vrijdag 30 april 2021

prentje keeps it simple


'Ik wil graag een setje van de bruine, maar kun je een foto sturen van alle bruine kleuren die je hebt?'

Het zweet breekt me uit. Als een razende ga ik door mijn voorraad 'hangtieten' heen. Je hebt de bruine met ecoverf en de 'gewone'; die schelen niet zoveel qua kleur. En dan heb je nog de camelkleurige in verschillende versies. Zal ik die ene nog even opnieuw spuiten?'

Hoofdschuddend ziet mijn lief het aan. 'Ik snap jou niet hoor, je hebt een hele voorraad en dan ga je nu nog staan spuiten.' Ik hoor hem niet, want de spuitbus doet het opeens niet meer. 'Hij doet het niet meer', roep ik paniekerig. 'Misschien is het drijfgas op', antwoordt hij, praktisch als altijd. 'Of zit de spuitmond verstopt.' 'Ik wissel snel 2 spuitmonden. 'Hij doet het weer', roep ik opgelucht.

Veel te veel later heb ik ze allemaal op de foto, die ik snel doormail. 

'Ik weet niet of ik hier geschikt voor ben', zeg ik tegen lief die nog steeds rustig de krant zit te lezen. 'Je maakt het jezelf veel te moeilijk', bromt hij. 'Waarom doe je niet gewoon drie kleuren? Twee roze en een bruine. Op de foto kun je toch niet exact het kleurverschil tussen al die bruine tinten zien. En waarom heb je zo'n enorme voorraad gemaakt?' 

Vanachter een grote stapel 'hangtieten' kijk ik hem aan. Hij heeft (weer) gelijk, verdorie. Ik maak het mezelf altijd te moeilijk. En dan overzie ik het niet meer. Keer op keer word ik weer op de feiten gedrukt. Ik moet het eenvoudig houden. Overzichtelijk. Dat geldt voor alles in mijn leven. 

'Je hebt gelijk', zeg ik ferm. 'Ik doe drie kleuren. En ik doe tijdelijk een flinke korting. Omdat het volgende week Moederdag is. Een tiet voor een tientje!' 

In mijn ooghoek zie ik een nieuw mailtje binnenkomen. 

'Ik wil graag de 2e van links, met de rondjes van de meest rechtse'.  

zondag 18 april 2021

prentje en het porselein

Eén van de leuke dingen van een eigen product is dat je continu bezig bent met innovaties. 
Kan ik het duurzamer maken? (Ja, met eco-vriendelijke watergedragen verf). 
Zijn er andere productiemethodes? (Zo kom ik bij makers over de vloer waar ik anders nooit zou komen).  

Dat kan alleen als je zelf ook een beetje verliefd bent op je eigen product (althans, zo werkt dat bij mij). 

Ik wil niet iets 'aan de man brengen' wat ik niet zelf ook in huis zou willen: 

Net in deze periode kreeg ik een mailtje van mijn porseleinjuffen dat ze weer van start gingen met een soort van' inloop-atelier' voor ervaren cursisten. Wow! Nu kon ik mijn verschillende liefdes combineren!   

Dat betekent dus dat er 'hangtieten' komen die zijn opgebouwd uit verschillende materialen: hout en porselein. 
De afgelopen weken heb ik hard gewerkt aan het maken van een aantal mallen op basis van mijn eigen model, en afgelopen vrijdag kon ik voor het eerst gaan gieten. 

Wat een feest! Zelf de kleur uitkiezen en mengen met verschillende pigmenten en dan écht aan de slag.

Het is zo meditatief. In je hoofd is geen ruimte voor andere gedachten dan de tijd in de gaten houden, de mallen uit laten lekken, de randen goed afsnijden, de vorm uit de mal laten glijden en dan is het al weer tijd om de volgende te maken.

Daarnaast is de sfeer zo heerlijk in het atelier. Grote ramen waar de zon doorheen piept, fijne muziek, lekkere thee met koekjes en mensen om je heen die dezelfde passie hebben (om nog maar te zwijgen over al die mooie producten om je heen).

Alles komt samen en versterkt elkaar.

woensdag 31 maart 2021

prentje en de hokjes

Wat ik zo fijn vind aan de jeugd van tegenwoordig, is dat ze minder in hokjes denken. 

Zo was ik vorige week jarig. Van Zoon kreeg ik een LEGO-camper ('Ik zocht naar een LEGO-caravannetje, maar die hadden ze niet'). Op de verpakking had hij zoiets geschreven als: 'je bent nooit te oud voor LEGO, ook niet als je als moeder 49 wordt'. 

Een LEGO-camper; hoe geweldig is dat als cadeau? Dan krijg je toch weer helemaal dat blije gevoel van vroeger als kind terwijl je nieuw speelgoed uitpakt? 

Oooh, en dan zit er ook nog een LEGO-baby in; ook op de verpakking gedragen door een soort hipster-vader in een draagzak op zijn buik. Ook LEGO gaat met zijn tijd mee. 
Van de vriendin van Zoon kreeg ik tietensokken ('Simply the Breast'):
En van mijn lief tot slot een vintage ram van Aarikka. Ik had er op geboden op Marktplaats, maar werd overboden. Laat mijn lief nou een van de overbieders zijn. Extra leuk omdat we allebei Rammen zijn als sterrenbeeld (en ja, dat botst wel eens; maar dat is helemaal niet erg, heb ik inmiddels geleerd).

Een LEGO-camper, borstensokken en een houten seventies ram; wat een topcadeaus. Wat hebben mijn dierbaren zich goed in mij verplaatst.

Helemaal blij zetten Zoon en ik een paar dagen later de LEGO samen in elkaar ('ik hoopte al dat je dat zou vragen'). We delen samen onze fijnste LEGO-herinneringen. 'Voortaan geven we elkaar met kerst LEGO cadeau', zegt Zoon resoluut, wat ik volmondig beaam. 
Fijn zo, even weer eens een momentje met z'n tweeën.  Hij vertelt ondertussen honderduit over zijn creatieve school. Zoon's vriendin blijkt als hetero in de minderheid te zijn in haar vriendengroep. Hoe heerlijk dat je als puber gewoon kunt zijn wie je bent, zonder standaardhokjes. 
Een klasgenoot twijfelde nog over zijn gender. 'Ik vroeg hem hoe ik hem moest aanspreken', zegt Zoon. 
'En?', vraag ik als immer progressieve moeder. 

'Hij zei: "dat zoek ik na de toetsweek wel uit".'

zondag 14 maart 2021

prentje en de droom

Als ik vroeger fantaseerde wat ik later wilde worden, kwam er een beeld naar boven. Ik wilde een (houten) product op de markt brengen, waar ik zelf verliefd op zou zijn. En dan zou ik zelf het hele proces in handen hebben; van produceren, tot de vormgeving, de verzending: alles zou kloppen. Een totaalconcept. (O, alleen dat er dan internet zou zijn; dat zat niet in mijn beeld).

I did it.
Alleen in mijn droom waren het kindermeubels, en in de werkelijkheid zijn het hangtieten geworden. 
Ik hou van roze. Ik hou van rond. Ik hou van het contrast tussen mat en glans. Ik hou van hout. Ik hou van de combinatie 'voor de leuk' en praktisch. Ik hou van wandknoppen. Ik hou van minimalistisch. Ik hou van producten die iets toevoegen aan je interieur; zogenoemde 'conversation pieces' die je huis persoonlijk maken. Waarmee je laat zien wie jij bent.
Mensen die me al lang volgen, herinneren zich misschien dat ik jaren geleden al zoiets aan de muur had hangen; dit is eigenlijk de verbeterde versie. Ik denk dan ook dat ik al heel lang zoiets in mijn hoofd heb, het kwam er alleen nog niet uit. De wand in mijn gang hangt vol met dit soort ontwerpen. Herinnert U zich de tietpompons nog? De trekpoppen? Gek ben ik op contrast. Dol op een tikkie uitdagen. Het hoeft allemaal niet zo braaf.
Jarenlang was ik op zoek naar mijn product. Ik voelde dat ik in de buurt zat, maar ik was er nog niet. En nu heb ik mijn product gevonden. Of heeft het product mij gevonden? Ik weet in ieder geval dat ik onder de douche stond, zoals vaker een beetje mijmerde wat mijn product zou zijn en het opeens wist: de hangtiet. Ik ging de hangtiet op de markt brengen. Een wandknop die elke muur opvrolijkt. Speels en non-conformistisch tegelijk.
Het werd een zoektocht naar de juiste materialen. De juiste kleuren. Ik bestelde alles wat ik in mijn hoofd had: mooie kartonnen doosjes met roze vloeipapier. Ontwierp de huisstijl. De website. De kaartjes. Twee verschillende stempels. Stickers in verschillende maten. Alles kwam bij elkaar wat mij prentje maakt. Design. Fotografie. Vormgeving. Tekst.
En o ja, en het product zelf. Dat moest er ook nog komen.
Het ging met vallen en opstaan. Met bloed, zweet en tranen. Want in mijn hoofd was ik al bezig met verschillende variaties, maar de eerst hangtiet moest nog worden gemaakt.
Dat was meer werk dan ik dacht. Elke keer opnieuw stond ik te schuren, te spuiten en te lijmen. In het schuurtje tijdens het koudste weekend van het jaar, maar ook af en toe lekker in het zonnetje. Ik dacht in een weekend wel klaar te zijn; het werden een paar maanden.
Gelukkig kreeg ik hulp van de leukste man van de wereld, die dan ook nog toevallig mijn eigen lief is. Die van de eerste minuut in mij en mijn product geloofde. En die zelf maar zijn eigen schuur indook om me te helpen. Die het eerste paar trots in zijn huiskamer heeft hangen, maar ze eigenlijk overal in huis wil.
Ook de rest van de inner circle was enthousiast, Zoon voorop. Kwam er een vriend langs, dan vertelde hij dat zijn moeder een eigen bedrijf was begonnen ('ga je nu ook VVD stemmen, mam?' Ja, we lachen wat af hier). 
En antwoordde ik een beetje besmuikt op de vraag wat voor bedrijf dan: 'productontwikkeling', dan zei hij doodleuk: 'mijn moeder maakt hangtieten!'.
Enfin. Ze zijn er. U vindt ze hier
Ik wacht nog maar even met aanmelden bij de Kamer van Koophandel, dus er is nog geen iDEAL-koppeling. Een mailtje volstaat.
Natuurlijk hoop ik dat het een succes wordt. Maar al verkoop ik er geen één; de afgelopen maanden had ik niet willen missen. 
Ik heb mijn droom waargemaakt.

vrijdag 19 februari 2021

prentje en het goede nieuws

Het leven is soms net het weer: zo vriest het 15 graden en een week later is het lenteweer met temperaturen oplopend tot 20 graden. 

Het lijkt bijna 'the Secret': opeens komen mijn dromen uit. 

Deze week werd ik gebeld dat mijn caravannetje over 3 weken al wordt geleverd in plaats van in 2022.  

Opeens ben ik me aan het verdiepen in trekhaken, 13-polige stekkers en stallingen. 

Daarnaast nam die andere droom een vlucht. Daarover binnenkort meer. 

De zon lijkt eindelijk (voorzichtig) door te breken. 

donderdag 11 februari 2021

prentje en het maken

'Misschien is dit ook niet het ideale weekend om in mijn schuur te werken', zegt mijn lief hoofdschuddend terwijl ik kleumend de keuken binnenstap. 

Twee wollen truien, lang ondergoed, twee paar wollen sokken en een straalkacheltje waren niet voldoende om de kou buiten te houden. Maar ik had een idee, en ik heb niet zoveel geduld, dus nam ik het maar voor lief dat de sneeuw onder de kier van de deur naar binnen woei. 

Ik hoopte dat ik vanzelf warm werd door het zagen en het schuren, maar hier viel niet tegenop te klussen. 

Enfin. Ik heb een idee. Een droom. 

Nu hoeft het alleen nog maar te dooien. 

woensdag 27 januari 2021

prentje en het spelen

 

In deze vreemde tijden is één vraag volgens mij heel belangrijk: speel je nog genoeg?

Dat kan van alles zijn: je kunt op je gitaar spelen, toneelspelen met je huisgenoten of spelletjes doen met je kinderen. Het belangrijkste is om plezier te hebben. 

Voor mij is spelen: houten figuurtjes maken. Uren op internet rondsnuffelen naar materialen. Bedenken waar het contrast komt: mat lijfje met glanzende oren. Of toch in de materialen: lijfje van hout versus een zacht staartje. Of misschien wel allebei. 

En dan fotograferen. Het grote konijn op de achtergrond? Hoe komt het staartje in beeld? Met of zonder paaseitjes?

Het belangrijkste is dat je even weg bent van de werkelijkheid van alledag. 

Waar krijg je energie van? Wat vond je als kind het leukste om te doen? Speelde je liever alleen, of samen? 

Belangrijke vragen om jezelf te stellen. 

Denk ik dan hè.