prentje en Mike Kelley

'Morgen gaan we naar een hele leuke tentoonstelling', zei ik tegen Zoon. 'Met knuffels enzo.'
Man, ik doe alles om mijn kind het museum in te krijgen.

Ik had wel gedacht dat het druk zou zijn, maar toen ik de rij zag van het Stedelijk tot zo ongeveer het Rijksmuseum, moest ik ook wel even slikken. 'Ha', zei Man honend, 'alsof we daar in gaan staan' (ik wilde net achteraan aansluiten).

Dus gingen we eerst maar wat anders doen. Lunchen (bij de McDonalds). Naar de film (3D tekenfilm).
En om 16.00 uur liepen we terug. Zo snel geef ik me niet gewonnen als het om rijen gaat. Het was inmiddels gaan regenen.
'Als ze nog steeds buiten staan, ga ik niet', zei Man mokkend. 'Ah, kijk het valt nu best mee', zei ik opbeurend. 'En we staan nog onder een afdakje ook.'

Mike Kelley. Na zijn dood dit jaar veranderde de tentoonstelling opeens in een retrospectief. Kelley was een ongelofelijk veelzijdige kunstenaar, die met een maatschappijkritische blik de wereld probeerde vast te leggen middels diverse technieken. Denk schilderkunst, maar ook fotografie, installaties, muziek, videobeelden en collagetechniek. Hij experimenteerde zo ongeveer met alles wat hij kon vinden.

De expositie is een waanzinnige ervaring.
Een feest voor alle zintuigen.