vrijdag 19 februari 2021

prentje en het goede nieuws

Het leven is soms net het weer: zo vriest het 15 graden en een week later is het lenteweer met temperaturen oplopend tot 20 graden. 

Het lijkt bijna 'the Secret': opeens komen mijn dromen uit. 

Deze week werd ik gebeld dat mijn caravannetje over 3 weken al wordt geleverd in plaats van in 2022.  

Opeens ben ik me aan het verdiepen in trekhaken, 13-polige stekkers en stallingen. 

Daarnaast nam die andere droom een vlucht. Daarover binnenkort meer. 

De zon lijkt eindelijk (voorzichtig) door te breken. 

donderdag 11 februari 2021

prentje en het maken

'Misschien is dit ook niet het ideale weekend om in mijn schuur te werken', zegt mijn lief hoofdschuddend terwijl ik kleumend de keuken binnenstap. 

Twee wollen truien, lang ondergoed, twee paar wollen sokken en een straalkacheltje waren niet voldoende om de kou buiten te houden. Maar ik had een idee, en ik heb niet zoveel geduld, dus nam ik het maar voor lief dat de sneeuw onder de kier van de deur naar binnen woei. 

Ik hoopte dat ik vanzelf warm werd door het zagen en het schuren, maar hier viel niet tegenop te klussen. 

Enfin. Ik heb een idee. Een droom. 

Nu hoeft het alleen nog maar te dooien. 

woensdag 27 januari 2021

prentje en het spelen

 

In deze vreemde tijden is één vraag volgens mij heel belangrijk: speel je nog genoeg?

Dat kan van alles zijn: je kunt op je gitaar spelen, toneelspelen met je huisgenoten of spelletjes doen met je kinderen. Het belangrijkste is om plezier te hebben. 

Voor mij is spelen: houten figuurtjes maken. Uren op internet rondsnuffelen naar materialen. Bedenken waar het contrast komt: mat lijfje met glanzende oren. Of toch in de materialen: lijfje van hout versus een zacht staartje. Of misschien wel allebei. 

En dan fotograferen. Het grote konijn op de achtergrond? Hoe komt het staartje in beeld? Met of zonder paaseitjes?

Het belangrijkste is dat je even weg bent van de werkelijkheid van alledag. 

Waar krijg je energie van? Wat vond je als kind het leukste om te doen? Speelde je liever alleen, of samen? 

Belangrijke vragen om jezelf te stellen. 

Denk ik dan hè. 

donderdag 14 januari 2021

prentje en de troost


De mate waarin je last hebt van de lockdown, heeft ook te maken met je karakter, vermoed ik. Hoewel het wel eens anders lijkt, ben ik behoorlijk introvert. Ik ga niet graag naar feestjes en ben niet goed in smalltalk. Mensen die ik mijn vrienden noem, zijn op 1 hand te tellen. 

Ik vind dat niet erg; het past bij me. Hierdoor heb ik ook het idee dat ik niet zoveel misloop. Ik vind de wereld al veel te groot; het keuzeaanbod overweldigend. 

Het enige dat ik wél mis, is de inspiratie die ik in musea op doe. Wat betreft de bioscoop vind ik het een uitkomst dat veel films nu meteen online te zien zijn. Zo zag ik van de week de animatiefilm 'Calamity' van animatieregisseur Rémy Chayé. Eerder al bracht hij 'Reis naar het Noorden' uit, waar ik ook zo van heb genoten. 

Inmiddels begin ik een behoorlijke geek te worden op het gebied van animatie. Het zijn met name de kleine, eigenzinnige films waar ik een zwak voor heb. En vaak gaat het me niet zozeer om de inhoud, maar meer om de vorm; een rode draad in mijn leven. Zo vind ik Calamity net een impressionistisch schilderij, omdat er geen contouren worden gebruikt (behalve voor de personen, die me dan ook het minst aanspreken). 

Het kleurgebruik, de wolkpartijen, de landschappen; voor mij zijn dit soort films (bijna) een vervanging voor een museumbezoek. 

En verder word ik vooral gelukkig van avonden werken aan nieuwe houten dierfiguren. Zoals je ziet aan de haan en de kip kijk ik nu al vooruit naar Pasen. Ik hou van het contrast tussen de matte kleuren en de hoogglans van de details. 

En dit is nog maar het begin. 

donderdag 31 december 2020

prentje en het jaaroverzicht

'Ik ga nu eenmaal liever met de boot naar Schiermonnikoog dan met het vliegtuig naar Bali', schreef ik in januari in mijn eerste blog van dit jaar. Niet wetende dat we een paar weken later überhaupt niet meer naar Bali konden vliegen.

Het geeft wel al weer dat mijn leven (tot nu toe) persoonlijk minder geraakt werd door corona dan dit bij een heleboel andere mensen het geval is. Mijn baan stond niet op de tocht, ik verloor (gelukkig) geen mensen aan het virus. Een paar tripjes gingen niet door en ik werkte een groot deel van het jaar thuis; dat was het wel zo'n beetje. 

Ik hád al een klein en overzichtelijk leven; ik moet het niet hebben van veel externe impulsen. 

Dat wil niet zeggen dat het geen moeilijk jaar was. Drie mensen in mijn omgeving van mijn generatie overleden dit jaar, door andere oorzaken. Familieleden werden ernstig ziek, grotendeels ook niet door het virus. Mijn eigen angst- en depressieklachten namen sterk toe, door (nieuwe) medicatie gelukkig inmiddels weer wat teruggebracht.  

Maar 2020 bracht ook mooie dingen. Veel tijd met mijn lief, met waardevolle gesprekken. Genieten van Zoon en zijn geweldige vriendin. De directe omgeving ontdekken; sowieso de prachtige natuur. Tussendoor een paar fantastische tentoonstellingen. Mooie films en indrukwekkende boeken. En een stromende creativiteit, waardoor ik verschillende dingen kon maken. Mijn droomwens in vervulling laten gaan, door de aanschaf van mijn eigen caravannetje.     

Goodbye 2020. Hello 2021. 

Ik wens U een gezond, creatief en liefdevol jaar toe. 

maandag 28 december 2020

prentje en Soul

 

Al heel wat maanden keek ik uit naar de nieuwe Disney/Pixar-film 'Soul'. 

Ik ben met name een groot fan van het eigenzinnige Pixar. Ik hield dan ook even mijn hart vast toen ze samengingen met het bravere Disney, maar gelukkig hebben ze hun eigen touch vast kunnen houden. 

Bijna alle Pixars zijn geweldig. Ok, er zijn er wat minder goed gelukt ('Onward', 'Cars') maar daar staan parels als 'Up', 'Inside Out' en 'Coco' tegenover. 

Het mooie van Pixar: ze maken de films niet specifiek voor kinderen. Ze maken wat ze zelf willen, en onderschatten kinderen niet. De Pixar-studio is op zijn best als ze filosofische thema's behandelt zoals 'is er leven na de dood en hoe zit dat er dan uit?' tot 'hoe komt iemand aan zijn karakter? Ligt dit al vast?' 

Dat laatste speelt een grote rol in Soul, wat voor een groot deel afspeelt in het 'hiervoormaals'. Joe Gardner is een muziekleraar die al zijn hele leven droomt van een carrière als jazz-musicus. Net als hij op het punt staat zijn droom te verwezenlijken, valt hij dood neer. Op weg naar het hiernamaals weet hij te vluchten en komt hij terecht in het 'hiervoormaals'. Hij krijgt een kans om terug te keren naar de aarde, als hij de passie kan vinden van '22'; een wezentje dat geen zin heeft in een aards bestaan. 

Helaas belanden ze in het verkeerde lichaam, 22 als Joe en Joe als kat. 22 ziet al snel de schoonheid van het 'gewone' leven, Joe blijft vasthouden aan zijn droom. De mooiste scène is als hij zijn droom heeft verwezenlijkt en zich vervolgens afvraagt: 'wat nu'? 'En morgen weer hetzelfde', antwoordt de zangeres van de band. Het euforische gevoel blijft uit. 'Ik had gedacht dat ik me nu heel anders zou voelen', zegt Joe peinzend. 

De boodschap van de film: het doel van het leven is iets anders dan je passie najagen. Een gedurfde boodschap voor zo'n grote studio: de meeste (Amerikaanse) films gaan meestal over 'follow your dreams'. 

Tel daarbij de visuele schoonheid van de film op (met deels ook een heel andere, Picasso-achtige stijl) en een fantastische jazz-soundtrack en je hebt een meesterwerk. 

Eigenlijk zou de film al deze zomer uitkomen, maar vanwege de omstandigheden was hij vanaf 1e kerstdag bij Disney-plus te zien (voor mij een reden om een abonnement te nemen). 

De boodschap hield me nog een tijdje bezig. Ik vind mijn baan heerlijk, maar droom op mijn beurt al mijn hele leven van een eigen winkeltje waar ik iets verkoop waar ik zelf verliefd op ben. Maar is dat wel zaligmakend? En biedt het leven ondertussen niet al vreselijk veel waar ik intens van kan genieten, zoals films als deze? 

Misschien is dat al wel voldoende. Wat zeg ik: misschien is dat al meer dan genoeg. 

vrijdag 25 december 2020

prentje en de kerst

'Waarom hou je eigenlijk zo van kerst?', vroeg iemand-die-niet-zo-van-kerst-houdt me laatst. 

Daar moest ik even over nadenken. 

'Ik denk dat het te maken heeft met verwachtingen', antwoordde ik. 'Eigenlijk is de voorpret het leukst, de kerst zelf valt vaak tegen'. 

'En daar trap je dan elke keer weer in?', vroeg dezelfde persoon. 

'Ik heb dat inmiddels gescheiden', zei ik. 'Ik zie de voorpret en de kerstdagen als twee aparte dingen.'  

'Ik vind kerst meer als Sinterklaas voor volwassenen', zei degene-die-niet-zo-van-kerst-houdt. 

Ik schoot in de lach. 'Eigenlijk vind ik dat wel een mooie beschrijving', beaamde ik. 'Hoewel het voor iedereen natuurlijk anders is'.

Maar deze beschrijving past eigenlijk wel bij me. Ook al ben ik inmiddels 48, ik ben nog steeds het meest mezelf als ik het kind in me koester. 

Ik vind het heerlijk om mijn eigen draai te geven aan kerst. Het hoeft niet zo traditioneel, liever niet zelfs. Kerst met een knipoog. 
En de kerst kent veel iconische vormen. Zalig om daar mee te spelen. Ik vind kunst vaak ook het leukst als het een interpretatie is van iconen die iedereen kent.

Vanuit religieus oogpunt zijn de kerstdagen overigens niet de belangrijkste feestdagen; aan Pasen wordt meer waarde gehecht. 
En kerst is een beetje gekaapt door de Amerikanen, vaak geen aanbeveling. Santa Claus is onder meer terug te voeren op onze Sinterklaas, volgens Wikipedia door de Nederlandse kolonisten meegenomen naar Noord-Amerika. 

Voor mij staat Amerika vaak voor meer-meer-meer. Een kerstboom tot het plafond, een berg cadeaus eronder. Veel decoratie. Veel eten. Veel verplichtingen. Alles waar ik niet van hou. 

En de hele ker(st)mis lijkt ook steeds eerder te beginnen. Draaide Sky Radio vroeger op kerstavond vanaf 17.00 uur alleen nog maar kerstliedjes; nu is het vanaf half november al 'The Christmas Station' met continu dezelfde Christmas songs. Hoe vaak hebben ze inmiddels 'Last Christmas' gedraaid? Ik ben daar oprecht nieuwsgierig naar. En misschien is het ook beter om de kerstboom een paar dagen van te voren in huis te halen. Kerst weer exclusief maken in plaats van de 'Overkill' die het nu vaak is.  

Ik hou van een 'merry little Christmas'. Eén zorgvuldig gekozen pakje voor een ieder onder de boom. 
En zo kom ik weer uit bij de verwachtingen. Die overigens best kunnen matchen met de realiteit, als deze verwachtingen maar niet te hoog gespannen zijn. En kerst niet teveel commercieel wordt uitgebuit. 

Dit jaar gaat Sky ook zondag ná de kerst door met alleen maar kerstliedjes uitzenden. 
Alsof het nooit genoeg is.