vrijdag 18 juni 2021

prentje en de schatten

Soms gaat mijn leven in zo'n sneltreinvaart dat ik het zelf nauwelijks kan bijhouden. Zo werd ik naar aanleiding van een foto op Instagram gevolgd door een Fins account. Ik ging ze terugvolgen, en zag zo deze fruitschaal, die ik nog nooit had gezien, terwijl ik inmiddels een aardige Aarikka-kenner ben. 

Ik plaatste een hartje, en zei dat deze voor mij nieuw was. Voor hen ook, antwoordden ze, en dat ze 'm vandaag in hun webshop gingen plaatsen. Mijn hart ging als een razende tekeer. Toen ik de theewagen laatst via Marktplaats bemachtigde, bedacht ik me nog dat het leuk zou zijn om er een vintage fruitschaal op te plaatsen, maar zag niets passends. En nu kwam ie opeens aangevlogen; de ultieme combinatie tussen de kraanvogel (zijn koppie) en de pauw (zijn staart) van Aarikka. 

Continu checkte ik de webshop of ie er al tussenstond. Na een ochtend wachten, stuurde ik een berichtje of ik 'm niet rechtstreeks kon overnemen.  
Ei*, zo werkten ze niet (*Ei is nee voor Fins, tenzij Google Translate me wel heel erg in de maling neemt. Het verhaal wordt steeds bizarder). Ik moest wachten tot de vogel geland was in de webshop. 

Ik gaf ondertussen les online en checkte ondertussen nog steeds de webshop. Yes, daar was ie, en nog voor een goede prijs ook. Ik knikte op hopelijk de goede momenten naar mijn leerlingen en probeerde ondertussen als een razende de koop te sluiten op mijn andere computer. 

Natuurlijk ging alles mis. In het rijtje landen was Nederland/Holland/The Netherlands niet toegevoegd. Wel een rare andere naam. Zou dat Fins zijn voor Nederland? Ik probeerde mijn postcode maar het ding sloeg op hol. Ondertussen was ik aan het chatten met de Finnen, die beloofden Nederland toe te voegen.  

EnFIN, lang verhaal kort, vandaag landde hij toch nog op het goede adres. Ik was er zelf niet, want ik was op het inloopatelier van de porseleindames, waar ik probeerde mijn jaren vijftig bakje los te bikken uit de gipsen mal. Maar toen dat eindelijk lukte (ok, met de nodige hulp), was ik aangenaam verrast door het resultaat. Ik mocht gelijk gaan gieten. 

Wow, dat werd best wel gaaf. Anders dan ik had verwacht op basis van het oorspronkelijke bakje, maar gaaf. Jammer dat ik mijn eigen stempel niet bij me had. 
Ik keek in het bakje van de stempels en vond er meteen eentje met een kampvuurtje. 
Oooh, en dan gaan de radartjes in mijn hoofd heel snel. Campingbakjes! Als aanvulling op het melamineservies dat ik op aanraden van mijn praktische lief had gekocht voor de caravan, maar waarvan ik de bakjes te groot vond. Ik zou een eigen stempel gaan maken! Mijn caravannetje, als nieuw logo! 

Tja, en dan zijn er nog mensen die niet geloven dat alles is voorbestemd ;-)...    

maandag 14 juni 2021

prentje en het caravannetje


Hij is r. Het caravannetje waar ik al jaren van droom. 

De weg ernaartoe verliep niet helemaal vlekkeloos. Allereerst: ik heb een Fiat 500, daar moet ie achter kunnen. Daarnaast: ik ben 1.83 meter. Ik pas niet in alle caravans. 

Ik had mijn zinnen gezet op de T@b, maar daar bleek ik niet in te kunnen staan. De Kulba kwam voorbij, maar dat is meer een rijdend bed. Eriba, maar met 0 technische kennis wilde ik graag een nieuwe, en die zijn niet te betalen voor mij. 

Ok; licht, maar wel in kunnen staan. Nieuw, maar wel betaalbaar. Afgelopen zomer zag ik een raadselachtige advertentie op Marktplaats van een meneer die de Niewiadow importeerde, een Poolse caravan die vroeger bekend stond als de Predom. Hij zat in het zuiden, maar had een showroom in Aalsmeer die er eentje had staan. Meteen na de vakantie ben ik gaan kijken en was op slag verliefd. 

Maar de caravan die er stond was van binnen blauw (primaire kleuren zijn niet aan mij besteed). Lang verhaal kort: ik nam contact op met de meneer, maar binnen no time liep de levertijd op tot 1,5 jaar. Ook de prijs liep op. Omdat ik al eerder had geïnformeerd, mocht ik 'm nog voor de oude prijs, maar de levertijd bleef. Tot er een melding kwam dat hij mijn bestelling naar voren kon halen, ik zou 'm begin 2021 al kunnen krijgen. Nog langer verhaal korter: dat verschoof continu. 

Inmiddels werd het steeds vager. De caravan was gearriveerd in het zuiden, maar een aantal dingen bleken niet helemaal te kloppen. Mijn voorpret verdween. Was het wel een goede beslissing geweest? Zou hij ooit komen? Op een gegeven moment was ik het zat en gaf aan dat ik mijn caravan dit weekend wilde hebben. 

Gemor, maar: mijn caravan stond in Aalsmeer zaterdag. Ik had inmiddels een camping aan zee geboekt (viel nog niet mee) om te gaan proefkamperen. 

Man, ik voelde me zo nerveus als tijdens een eerste date. Zou het zo leuk zijn als ik had verwacht? Zou ik ermee kunnen/durven rijden? Gelukkig ging mijn lief mee, die iets resoluter om gaat met zo ongeveer alles in het leven. Halverwege een parkeerplaats stopte hij en zei: en nu jij. 

Ik deed het gewoon, mensen. Ik hoorde twee keer achter elkaar Jump op de radio wat ik als een teken zag, en reed de snelweg op. 

Nou ja, snelweg: niet voor ons. Het woei (wind tegen), het dak van mijn cabrio stond open en de snelheidsmeter ging niet hoger dan 90 kilometer. Met moeite. Mijn lief riep dat ik moest schakelen en het zweet stond op mijn rug. Waar was ik aan begonnen? 

Maar toen reed ik de camping op en stak de één na de ander zijn duimpje omhoog. Afkoppelen is nog iets dat ik moet leren maar op een gegeven moment stond hij: mijn baby tussen allemaal grote broers en zussen. 

Wat was ik trots. Alles wat we nodig hebben, zit er in: een keukentje, een zitje en een bed. Ik bleek alleen allemaal leuke spulletjes te hebben gekocht die helemaal niet praktisch waren en de spulletjes die we nodig hadden, had ik niet gekocht maar hadden we nog snel even kunnen lenen. Ik moet er nog een beetje inkomen, zeg maar. 

We sliepen heerlijk. De volgende dag moesten we de camping alweer verlaten, maar konden de caravan kwijt op een dubbele parkeerplaats. Zo konden we nog van een dagje strand genieten. 

Aan alles komt een eind, ook aan een heerlijke stranddag, en de caravan moest echt richting stalling voordat deze zou sluiten. Nog een keer een stop gemaakt op de parkeerplaats. Op advies van de praktische lief parkeerde ik 'm tussen joekels van vrachtwagens. 

Wat zag ie er klein en kwetsbaar uit.
Bij de stalling moest ik me inhouden om niet te vragen of ze goed voor 'm zouden zorgen. 

Ik mis 'm nu al. 

zondag 6 juni 2021

prentje en de dierentuin

- OK, hij was eigenlijk te duur;

- OK, het huis staat al vol met houten beesten;

- OK,  ik had ook net al de theewagen gekocht.

Maar één blik in zijn ogen en ik was om. 

Kurki hoort hier gewoon thuis.  

vrijdag 4 juni 2021

prentje en de eigenzinnigheid

 

Ik ben iemand die ontzettend snel enthousiast ergens over wordt, maar moeite heeft om door te blijven zetten als het tegenzit. Gelukkig heb ik mensen in mijn omgeving die me stimuleren om niet op te geven als ik ergens echt in geloof. Of me een zetje in de rug geven. 

En zo kan ik met trots nu vertellen dat de hele eerste collectie van de hangtieten is uitverkocht. En nee, dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Op het moment dat ik ze online zette, had ik binnen no-time mijn eerste bestelling (lieve Alet, mijn eeuwige dank). Uit het buitenland nog wel. 

Daarna bleef het lang stil. Oooh, ik werd er knap onzeker van. Totdat de geweldige vriendin van Zoon het niet langer kon aanzien, en er een Instagram Story over schreef. Daarna regende het bestellingen. Of een lieve vriendin ze cadeau gaf aan haar moeder op Moederdag, en haar moeder spontaan 3 setjes bestelde voor haar vriendinnen. 

Wat ik zo leuk vind, om ze te zien 'hangen' bij andere mensen thuis die me foto's sturen. Ik heb daarom een tab toegevoegd aan mijn website: tiet thuis.

En nu is het tijd voor de nieuwe collectie hangtieten, met porseleinen tepels. Tijdens mijn inloopatelier bij de dames van Husk heb ik een eigen model gemaakt, waar ik vervolgens een gietvorm voor heb ontwikkeld. 

Ze zijn klaar, mensen. En ze zijn nog leuker dan ik had verwacht:

En net zoals in het echte leven, is er geen één hetzelfde. Ze hebben een wratje. Of een litteken. Er is zelfs een ingetrokken tepel.

Het fijne van zo'n mal is dat ik er snel veel kan maken. En me ook weer kan richten op een volgend porseleinproject, gebaseerd op persglas uit de jaren vijftig, dat ik online op de kop heb getikt.  

Speaking of: wat zouden we zijn zonder online? Af en toe vervloek ik het wel, maar aan een website als Marktplaats ben ik wel een beetje verslaafd. Waar anders zou ik een theewagen uit 1953 van mijn favoriete meubelontwerper vinden? Ik heb namelijk niets met moderne meubels. Ik ben daarentegen dol op het patina van vintage meubilair. Die warme gloed van het hout, alsof de zon altijd schijnt. 

Voorlopig staat het glaswerk prima op de theewagen (maar 2 items waren geschikt als gietmodel, het moet namelijk ook 'lossend' zijn. Kijk, als het over techniek gaat, haak ik altijd een beetje af). 

Maar wacht eens, die tepels doen het ook heel leuk in de bakjes. En als ik er nu eens eentje op mijn vaas plak?

Enfin, mocht het niets worden met de tweede collectie hangtieten, dan vind ik zeker wel een andere bestemming voor de tepels...

vrijdag 30 april 2021

prentje keeps it simple


'Ik wil graag een setje van de bruine, maar kun je een foto sturen van alle bruine kleuren die je hebt?'

Het zweet breekt me uit. Als een razende ga ik door mijn voorraad 'hangtieten' heen. Je hebt de bruine met ecoverf en de 'gewone'; die schelen niet zoveel qua kleur. En dan heb je nog de camelkleurige in verschillende versies. Zal ik die ene nog even opnieuw spuiten?'

Hoofdschuddend ziet mijn lief het aan. 'Ik snap jou niet hoor, je hebt een hele voorraad en dan ga je nu nog staan spuiten.' Ik hoor hem niet, want de spuitbus doet het opeens niet meer. 'Hij doet het niet meer', roep ik paniekerig. 'Misschien is het drijfgas op', antwoordt hij, praktisch als altijd. 'Of zit de spuitmond verstopt.' 'Ik wissel snel 2 spuitmonden. 'Hij doet het weer', roep ik opgelucht.

Veel te veel later heb ik ze allemaal op de foto, die ik snel doormail. 

'Ik weet niet of ik hier geschikt voor ben', zeg ik tegen lief die nog steeds rustig de krant zit te lezen. 'Je maakt het jezelf veel te moeilijk', bromt hij. 'Waarom doe je niet gewoon drie kleuren? Twee roze en een bruine. Op de foto kun je toch niet exact het kleurverschil tussen al die bruine tinten zien. En waarom heb je zo'n enorme voorraad gemaakt?' 

Vanachter een grote stapel 'hangtieten' kijk ik hem aan. Hij heeft (weer) gelijk, verdorie. Ik maak het mezelf altijd te moeilijk. En dan overzie ik het niet meer. Keer op keer word ik weer op de feiten gedrukt. Ik moet het eenvoudig houden. Overzichtelijk. Dat geldt voor alles in mijn leven. 

'Je hebt gelijk', zeg ik ferm. 'Ik doe drie kleuren. En ik doe tijdelijk een flinke korting. Omdat het volgende week Moederdag is. Een tiet voor een tientje!' 

In mijn ooghoek zie ik een nieuw mailtje binnenkomen. 

'Ik wil graag de 2e van links, met de rondjes van de meest rechtse'.  

zondag 18 april 2021

prentje en het porselein

Eén van de leuke dingen van een eigen product is dat je continu bezig bent met innovaties. 
Kan ik het duurzamer maken? (Ja, met eco-vriendelijke watergedragen verf). 
Zijn er andere productiemethodes? (Zo kom ik bij makers over de vloer waar ik anders nooit zou komen).  

Dat kan alleen als je zelf ook een beetje verliefd bent op je eigen product (althans, zo werkt dat bij mij). 

Ik wil niet iets 'aan de man brengen' wat ik niet zelf ook in huis zou willen: 

Net in deze periode kreeg ik een mailtje van mijn porseleinjuffen dat ze weer van start gingen met een soort van' inloop-atelier' voor ervaren cursisten. Wow! Nu kon ik mijn verschillende liefdes combineren!   

Dat betekent dus dat er 'hangtieten' komen die zijn opgebouwd uit verschillende materialen: hout en porselein. 
De afgelopen weken heb ik hard gewerkt aan het maken van een aantal mallen op basis van mijn eigen model, en afgelopen vrijdag kon ik voor het eerst gaan gieten. 

Wat een feest! Zelf de kleur uitkiezen en mengen met verschillende pigmenten en dan écht aan de slag.

Het is zo meditatief. In je hoofd is geen ruimte voor andere gedachten dan de tijd in de gaten houden, de mallen uit laten lekken, de randen goed afsnijden, de vorm uit de mal laten glijden en dan is het al weer tijd om de volgende te maken.

Daarnaast is de sfeer zo heerlijk in het atelier. Grote ramen waar de zon doorheen piept, fijne muziek, lekkere thee met koekjes en mensen om je heen die dezelfde passie hebben (om nog maar te zwijgen over al die mooie producten om je heen).

Alles komt samen en versterkt elkaar.

woensdag 31 maart 2021

prentje en de hokjes

Wat ik zo fijn vind aan de jeugd van tegenwoordig, is dat ze minder in hokjes denken. 

Zo was ik vorige week jarig. Van Zoon kreeg ik een LEGO-camper ('Ik zocht naar een LEGO-caravannetje, maar die hadden ze niet'). Op de verpakking had hij zoiets geschreven als: 'je bent nooit te oud voor LEGO, ook niet als je als moeder 49 wordt'. 

Een LEGO-camper; hoe geweldig is dat als cadeau? Dan krijg je toch weer helemaal dat blije gevoel van vroeger als kind terwijl je nieuw speelgoed uitpakt? 

Oooh, en dan zit er ook nog een LEGO-baby in; ook op de verpakking gedragen door een soort hipster-vader in een draagzak op zijn buik. Ook LEGO gaat met zijn tijd mee. 
Van de vriendin van Zoon kreeg ik tietensokken ('Simply the Breast'):
En van mijn lief tot slot een vintage ram van Aarikka. Ik had er op geboden op Marktplaats, maar werd overboden. Laat mijn lief nou een van de overbieders zijn. Extra leuk omdat we allebei Rammen zijn als sterrenbeeld (en ja, dat botst wel eens; maar dat is helemaal niet erg, heb ik inmiddels geleerd).

Een LEGO-camper, borstensokken en een houten seventies ram; wat een topcadeaus. Wat hebben mijn dierbaren zich goed in mij verplaatst.

Helemaal blij zetten Zoon en ik een paar dagen later de LEGO samen in elkaar ('ik hoopte al dat je dat zou vragen'). We delen samen onze fijnste LEGO-herinneringen. 'Voortaan geven we elkaar met kerst LEGO cadeau', zegt Zoon resoluut, wat ik volmondig beaam. 
Fijn zo, even weer eens een momentje met z'n tweeën.  Hij vertelt ondertussen honderduit over zijn creatieve school. Zoon's vriendin blijkt als hetero in de minderheid te zijn in haar vriendengroep. Hoe heerlijk dat je als puber gewoon kunt zijn wie je bent, zonder standaardhokjes. 
Een klasgenoot twijfelde nog over zijn gender. 'Ik vroeg hem hoe ik hem moest aanspreken', zegt Zoon. 
'En?', vraag ik als immer progressieve moeder. 

'Hij zei: "dat zoek ik na de toetsweek wel uit".'

zondag 14 maart 2021

prentje en de droom

Als ik vroeger fantaseerde wat ik later wilde worden, kwam er een beeld naar boven. Ik wilde een (houten) product op de markt brengen, waar ik zelf verliefd op zou zijn. En dan zou ik zelf het hele proces in handen hebben; van produceren, tot de vormgeving, de verzending: alles zou kloppen. Een totaalconcept. (O, alleen dat er dan internet zou zijn; dat zat niet in mijn beeld).

I did it.
Alleen in mijn droom waren het kindermeubels, en in de werkelijkheid zijn het hangtieten geworden. 
Ik hou van roze. Ik hou van rond. Ik hou van het contrast tussen mat en glans. Ik hou van hout. Ik hou van de combinatie 'voor de leuk' en praktisch. Ik hou van wandknoppen. Ik hou van minimalistisch. Ik hou van producten die iets toevoegen aan je interieur; zogenoemde 'conversation pieces' die je huis persoonlijk maken. Waarmee je laat zien wie jij bent.
Mensen die me al lang volgen, herinneren zich misschien dat ik jaren geleden al zoiets aan de muur had hangen; dit is eigenlijk de verbeterde versie. Ik denk dan ook dat ik al heel lang zoiets in mijn hoofd heb, het kwam er alleen nog niet uit. De wand in mijn gang hangt vol met dit soort ontwerpen. Herinnert U zich de tietpompons nog? De trekpoppen? Gek ben ik op contrast. Dol op een tikkie uitdagen. Het hoeft allemaal niet zo braaf.
Jarenlang was ik op zoek naar mijn product. Ik voelde dat ik in de buurt zat, maar ik was er nog niet. En nu heb ik mijn product gevonden. Of heeft het product mij gevonden? Ik weet in ieder geval dat ik onder de douche stond, zoals vaker een beetje mijmerde wat mijn product zou zijn en het opeens wist: de hangtiet. Ik ging de hangtiet op de markt brengen. Een wandknop die elke muur opvrolijkt. Speels en non-conformistisch tegelijk.
Het werd een zoektocht naar de juiste materialen. De juiste kleuren. Ik bestelde alles wat ik in mijn hoofd had: mooie kartonnen doosjes met roze vloeipapier. Ontwierp de huisstijl. De website. De kaartjes. Twee verschillende stempels. Stickers in verschillende maten. Alles kwam bij elkaar wat mij prentje maakt. Design. Fotografie. Vormgeving. Tekst.
En o ja, en het product zelf. Dat moest er ook nog komen.
Het ging met vallen en opstaan. Met bloed, zweet en tranen. Want in mijn hoofd was ik al bezig met verschillende variaties, maar de eerst hangtiet moest nog worden gemaakt.
Dat was meer werk dan ik dacht. Elke keer opnieuw stond ik te schuren, te spuiten en te lijmen. In het schuurtje tijdens het koudste weekend van het jaar, maar ook af en toe lekker in het zonnetje. Ik dacht in een weekend wel klaar te zijn; het werden een paar maanden.
Gelukkig kreeg ik hulp van de leukste man van de wereld, die dan ook nog toevallig mijn eigen lief is. Die van de eerste minuut in mij en mijn product geloofde. En die zelf maar zijn eigen schuur indook om me te helpen. Die het eerste paar trots in zijn huiskamer heeft hangen, maar ze eigenlijk overal in huis wil.
Ook de rest van de inner circle was enthousiast, Zoon voorop. Kwam er een vriend langs, dan vertelde hij dat zijn moeder een eigen bedrijf was begonnen ('ga je nu ook VVD stemmen, mam?' Ja, we lachen wat af hier). 
En antwoordde ik een beetje besmuikt op de vraag wat voor bedrijf dan: 'productontwikkeling', dan zei hij doodleuk: 'mijn moeder maakt hangtieten!'.
Enfin. Ze zijn er. U vindt ze hier
Ik wacht nog maar even met aanmelden bij de Kamer van Koophandel, dus er is nog geen iDEAL-koppeling. Een mailtje volstaat.
Natuurlijk hoop ik dat het een succes wordt. Maar al verkoop ik er geen één; de afgelopen maanden had ik niet willen missen. 
Ik heb mijn droom waargemaakt.

vrijdag 19 februari 2021

prentje en het goede nieuws

Het leven is soms net het weer: zo vriest het 15 graden en een week later is het lenteweer met temperaturen oplopend tot 20 graden. 

Het lijkt bijna 'the Secret': opeens komen mijn dromen uit. 

Deze week werd ik gebeld dat mijn caravannetje over 3 weken al wordt geleverd in plaats van in 2022.  

Opeens ben ik me aan het verdiepen in trekhaken, 13-polige stekkers en stallingen. 

Daarnaast nam die andere droom een vlucht. Daarover binnenkort meer. 

De zon lijkt eindelijk (voorzichtig) door te breken. 

donderdag 11 februari 2021

prentje en het maken

'Misschien is dit ook niet het ideale weekend om in mijn schuur te werken', zegt mijn lief hoofdschuddend terwijl ik kleumend de keuken binnenstap. 

Twee wollen truien, lang ondergoed, twee paar wollen sokken en een straalkacheltje waren niet voldoende om de kou buiten te houden. Maar ik had een idee, en ik heb niet zoveel geduld, dus nam ik het maar voor lief dat de sneeuw onder de kier van de deur naar binnen woei. 

Ik hoopte dat ik vanzelf warm werd door het zagen en het schuren, maar hier viel niet tegenop te klussen. 

Enfin. Ik heb een idee. Een droom. 

Nu hoeft het alleen nog maar te dooien. 

woensdag 27 januari 2021

prentje en het spelen

 

In deze vreemde tijden is één vraag volgens mij heel belangrijk: speel je nog genoeg?

Dat kan van alles zijn: je kunt op je gitaar spelen, toneelspelen met je huisgenoten of spelletjes doen met je kinderen. Het belangrijkste is om plezier te hebben. 

Voor mij is spelen: houten figuurtjes maken. Uren op internet rondsnuffelen naar materialen. Bedenken waar het contrast komt: mat lijfje met glanzende oren. Of toch in de materialen: lijfje van hout versus een zacht staartje. Of misschien wel allebei. 

En dan fotograferen. Het grote konijn op de achtergrond? Hoe komt het staartje in beeld? Met of zonder paaseitjes?

Het belangrijkste is dat je even weg bent van de werkelijkheid van alledag. 

Waar krijg je energie van? Wat vond je als kind het leukste om te doen? Speelde je liever alleen, of samen? 

Belangrijke vragen om jezelf te stellen. 

Denk ik dan hè. 

donderdag 14 januari 2021

prentje en de troost


De mate waarin je last hebt van de lockdown, heeft ook te maken met je karakter, vermoed ik. Hoewel het wel eens anders lijkt, ben ik behoorlijk introvert. Ik ga niet graag naar feestjes en ben niet goed in smalltalk. Mensen die ik mijn vrienden noem, zijn op 1 hand te tellen. 

Ik vind dat niet erg; het past bij me. Hierdoor heb ik ook het idee dat ik niet zoveel misloop. Ik vind de wereld al veel te groot; het keuzeaanbod overweldigend. 

Het enige dat ik wél mis, is de inspiratie die ik in musea op doe. Wat betreft de bioscoop vind ik het een uitkomst dat veel films nu meteen online te zien zijn. Zo zag ik van de week de animatiefilm 'Calamity' van animatieregisseur Rémy Chayé. Eerder al bracht hij 'Reis naar het Noorden' uit, waar ik ook zo van heb genoten. 

Inmiddels begin ik een behoorlijke geek te worden op het gebied van animatie. Het zijn met name de kleine, eigenzinnige films waar ik een zwak voor heb. En vaak gaat het me niet zozeer om de inhoud, maar meer om de vorm; een rode draad in mijn leven. Zo vind ik Calamity net een impressionistisch schilderij, omdat er geen contouren worden gebruikt (behalve voor de personen, die me dan ook het minst aanspreken). 

Het kleurgebruik, de wolkpartijen, de landschappen; voor mij zijn dit soort films (bijna) een vervanging voor een museumbezoek. 

En verder word ik vooral gelukkig van avonden werken aan nieuwe houten dierfiguren. Zoals je ziet aan de haan en de kip kijk ik nu al vooruit naar Pasen. Ik hou van het contrast tussen de matte kleuren en de hoogglans van de details. 

En dit is nog maar het begin.