zondag 12 september 2021

prentje en de objectliefde


Ik schreef er al eens eerder over: ik heb een beetje rare objectliefde. Dan zie ik opeens een voorwerp waar ik op slag verliefd op word. 

Meestal is dat zeegerelateerd: vissen | schubben | zeemeerminnen | vissersbootjes | surfplanken: allemaal wel eens langsgekomen. 

Tot ik afgelopen zomer in Normandië was en ik 'm opeens zag: de 'life guard tower' om maar eens een goed Nederlands begrip te gebruiken. (Hoe vertaal ik dat: reddingstoren? Badmeestershuisje?)

Enfin, ik had deze foto al een keer gedeeld en om eerlijk te zijn, had ik ook al eens eerder op 'life guard tower' gegoogeld en toen de bovenste onweerstaanbare houten toren gevonden van Candylab (die gebaseerd is op een reddingshuisje op het strand van Malibu). Nu wil ik natuurlijk naar Malibu
 

Vervolgens vond ik een poster van de toren van Deauville (ha, dat klinkt simpeler dan het was: deze poster hing bij de Office de tourisme die natuurlijk net gesloten was en waar we op de dag van vertrek nog zijn langsgesjeesd omdat ik 'm niet uit mijn hoofd kon krijgen):

En wat denk je: toen ik net zocht op de illustrator Pauline Launay (want dat doe ik dan ook) vond ik er nóg een:
Overigens een illustrator waarvan ik in elke plaats waar we kwamen, op zoek ging naar ansichtkaarten met de plaatsnaam en een illustratie van haar erop.  En ze heeft er nog veel méér, zag ik net. O, ik zie een tour voor me naar alle Franse plaatsen waar ze een kaart van heeft gemaakt! 

Hmm, ik weet niet of ik dat thuis helemaal kan verkopen.

In ieder geval heb ik mezelf het reddingshuisje van Candylab maar cadeau gedaan. 
En droom ik alvast over de zomer van volgend jaar...

dinsdag 7 september 2021

prentje en het seizoenseinde


Nog één weekendje met het caravannetje er op uit; en dan naar de winterstalling. 

Zal je altijd zien dat de zomer nu pas begint. 

Enfin; dat weekend pakte we dan maar mooi mee. En waar gingen we naartoe? Naar zee natuurlijk. 

De avonden werden al wat korter; maar in het carvannetje was er genoeg te doen. Konijntjes spotten bijvoorbeeld. 

En lange strandwandelingen maken; net zo lang tot we alle 'populaire' strandtenten met concepten en lange rijen voorbij waren en we uitkwamen bij een heel klein tentje waar alles bij elkaar was geraapt. 

De dames op leeftijd achter de bar waren zelf wat overdonderd door deze mooie zomerdag met voor hun doen aardig wat klanten. Aan voorraadbeheersing deden ze niet. 

'Corona is er niet meer', zei een van de dames. 

Was het maar waar. 

woensdag 1 september 2021

prentje in de Efteling - by night

Twee keer in vijf dagen naar de Efteling is best veel, maar dat kwam zo uit. De kunst is dan om de tweede keer zulke andere dingen te doen, dat het geen herhaling van zetten is, maar een totaal nieuwe beleving. 

Nu vroeg ik me al een tijdje af of het Sprookjesbos ook 's avonds open blijft - als het echt donker wordt. 

Het antwoord is ja. En omdat het al wat later in het seizoen is (de Efteling is alleen deze week nog tot 22.00 uur open) ís het ook sneller donker. 

We waren 's ochtends al in het Sprookjesbos geweest (Efteling = Sprookjesbos, althans voor mij) maar hadden slechts de helft gezien. Daarom sloten we ons bezoek af met de andere helft. 

Pinokkio! Daar waren we nog niet geweest. Ik ben dol op het verhaal van Pinokkio. 

Daar was het huisje van Geppetto al. Helaas was het in het donker gehuld. Ervoor stonden twee mensen, een jongvolwassenen stelletje. De jongen knipperde de zaklantaarn op zijn mobiel aan (daar zou ik nou nooit aan denken, maar ik ga ook al richting 'middelbare leeftijd'). 

En wat denk je: de hele werkplaats was vol leven. Met name de muizen hadden de boel behoorlijk overgenomen (dat heb je met de kat buiten). Er fietste er eentje op een eenwieler op een koord; een andere hing eronder aan een parapluutje. Een drietal speelden een deuntje in een klein theatertje; niet door iedereen gewaardeerd (er stond er een voor met zijn pootjes in zijn oren). Marionetten bewogen voorzichtig hun ledematen. 

'Overdag is het Sprookjesbos geschikt voor kinderen, als het donker is, wordt het... horror', zei het meisje, zich verkneukelend. 

Daar, in het donker, voor het huisje waarin alles bewoog, slechts verlicht door het schijnsel van een zaklantaarn, ervoer ik, fan van duistere Tim-Burton sprookjes, de échte magie. 

dinsdag 24 augustus 2021

prentje in Frankrijk

De croissantjes voor het ontbijt moet ik contant afrekenen, ook als ik aangeef meteen 'by card' te willen betalen voor de camping. Maar dat moet bij 'monsieur' bij de receptie, twee meter verderop. Combineren kan niet. Zuchtend loop ik de lange weg weer terug naar het kleine caravannetje; een sluiproute heb ik nog niet gevonden. Met een briefje van vijf euro nu op zak vind ik vervolgens wel een kortere weg terug naar de bar, die 's ochtends ook dienst doet als brooduitgiftepunt. Net op tijd om de eigenaar van de camping te zien kotsen tussen zijn hortensia's. Monsieur heeft waarschijnlijk de avond ervoor te diep in het glaasje gekeken toen de bar nog dienst deed als bar. Vervolgens vindt er een scène plaats die in 'Fawlty Towers' niet had misstaan: monsieur bromt wat naar de jongen achter de bar, die zich verplaatst naar de receptie en daar net doet of ik niet een minuut geleden broodjes bij hem heb gehaald en betaald heb met het briefje van vijf. Wat hij voor me kan doen? En of ik contant wil betalen of 'by card'? 

Welkom in Frankrijk, en verder gaan we niet zeuren want we stonden wél zo ongeveer op de mooiste camping van Normandië, met uitzicht op zee vanuit het kleine caravannetje.

De reis met de lief en de kleine caravan startte een week ervoor in Yport; een charmant badplaatsje waar op zaterdagavond een plaatselijk bandje speelt in het tentje aan zee.
Zo zat de stemming er meteen goed in. 

De volgende dag kwamen we na de geweldigste wandeling ever aan in Étretat, geen aanrader voor wie niet houdt van massatoerisme. De plaats is vooral beroemd door de gaten in de rotsen waar de zee doorheen stroomt, honderd meter van het centrum waar zwoegend de toeristen zich op slippers naartoe slepen, om vervolgens weer op een terras te ploffen, terwijl er een paradijs aan krijtrotsen achter hen ligt. 

Nog een dag Normandië leverde een bezoek op aan Honfleur, Trouville en Deauville; badplaatsen met de grandeur van de jaren vijftig.

Na zoveel moois waren de verwachtingen voor Bretagne hoog gespannen, maar ook deze werden overtroffen door Dinand, Saint Malo en Le Mont Saint Michel (ok, ook erg toeristisch).
Toen was er nog één nachtje over in Normandië op de terugreis en viel de keuze op de camping van 'Monsieur'; opnieuw bij Trouville omdat ik verliefd was geworden op deze plaats, direct grenzend aan Deauville (iets wat we overigens de eerste keer niet direct door hadden).
Dankbaar. Dat ik zulke fantastische plekken heb mogen bezoeken. Met de man die steeds opnieuw meeloopt naar het dorp omdat ik zo'n geweldige poster heb gezien/een foto opnieuw wil maken/toch naar het centrum wil.

En voor mijn kleine caravannetje. 
Hoe fantastisch de hotels ook waren die we zagen, niets kon op tegen ons rijdende huisje.

vrijdag 30 juli 2021

prentje en de vakantie


'Wat maakte deze vakantie zo heerlijk?', vroeg een goede vriend vanmorgen. 

Ik denk even na. 'Het was de eerste vakantie waarbij ik heel dicht bij mezelf bleef', antwoord ik. Andere jaren deed ik concessies, ging ik naar campings die qua sfeer niet helemaal bij me pasten. Dit jaar stond ik op een natuurcamping waar ik al jaren langsrijd, en waarvan ik al jaren dacht: "als ik mijn eigen caravannetje heb, wordt dit de eerste plek waar ik vakantie houd".' 

En wat was het fijn. De vos die doodgemoedelijk over de camping liep. 

De avondzon die op het caravannetje scheen. 

Alles wat ik nodig had, was in de buurt. Had ik vlak voor de vakantie nog spullen aangeschaft waarvan ik dacht het nodig te hebben, nog tijdens de vakantie heb ik er weer afstand van gedaan. 

Gelukkig had ik weinig kleding bij me, zodat ik voornamelijk in mijn linnen jurk en op blote voeten kon lopen. Want het weer was ook zo geweldig. 

De mensen waar ik van houd, had ik om me heen; Zoon en zijn vriendinnetje (de eerste week), de lief die een weekendje kwam. 

Ik hoef niet zoveel nieuwe avonturen te beleven. In de tweede week gingen Zoon en ik net als alle jaren naar Texel, waar we hetzelfde rondje fietsen en op dezelfde plaats ieder jaar een foto nemen. 
Ik heb een hele verzameling inmiddels, waar hij op staat als klein manneke met een pet, als puber met lang haar en een bandana, en nu als de jonge man die hij elke dag meer wordt. En ieder jaar word ik ouder en hij knapper. 

We eindigen onze dag altijd aan zee, ik met een Texels biertje en hij (nu nog) met een Fanta. 
Zomergeluk.

maandag 12 juli 2021

prentje en de rijkdom

Het leek nevelig, maar dat was het niet. Het was helder; maar het strand had de kleur van de Noord-Franse kust, prachtig verbeeld in de animatie 'Louis en Hiver':

Zo voelde het plaatsje ook, fijn Frans:
Dit werd de laatste keer 'proefkamperen voor de grote vakantie': twee nachtjes maar liefst. 
Binnenkort moet ik het alleen doen en is de lief niet in de buurt om het gas aan te sluiten, of de caravan te ontkoppelen. 

Het caravannetje wordt steeds meer 'eigen'. Door het retro wasrekje via Marktplaats dat ik 'het huisje aan zee' ook al had. De lampjes die mooi passen bij de gordijntjes. De stoeltjes, waarvan ik er nu eindelijk twee heb. Het klassieke opstapje. 
En ook door alles dat er niet meer is: de stickers, de blauwe sierbiezen. Het plastic opstapje. 

Alles wat ik nodig heb, zit in dit kleine wagentje. De emaille bekers. De melamine bakjes (de lief: 'hier ga je alles uit eten. Eigenlijk heb je geen bordjes meer nodig.'). 
En dingen die ik thuis niet leuk vind (zoals koken), vind ik hier fantastisch. Twee kleine gaspitjes, het kabouterpannensetje. 
Ik wil nog een heksenbezem waarmee ik 's ochtends de vloer kan aanvegen.   
Het liefst zit in de deuropgang, met mijn voeten op het opstapje, te kijken naar het campingleven. 
Een familie die aankomt bij hun seizoensplek in een busje waar een complete huisraad uitkomt, gevolgd door drie zonen en evenveel honden. De vader die niet stil kan zitten en begint met grasmaaien om vervolgens de bus te gaan wassen (inclusief stofzuigen). De twintiger ernaast die twee dagen in zijn eentje stil zit te lezen, tot zijn vriendin op zaterdagavond zich bij hem voegt en hij opleeft. 
Het zijn geen grote verhalen, maar kleine observaties.

Maar het mooiste vind ik als 's avonds de lampjes op zonne-energie gaan branden. 
Dan voelt het caravannetje een circuswagentje.
Klein geluk. 

woensdag 7 juli 2021

prentje en de schoonheid

'Maar je hébt toch al heel veel espressokopjes?', vraagt de lief vertwijfeld. 

Ja, ik héb heel veel espressokopjes. Maar ik word nu eenmaal als een magneet naar porselein getrokken. En dan koop ik vaak een espressokopje, omdat dat dan het goedkoopst is. Een rare soort zuinigheid.

Ik werd weggeblazen door het porselein van Ineke van der Werff. Niet alleen gebruikt ze een bijzonder soort porselein (dat een fantastische romige kleur heeft) ook 'rolt' ze het porselein door het glazuur, waardoor je een geweldig effect krijgt. Ik zie in mijn kopje een stoned cavia maar dat kan ook door mijn iets te grote fantasie komen. 

Een ander materiaal dat altijd mijn aandacht trekt, is hout. 

Ik viel als een blok voor deze duikboot. Ik heb iets met duikboten. En het gave is: het ontwerp bestaat uit 4 onderdelen, maar toch ziet iedereen meteen wat het is. Daar houd ik ook enorm van: minimalistische ontwerpen (maar dat wist U vast al). 

Wat ik trouwens ook zo leuk vind van hout: het 'vloekt' nooit. Je kunt alle soorten door elkaar gebruiken: eiken, beuken, gelakt en ongelakt, nieuw en zeventig jaar uit en het totaalplaatje is altijd harmonieus. 

Natuurlijk.