vrijdag 30 juli 2021

prentje en de vakantie


'Wat maakte deze vakantie zo heerlijk?', vroeg een goede vriend vanmorgen. 

Ik denk even na. 'Het was de eerste vakantie waarbij ik heel dicht bij mezelf bleef', antwoord ik. Andere jaren deed ik concessies, ging ik naar campings die qua sfeer niet helemaal bij me pasten. Dit jaar stond ik op een natuurcamping waar ik al jaren langsrijd, en waarvan ik al jaren dacht: "als ik mijn eigen caravannetje heb, wordt dit de eerste plek waar ik vakantie houd".' 

En wat was het fijn. De vos die doodgemoedelijk over de camping liep. 

De avondzon die op het caravannetje scheen. 

Alles wat ik nodig had, was in de buurt. Had ik vlak voor de vakantie nog spullen aangeschaft waarvan ik dacht het nodig te hebben, nog tijdens de vakantie heb ik er weer afstand van gedaan. 

Gelukkig had ik weinig kleding bij me, zodat ik voornamelijk in mijn linnen jurk en op blote voeten kon lopen. Want het weer was ook zo geweldig. 

De mensen waar ik van houd, had ik om me heen; Zoon en zijn vriendinnetje (de eerste week), de lief die een weekendje kwam. 

Ik hoef niet zoveel nieuwe avonturen te beleven. In de tweede week gingen Zoon en ik net als alle jaren naar Texel, waar we hetzelfde rondje fietsen en op dezelfde plaats ieder jaar een foto nemen. 
Ik heb een hele verzameling inmiddels, waar hij op staat als klein manneke met een pet, als puber met lang haar en een bandana, en nu als de jonge man die hij elke dag meer wordt. En ieder jaar word ik ouder en hij knapper. 

We eindigen onze dag altijd aan zee, ik met een Texels biertje en hij (nu nog) met een Fanta. 
Zomergeluk.

maandag 12 juli 2021

prentje en de rijkdom

Het leek nevelig, maar dat was het niet. Het was helder; maar het strand had de kleur van de Noord-Franse kust, prachtig verbeeld in de animatie 'Louis en Hiver':

Zo voelde het plaatsje ook, fijn Frans:
Dit werd de laatste keer 'proefkamperen voor de grote vakantie': twee nachtjes maar liefst. 
Binnenkort moet ik het alleen doen en is de lief niet in de buurt om het gas aan te sluiten, of de caravan te ontkoppelen. 

Het caravannetje wordt steeds meer 'eigen'. Door het retro wasrekje via Marktplaats dat ik 'het huisje aan zee' ook al had. De lampjes die mooi passen bij de gordijntjes. De stoeltjes, waarvan ik er nu eindelijk twee heb. Het klassieke opstapje. 
En ook door alles dat er niet meer is: de stickers, de blauwe sierbiezen. Het plastic opstapje. 

Alles wat ik nodig heb, zit in dit kleine wagentje. De emaille bekers. De melamine bakjes (de lief: 'hier ga je alles uit eten. Eigenlijk heb je geen bordjes meer nodig.'). 
En dingen die ik thuis niet leuk vind (zoals koken), vind ik hier fantastisch. Twee kleine gaspitjes, het kabouterpannensetje. 
Ik wil nog een heksenbezem waarmee ik 's ochtends de vloer kan aanvegen.   
Het liefst zit in de deuropgang, met mijn voeten op het opstapje, te kijken naar het campingleven. 
Een familie die aankomt bij hun seizoensplek in een busje waar een complete huisraad uitkomt, gevolgd door drie zonen en evenveel honden. De vader die niet stil kan zitten en begint met grasmaaien om vervolgens de bus te gaan wassen (inclusief stofzuigen). De twintiger ernaast die twee dagen in zijn eentje stil zit te lezen, tot zijn vriendin op zaterdagavond zich bij hem voegt en hij opleeft. 
Het zijn geen grote verhalen, maar kleine observaties.

Maar het mooiste vind ik als 's avonds de lampjes op zonne-energie gaan branden. 
Dan voelt het caravannetje een circuswagentje.
Klein geluk. 

woensdag 7 juli 2021

prentje en de schoonheid

'Maar je hébt toch al heel veel espressokopjes?', vraagt de lief vertwijfeld. 

Ja, ik héb heel veel espressokopjes. Maar ik word nu eenmaal als een magneet naar porselein getrokken. En dan koop ik vaak een espressokopje, omdat dat dan het goedkoopst is. Een rare soort zuinigheid.

Ik werd weggeblazen door het porselein van Ineke van der Werff. Niet alleen gebruikt ze een bijzonder soort porselein (dat een fantastische romige kleur heeft) ook 'rolt' ze het porselein door het glazuur, waardoor je een geweldig effect krijgt. Ik zie in mijn kopje een stoned cavia maar dat kan ook door mijn iets te grote fantasie komen. 

Een ander materiaal dat altijd mijn aandacht trekt, is hout. 

Ik viel als een blok voor deze duikboot. Ik heb iets met duikboten. En het gave is: het ontwerp bestaat uit 4 onderdelen, maar toch ziet iedereen meteen wat het is. Daar houd ik ook enorm van: minimalistische ontwerpen (maar dat wist U vast al). 

Wat ik trouwens ook zo leuk vind van hout: het 'vloekt' nooit. Je kunt alle soorten door elkaar gebruiken: eiken, beuken, gelakt en ongelakt, nieuw en zeventig jaar uit en het totaalplaatje is altijd harmonieus. 

Natuurlijk.   

zondag 4 juli 2021

prentje @Object

Soms weet je pas wat je hebt gemist, als je het weer beleeft. 

Ik dacht dat het wel mee viel met mijn kunst- en designhonger in de coronatijd, maar nu ik opnieuw bij Object ben geweest, weet ik weer hoe ik kan worden opgetild van esthetiek. 

Oject is mijn favoriete 'beurs'; de laatste jaren in een van de mooiste gebouwen van Nederland: het HAKA-gebouw in Rotterdam:

Niet alleen de locaties (eerder bijvoorbeeld op de SS) zijn fantastisch; het is ook zo heerlijk overzichtelijk. 
Ik vind de Dutch Design Week ook leuk, maar té overweldigend.  

Nee, dan dan 'Object'; fijn design op één locatie (overigens onderdeel van ART Rotterdam, maar ook daarvoor geldt voor mij: te groot). 

Niet alleen heb ik de visuele streling gemist, ik voel me ook gewoon weer 'thuis'; onder gelijkgestemden zeg maar. 

In het dagelijkse leven voel ik me af en toe een vreemde eend in de bijt. Ik vind het soms lastig uitleggen wat kunst en design met me doet. Op kantoor en in mijn familie- en vriendenkring ben ik vaak de enige voor wie dit zó belangrijk is. Als ik foto's maak, word ik soms wat vragend aangekeken voor mijn onderwerpkeuze. Of voor de hoek waaruit ik het fotografeer. Nét die ene lichtval, of die rare graffiti van een haan op een elektriciteitshuisje. Mijn oog valt op andere dingen. 

Bij 'Object' is alles één feest der herkenning. De schoonheid van het imperfecte gebouw. De minimalistische kledingstijl van de bezoekers. En bovenal natuurlijk: de fantastische objecten. In glas. In hout. In staal. In textiel. In porselein (en natuurlijk nog in een heleboel andere materialen, maar dit zijn toevallig mijn lievelings).

Ik heb misschien weer iets teveel gekocht (in het kader van: onafhankelijk ontwerpers ondersteunen, who am I kidding?) maar daarover lieve mensen, een volgende keer. 

Doseren is óók een kunst. 

dinsdag 29 juni 2021

prentje en de objectliefde

Ik heb een liefde voor objecten. Niet op een rare manier, maar ik kan als een blok vallen voor een bepaald voorwerp. Zo werd ik verliefd op het caravannetje. Maar dan wel op de basisvorm. 

Helaas had de importeur een enorme behoefte om allerlei (merk)stickers op de caravan te plakken. Volgens hem was dit verplicht, iets dat werd tegengesproken door zowel de RDW als de politie (zover ga ik dan hè, dat als ik de RDW niet te pakken kan krijgen, ik de politie bel en enigszins besmuikt vraag of het verplicht is dat de merknaam van een caravan zichtbaar is. Gelukkig had ik een lieve agente aan de telefoon, die zei dat ze 'er niet op aansloeg'. Ik hoop dat ze bedoelt dat het haar niet bekend voorkomt).  

U begrijpt, inmiddels heb ik alle stickers eraf gehaald. De stickers vormden voor mij bijna een aantasting van de caravan. Net als de standaard blauwe 'inlegbiezen' me een doorn in het oog waren. En zo stond ik van de week in de brandende zon de biezen eraf te trekken, om te vervangen voor zwarte.  

Mijn omgeving begrijpt hier niets van. 'Nogal een prioriteit', merkte de lief op. 'Voor mij wel, ja', antwoordde ik. 'Hij voelt nu nog niet "eigen".' 'Ik zou eerst zelf maar eens leren hoe je de caravan aankoppelt, dat lijkt me belangrijker om 'm "eigen" te laten voelen', mopperde de praktische man. 

Maar het is niet alleen een mannenkwestie. Ook vrouwen in mijn omgeving vragen zich af waarom ik 'm nog niet heb laten zien. 'Het maakt mij niet uit of ie nu rood of pimpelpaars is', merkte een vriendin op. 'Het is toch jouw caravan. Dáár gaat het me om.' Kom dan nog maar eens aan met het "eigen"-verhaal.

Het moet gewoon kloppen. Voor mij is dat logisch. Zo heb ik het handige, lichtgewichte plastic instapje vervangen voor een zwaar, ijzeren vintage exemplaar dat me zo'n nostalgisch gevoel geeft. En ja, dat geeft extra gewicht, en ja, dat kan krassen veroorzaken tijdens het rijden (iets waar ik uit mezelf nooit opgekomen zou zijn). 

Kijk ik naar houten wasrekjes, zoek ik stad en land af voor een bruine 'coffee maker' die door Hay al is vervangen voor een andere kleur, bel ik alle campingwinkels af voor een bepaalde stoel. Ik doe dat soort dingen al mijn hele leven. 

Getuigt het van doorzettingsvermogen of is het dwangmatig? Waarschijnlijk allebei (enige dwangmatigheid is mij niet vreemd). Ben ik materialistisch? Zo voelt het niet. Ik wil niet luxer, duurder en groter. Ik kijk met trots naar mijn baby-caravan tussen alle grote broers en zussen op de camping, met enorme voortenten ervóór en elektrische fietsen ernaast. 

Ik weet alleen wél precies wat ik wil en hoe ik het wil. 

En dus sta ik millimeter voor meter de inlegbies te vervangen (om het vervolgens te kort af te knippen). Moet ik weer terug naar de garage omdat we afgelopen weekend (weer aan zee) ontdekten dat de gasaansluiting niet op de gewone Campingaz past maar wel op een LPG-gastank (dat waarschijnlijk in Polen gebruikelijk is, maar hier verboden). Het kost wat meer moeite, dat is zeker zo.   

Maar dat is het allemaal waard.

vrijdag 25 juni 2021

prentje op Vlieland

Om te vieren dat de lief en ik al 5 jaar bij elkaar zijn, gaan we een paar dagen naar Vlieland. 

Vanwege allerlei omstandigheden missen we de boot - geen ideaal begin van een romantisch tripje, kan ik wel zeggen. 

De volgende gaat pas in de avond, dus we zoeken meteen hongerig een tafeltje als we arriveren. Zoals echte toeristen betaamd, willen we per se buiten zitten. De stemming is inmiddels opgeknapt, gelukkig. Nu het weer nog. 

We zitten nog niet zo lang, als de kok naar buiten komt om een luchtje te scheppen. We beginnen een obligaat praatje over de weersverwachtingen - altijd veilig. 'Ik vind het wel gezellig om de regen tegen de schuine ramen in mijn kamer te horen tikken', zegt hij, terwijl hij naar boven kijkt. 

'Woon je boven het restaurant?', vraag ik belangstellend. Ronduit fascinerend vind ik het als mensen op een eiland wonen. Hij knikt. 'In de personeelskamer', antwoordde hij. 'Ik wil wel een huis, maar dat is hier heel lastig. Maar misschien mag ik het restaurant over 5 jaar pachten', vervolgt hij trots. 

'Hoe is het om hier te wonen?', kan ik niet nalaten om te vragen. 'Het is mijn redding geweest', zegt hij plechtig. 'Als ik deze stap niet had genomen, zat ik nu óf in de bak, of ik was er niet meer.' 

Die komt wel even binnen. 'Had je foute vrienden?', vraagt mijn lief. 'Foute vrienden, op school ging het niet, ik rommelde maar wat aan. Politie erbij. Ik wist dat ik een beslissing moest nemen - nu of nooit. Opeens herinnerde ik me de vakanties van vroeger hier - ik kende nog wat mensen. Ik ben op de boot gestapt, mijn ouders heb ik pas na 2 weken verteld waar ik zat. 'Hoe oud was je toen?', vraagt de lief - ook zijn belangstelling is gewekt. 'Een jaar of 16', antwoordt de jonge kok - ik schat hem nu ook nog geen 20. 

Onmiddellijk denk ik aan mijn 16-jarige, die deze zomer 17 wordt. Veel tijd om de vergelijking te maken krijg ik niet, want de jongen is nu echt op dreef. 'Uren heb ik hierboven bij de vuurtoren gezeten. Gewoon om na te denken. Wat moest ik doen? 'Deze mensen hebben mijn leven gered.' Liefdevol kijkt hij het restaurant in, naar de eigenaren. 'Nu ga ik hier nooit meer weg.' Alsof ze hoorden dat hij het over ze had, roepen ze hem opeens naar binnen. 'Fijne vakantie nog', zegt hij lachend, terwijl hij het restaurant weer in stapt. 

Na het eten lopen we nog een rondje. Ik bedenk me dat ik ooit naar de School voor Journalistiek ben gegaan voor dit soort verhalen. 

Als we langs het restaurant lopen, zie ik hem zitten. Samen met de eigenaren en het personeel drinken ze nog wat aan een lange tafel. Hij steekt vrolijk zijn hand op als hij ons ziet. Opeens word ik overspoeld door een gevoel van dankbaarheid. Dankbaar voor 2 mensen met een klein restaurant die een jongen een tweede kans geven om wat van zijn leven te maken; een kans die hij met beide handen aangrijpt. 

Wat een bijzonder eiland is het toch. 

vrijdag 18 juni 2021

prentje en de schatten

Soms gaat mijn leven in zo'n sneltreinvaart dat ik het zelf nauwelijks kan bijhouden. Zo werd ik naar aanleiding van een foto op Instagram gevolgd door een Fins account. Ik ging ze terugvolgen, en zag zo deze fruitschaal, die ik nog nooit had gezien, terwijl ik inmiddels een aardige Aarikka-kenner ben. 

Ik plaatste een hartje, en zei dat deze voor mij nieuw was. Voor hen ook, antwoordden ze, en dat ze 'm vandaag in hun webshop gingen plaatsen. Mijn hart ging als een razende tekeer. Toen ik de theewagen laatst via Marktplaats bemachtigde, bedacht ik me nog dat het leuk zou zijn om er een vintage fruitschaal op te plaatsen, maar zag niets passends. En nu kwam ie opeens aangevlogen; de ultieme combinatie tussen de kraanvogel (zijn koppie) en de pauw (zijn staart) van Aarikka. 

Continu checkte ik de webshop of ie er al tussenstond. Na een ochtend wachten, stuurde ik een berichtje of ik 'm niet rechtstreeks kon overnemen.  
Ei*, zo werkten ze niet (*Ei is nee voor Fins, tenzij Google Translate me wel heel erg in de maling neemt. Het verhaal wordt steeds bizarder). Ik moest wachten tot de vogel geland was in de webshop. 

Ik gaf ondertussen les online en checkte ondertussen nog steeds de webshop. Yes, daar was ie, en nog voor een goede prijs ook. Ik knikte op hopelijk de goede momenten naar mijn leerlingen en probeerde ondertussen als een razende de koop te sluiten op mijn andere computer. 

Natuurlijk ging alles mis. In het rijtje landen was Nederland/Holland/The Netherlands niet toegevoegd. Wel een rare andere naam. Zou dat Fins zijn voor Nederland? Ik probeerde mijn postcode maar het ding sloeg op hol. Ondertussen was ik aan het chatten met de Finnen, die beloofden Nederland toe te voegen.  

EnFIN, lang verhaal kort, vandaag landde hij toch nog op het goede adres. Ik was er zelf niet, want ik was op het inloopatelier van de porseleindames, waar ik probeerde mijn jaren vijftig bakje los te bikken uit de gipsen mal. Maar toen dat eindelijk lukte (ok, met de nodige hulp), was ik aangenaam verrast door het resultaat. Ik mocht gelijk gaan gieten. 

Wow, dat werd best wel gaaf. Anders dan ik had verwacht op basis van het oorspronkelijke bakje, maar gaaf. Jammer dat ik mijn eigen stempel niet bij me had. 
Ik keek in het bakje van de stempels en vond er meteen eentje met een kampvuurtje. 
Oooh, en dan gaan de radartjes in mijn hoofd heel snel. Campingbakjes! Als aanvulling op het melamineservies dat ik op aanraden van mijn praktische lief had gekocht voor de caravan, maar waarvan ik de bakjes te groot vond. Ik zou een eigen stempel gaan maken! Mijn caravannetje, als nieuw logo! 

Tja, en dan zijn er nog mensen die niet geloven dat alles is voorbestemd ;-)...