormen. Zalig om daar mee te spelen. Ik vind kunst vaak ook het leukst als het een interpretatie is van iconen die iedereen kent.

Vanuit religieus oogpunt zijn de kerstdagen overigens niet de belangrijkste feestdagen; aan Pasen wordt meer waarde gehecht. 
En kerst is een beetje gekaapt door de Amerikanen, vaak geen aanbeveling. Santa Claus is onder meer terug te voeren op onze Sinterklaas, volgens Wikipedia door de Nederlandse kolonisten meegenomen naar Noord-Amerika. 

Voor mij staat Amerika vaak voor meer-meer-meer. Een kerstboom tot het plafond, een berg cadeaus eronder. Veel decoratie. Veel eten. Veel verplichtingen. Alles waar ik niet van hou. 

En de hele ker(st)mis lijkt ook steeds eerder te beginnen. Draaide Sky Radio vroeger op kerstavond vanaf 17.00 uur alleen nog maar kerstliedjes; nu is het vanaf half november al 'The Christmas Station' met continu dezelfde Christmas songs. Hoe vaak hebben ze inmiddels 'Last Christmas' gedraaid? Ik ben daar oprecht nieuwsgierig naar. En misschien is het ook beter om de kerstboom een paar dagen van te voren in huis te halen. Kerst weer exclusief maken in plaats van de 'Overkill' die het nu vaak is.  

Ik hou van een 'merry little Christmas'. Eén zorgvuldig gekozen pakje voor een ieder onder de boom. 
En zo kom ik weer uit bij de verwachtingen. Die overigens best kunnen matchen met de realiteit, als deze verwachtingen maar niet te hoog gespannen zijn. En kerst niet teveel commercieel wordt uitgebuit. 

Dit jaar gaat Sky ook zondag ná de kerst door met alleen maar kerstliedjes uitzenden. 
Alsof het nooit genoeg is.     

zaterdag 19 december 2020

prentje en de arreslee euh caravan


In moeilijke tijden, waarin zelfs Sinterklaas niet bestand blijkt tegen het coronavirus, mijn moeder steeds meer zorg nodig heeft en de server down gaat op het moment dat ik een digitale kerstborrel organiseer voor 1100 collega's tegelijk, is het belangrijk om terug te keren naar die dingen die je energie geven. 

Zoals mijn kerstproject voor dit jaar: 9 rendieren voor een arrecaravan. Het idee kwam overigens van Zoon, die blijkbaar mijn creatieve genen heeft. 'Waarom laat je de rendieren de caravan niet trekken?', vroeg hij toen hij het caravannetje op tafel zag liggen. 

Hoe symbolisch om het jaar uit te rijden met het voertuig dat ik in 2022 en misschien zelfs volgend jaar al achter mijn autootje kan koppelen... 
  

woensdag 16 december 2020

prentje en de mantelzorg

En toen was ik opeens van de een op de andere dag mantelzorger van mijn moeder. Of voor mijn moeder? Zelfs dat weet ik niet. 

Wat ik wel weet, is dat alles is veranderd. Wat vroeger een druk leven leek, lijkt nu een zee van tijd. 

Ik loop met alles achter. Fijne projecten van mijn werk heb ik overgedragen. Voor volgend jaar koop ik extra tijd. 

Het is zwaar, emotioneel en fysiek. Allereerst voor mijn moeder. Maar ook voor de rest van de familie. Met terugwerkende kracht bewonder ik alle mantelzorgers die ons voor zijn gegaan. 

Belangrijker dan ooit dat ik af en toe mijn batterij oplaad. Met simpele dingen waar ik blij van word. Zoals het huis versieren voor kerst. 

Dit keer staat de kribbe van het kindje Jezus wel in een kerk:

En werd ik verliefd op een sneeuwman van porselein. 

Binnenkort hoop ik meer tijd te vinden voor het grote Rudolph-project. Ik ben al wel begonnen. En wat ik nooit had gedacht: het schuren maakt me rustig; het werkt bijna meditatief.  

Het mantelzorgen brengt ook veel. Een diepe verbondenheid. 
En gelukkig staan de neuzen allemaal dezelfde kant op. 

zondag 22 november 2020

prentje en Rudolph


Als kind droomde ik ervan een eigen winkeltje te hebben, en eigenlijk droom ik dit stiekem nog wel eens. 

Het probleem is: ik ben vooral van de concepten en niet van de afwerking. 

Als ik bezig ben met een object, ben ik in mijn hoofd al bij de volgende. 

Nu ik het derde rendier alsnog kreeg toegestuurd, dacht ik: laat ik mezelf eens uitdagen. 

Want het maken van close-ups met een spiegelreflex is fnuikend: je ziet elke oneffenheid. 

En dan roep ik altijd wel dat ik van de Wabi Sabi (de schoonheid van het imperfecte) ben; ik vind het ook weleens fijn als iets eruit ziet zoals ik het in mijn hoofd heb. 

Want dat heb ik dan wel hė; in mijn hoofd ziet het er hartstikke goed uit. 

Dus schuurde ik de rendieren, en verfde ze opnieuw. Ik schuurde weer en ik verfde. Ik schuurde... enfin, U get the point. En dat terwijl ik een enorme hekel heb aan schuren. 

Ik ging zelfs zo ver dat ik ze met mijn vingers ging verven om niet de kwaststrepen te zien. 

Sterker nog: ik masseerde de verf er zo ongeveer in. 

De lichtgrijze vertoonde na tig behandelingen het gewenste resultaat. Een matte, poederachtige uitstraling die bijna fluwelig lijkt. 

Die andere twee bleken weerbarstiger. Inmiddels had ik mijn leesbril op en een grote lamp op tafel gezet en ja hoor, nog steeds oneffenheden.  

Het punt is: stel nou dat je een winkeltje hebt met zelfgemaakte producten (want dat is het summum). Dan wordt zo'n product dus onbetaalbaar als de maker uren zit te schuren op een rendier van een paar centimeter hoog.  

Zucht. 

Weet U trouwens hoeveel rendieren er zijn? Negen, inclusief Rudolph. In mijn enthousiasme heb ik ze allemaal besteld. Dat wordt dus uren schuren. 

Eigenlijk best een rotnummer dat 'Rudolph the Rednose Reindeer' met die opportunistische rendieren die opeens van de gepeste Rudolph gaan houden omdat de hij de slee mag trekken.