woensdag 11 september 2019

prentje en de vervolgcursus, deel 1

'Here we go again', dacht ik gister, maar dan op een positieve manier, zeg maar.
Eindelijk begon mijn porseleincursus weer.
Trots toonde ik mijn eigen stempel.
En die kon ik gelijk gebruiken, want om er weer even in te komen, goten we gisteren een kommetje met een bestaande mal.
Daarna begon het 'echte werk'; het ontwerpen van een nieuw model.
Daar had ik uiteraard al mijn gedachten over laten gaan; U kent me.

Hoe leuk zou het zijn om, in lijn met mijn keukentegels, bekers met schubben te maken?
Een aanvulling op mijn espresso-servies in een maatje groter?
Ik zag ze al helemaal voor me.

Zoals ik al vaker zeg: er zit voor mij nogal een discrepantie tussen idee en uitvoering.
Het gebied daartussen, vind ik eigenlijk het minst interessant.
De technische kant van het geheel.

Er moet namelijk eerst een model komen, vervolgens een mal dan moet het gieten nog plaatsvinden.
Ik zag me vooral al koffie drinken uit mijn zeeservies.

Gelukkig heb ik twee lieve juffen met veel geduld.
En omdat ik nogal visueel ben ingesteld, snap ik dingen vaak pas als ze voor mijn neus liggen.

Dus maakte één juf een soort 'proef-lapje' in gips en vervolgens in klei. 
Toen begon het weer te leven voor me.
Ik vertelde haar over mijn tegels en mijn fascinatie voor het samenspel tussen mat en glans. 
En hoe fijn is het dan als iemand volledig meedenkt met je en voorstelt om de buitenkant mat te houden, de binnenkant te glazuren en met een penseel enkele schubben te laten glanzen?
Dan vindt er in mijn binnenste een soort explosie plaats.

Niet alleen een uitbarsting van creatief geluk, maar ook het gevoel gezíen te worden.

Mijn andere juf was ondertussen mijn medecursisten aan het helpen met het draaien van hun modellen op de draaischijf.
Want omdat we nu met met de vervolgcursus bezig zijn, mogen we ons eigen model draaien in plaats van eindeloos zelf thuis schaven (herinnert U zich de lampenkap nog?) 

Maar naast het feit dat mijn lieve juffen veel geduld hebben en bevlogen zijn, zijn ze niet altijd praktisch.
Want ondanks hun goede voornemen om nu écht op tijd te stoppen, was de cursus alweer bijna een uur aan het uitlopen.
Daarnaast had ik mijn zwangere medecursist voor laten gaan, waardoor ik pas na tienen aan de draaischijf stond.
Te laat om me te concentreren.
Te vol hoofd.
Te moeie juf.

Enfin, het eindigde met een model die van de draaischijf vloog.

Geeft niets hoor.
Volgende week probeer ik het gewoon nog een keer.

We zijn weer begonnen.

woensdag 4 september 2019

prentje en Mickey

Diep in mij zit eigenlijk nog altijd een klein meisje dat het liefst de hele dag wil spelen (ok, misschien niet zo heel diep). 
Ontwerpen is volgens mij een legitieme reden voor volwassenen om dat te kunnen blijven doen.

Een mooi voorbeeld hiervan is Lego Ideas.
Consumenten kunnen zelf een ontwerp indienen waarvan ze hopen dat deze in Lego wordt uitgevoerd.
Vanaf 10.000 likes gaat Lego kijken of het ook interessant is om het ontwerp daadwerkelijk op de markt te brengen.

Vanwege de negentigste verjaardag van Mickey Mouse is er volgens dit principe Steamboat Willie in Lego uitgebracht, een van de eerste tekenfilms met synchroon geluid.
Ik weet dit allemaal dankzij de gepassioneerde eigenaar van Perron 4, de Lego-winkel in Alkmaar. 
Ik ben dol op die winkel. 
En vijftienjarige Zoon stiekem ook nog wel een beetje, ook al torent hij inmiddels (bijna) boven mij uit.  
De enige dag van onze vakantie dat het wat bewolkt was, gingen we traditiegetrouw naar Alkmaar, de grote stad in de buurt van onze kustplaats.
'Gaan we nog naar de Lego-winkel?', vroeg ik Zoon, wiens interesse inmiddels wel wat is verschoven.
Tot mijn verbazing knikte hij. 

Toen we binnenkwamen, werd onze aandacht naar allebei een andere doos getrokken. 
Zoon eentje uit de videogame-serie 'Overwatch'; ik keek verliefd naar een doos van Steamboat Willie.  

Zolang ik me kan herinneren, ben ik gefascineerd door Lego. 
Als kind sjeesde ik al met mijn ruimtevaartvoertuig door de drilpudding met Kerst; een van mijn eerste scherpe jeugdherinneringen. 

De samenwerkingsverbanden die zij aan zijn gegaan met bijvoorbeeld Disney, stammen helaas uit de tijd dat ik 'te oud' was voor Lego. 
Gelukkig had ik een excuus-kind. 

Maar nu sloeg mijn minimalistische ontwerpershart op hol bij de zwart-witte uitvoering van de stoomboot. 
Het iconische Lego in zwart-wit! 
Ik kon me niet langer achter mijn kind verschuilen en moest me inhouden om 'm niet ter plekke aan te schaffen. 

Maar hoera voor de mini-figuurtjes. 
Het nadeel van die kleine zakjes is dat je niet weet welk poppetje je hebt.
Nu vond ik Knabbel en Babbel ook best leuk, maar het liefst wilde ik Mickey en Minnie. 

Discreet begon ik al te voelen aan het zakje of ik de oren van de muizen kon herkennen, tot ik ze op de toonbank zag staan. 

O heerlijke Lego-winkel, die altijd al een paar zakjes opent zodat je de figuurtjes kunt kopen die je wilt voor dezelfde prijs als de zakjes met mini-figuurtjes. 

Nou, nu hield niets me meer tegen.   

Blij verlieten Zoon en ik de winkel, Zoon met een Overwatch-doos en ik met de nautische zwart-wit muisjes die nu in mijn keuken staan te glimmen vlakbij de schub-tegels (bovenste foto). 

Het kleine meisje in mij zong. 

zaterdag 31 augustus 2019

prentje aan zee

De avonden zijn het fijnst.
Als we onze hangmatten hebben opgehangen en de dagjesmensen zijn verdwenen.

Dan halen Zoon en ik onze maaltijden uit de strandtas, zwemmen nog wat in zee of halen wat te drinken bij het barretje.
Meer blijkt niet nodig te zijn.

Af en toe krijgen we bezoek.
Met mijn bonusmeisje rijg ik een ketting.
Alles wat we nodig hebben, levert het Nederlandse strand - inclusief de gaatjes in de schelpen.
Zoon en ik verzamelen stenen langs de vloedlijn.

Ik ben hier zo rustig.
Zo gelukkig.

Kan ik dat vasthouden?

donderdag 15 augustus 2019

prentje en de schubben

Ik ben dol op zeemeerminnen, en ik hou van schubben. 
Ik hou ook van veranderen in huis.
Daarnaast houdt mijn creatieve brein bijna nooit vakantie. 

En zo komt het dat ik binnen anderhalf jaar drie verschillende tegels als 'spatwand' heb. 
(En ja, ik word ook weleens moe van mezelf).

Het begon met de grijze glanzende tegels:
Niets mis mee, zult U zeggen, tot ik opeens in een studio in Parijs de geest had gekregen en de hele Petteflat opnieuw wit verfde.  
Toen stak de antracietgrijze keuken opeens wel érg donker af. 

In een iets te optimistische bui verruilde ik de grijze tegels om voor handgemaakte Marokkaanse Zelliges:
Maar het lukte ons maar niet om vrienden te worden. 
Het voelde te landelijk, denk ik. 

Nu heb ik ook een fascinatie tussen het contrast mat/glans. 
Wat als ik nu eens de grijze tegels in het wit bestelde; in twee soorten: mat en glanzend?

Ik zag het al voor me: de meerderheid in mat en een paar glanzende tegels voor een subtiele extra touch

Uiteraard was het weer veel meer werk dan ik in eerste instantie dacht. 
Niet in de laatste plaats omdat ik per ongeluk een rij teveel had getegeld; rekenen is niet mijn sterkste kant. 

Maar wat geeft het.
Ik heb vakantie.

Gek hè, ik kan er enorm genieten van hoe het zonlicht speelt met de tegels, ze om de beurt in het zonnetje zet.  

Als ze even sporadisch schijnt.

zaterdag 27 juli 2019

Prentje op Vlie

Voor de fijnste vakantie hoeft U geen vliegschaamte te hebben.
Geen filestress.
Pak gewoon de boot naar Vlieland.

Wat te doen?
Niets.
Langs de branding lopen en genieten van de strandkunst.
Af en toe ontdoen van kleren en een duik nemen.

Ok, één uitzondering.
's Avonds mee met de Vliehors Express.


Naar de Sahara van het Noorden rijden.
Genieten van zeemansverhalen, liederen en warme chocolademelk rond het kampvuur bij het drenkelingenhuisje.

Waar te eten? 
Bij de anders dan anders- strandtent Oost.
Waar te logeren? 
Wordt het de Waker, de Gaper of de Slaper?
Het maakt eigenlijk niet uit; het is heerlijk logeren bij Leut.
Loop de volgende ochtend de trap af en ga voor het 'Samen wakker ontbijt'.

Mijn lief, wanneer gaan we weer?

zondag 21 juli 2019

prentje en Geert Lap

O, wat mis ik mijn porselein-cursus!
Het voelt als een nieuwe liefde ontmoeten, en dan gedwongen afscheid nemen omdat er al een lange vakantie was geboekt.
Of hij woont in het buitenland.
Of.., nou ja, maakt ook niet uit: kennismaken met iets fijns dat veel te snel eindigt. 

Om het gemis wat draaglijker te maken, ging ik naar het Design Museum in Den Bosch voor de tentoonstelling van Geert Lap.
Geert Lap was een van de belangrijkste na-oorlogse keramisten.
Zijn werk wordt ook wel 'keramisch minimalisme' genoemd.

Daar hou ik van, keramisch minimalisme.
Ik ben altijd een beetje bang dat mensen associaties krijgen van felgekleurde gekleide kippen of foute porseleinen beeldjes als ik over mijn keramiekliefde vertel. 

Deze tentoonstelling, vormgegeven door Aldo Bakker, is een toonbeeld van sereniteit en schoonheid.
Ik kwam er tot rust.
(Goede tip, mocht je de tentoonstelling willen bezoeken: het filmpje dat wordt getoond met een piepjonge Yvon Jaspers die voor Klokhuis Geert Lap interviewt en bijna letterlijk aan zijn lippen hangt.)

zaterdag 6 juli 2019

prentje en de slagboom

Benauwd keek ik achterom.
'Meneer, ik heb drie auto's achter me, u ziet toch ook wel dat ik niet weg kan?'

Tien minuten eerder.
Voor mijn werk moest ik in Venlo zijn.
Happening, Staatssecretaris erbij; fijn dat het allemaal goed was gegaan.
Ik betaalde mijn parkeerkaartje en liep naar mijn auto.
So far, so good.

Ik was behoorlijk moe, de avond ervoor had ik nog op een terras op Texel gezeten.
Blij dat ik aan de terugreis kon beginnen, reed ik naar de slagboom.

Ik stopte het parkeerkaartje in de automaat.
'Scancode aan de bovenkant', gaf deze aan.
Wat gek; ik zag helemaal geen scancode.
Tegen beter weten in stopte ik het kaartje nog een keer omgedraaid in de automaat.
'Scancode aan de bovenkant', stond er onverbiddelijk.
Vermoeid drukte ik op het knopje om contact te maken.
'Prrrggrr', hoorde ik.
'Ik heb volgens mij een misdruk, want ik heb geen scancode en nu gaat de slagboom niet open', zei ik, een tikkeltje ongemakkelijk.
Inmiddels was er al een auto achter me komen te staan, en er was maar één uitgang.
'Prrrggrr', hoorde ik weer.
'Meneer, ik versta u niet, - ik ging er gemakshalve maar uit dat het een meneer was - kunt u de slagboom openen?'

Er gebeurde niets.
Inmiddels was auto twee achter me komen te staan.
Gelukkig kwam er een scooter aan, mét een parkeerwacht erop.

'Meneer, de automaat pakt mijn kaartje niet'.
'Dat is een kwitantie', antwoordde de meneer bozig.
'Dat is geen kwitantie, die heb ik hier, ik heb deze er juist van afgescheurd'.
'Dat is een kwitantie', zei de man weer.

Auto drie achter me.
'Misschien ligt u kaartje nog in de betaalautomaat, die moet u ophalen.'
'Meneer, ik heb drie auto's achter me, u ziet toch ook wel dat ik niet weg kan?'
Zuchtend reed hij zelf naar de betaalautomaat.
De automobilisten achter me stonden inmiddels naast hun auto.

'Daar ligt ie niet, u moet een nieuw kaartje kopen.'
'Meneer, ik kan nu toch niet weg?', herhaalde ik maar weer.
'En ik heb toch een kwitantie, dat is een toch een bewijs dat ik heb betaald?'
'U kan die kwitantie toch meegenomen hebben uit de automaat.'

'Meneer, kijkt u nou eens naar mij. Zie ik eruit als iemand die hier de boel komt flessen?'
Tergend langzaam ging de slagboom omhoog.

Een dag later vond ik het parkeerkaartje in mijn portemonnee.
Ik denk dat ik voorlopig maar even uit Venlo wegblijf.