prentje en de bedrading

Het kantoor voelt anders en tegelijk lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan. 

Na meer dan een half jaar ziek thuis geweest te zijn, is de eerste stap richting opnieuw deelname aan het arbeidsproces een heel praktische: mijn devices omruilen. Updates zorgen ervoor dat thuis opnieuw opladen en inloggen niet voldoende is.  

Het cijfer achter mijn ontvangen mails loopt in sneltreinvaart op. Waar te  beginnen?

Het is een illusie om te denken dat ik een half jaar thuis kan inlopen in een week. 

De wereld draaide door en updates zijn er niet alleen voor de computersystemen.  

Ik zie een aantal bekende gezichten, maar ook veel nieuwe. Elke organisatie is continu in beweging; gelukkig ook maar. Ik probeer mezelf voor te houden dat ik ook niet heb stilgestaan, al voelt dat op dit moment niet zo. Er waren dagen dat het leek alsof de enige beweging die ik maakte, cirkelvormig was. En misschien was dat ook wel zo, maar werd de cirkel wél steeds groter. 

Nu is het tijd om uit de cirkel te stappen. Dat vergt slechts een stapje, maar wel de goede richting op. 

Niet de kant op van de angst. Niet de weg in van de illusie van controle en dwang. 

Maar het pad van het vertrouwen op mezelf. Van het omarmen van alles wat ik (nog) niet weet en hopelijk ga leren. 

Mijn devices zijn weer up to date. Het duurt misschien even voor ik dat ook weer ben, maar daar gun ik mezelf de tijd voor. Ik ben tot slot anders bedraad dan een computer.