Tien minuten waarin ik 1 onderwerp vermijd: het weggaan van de juf. Vorige week kregen we opeens out of the blue een brief waarin werd aangekondigd dat Zoon's juf had besloten om de school te verlaten. Ze vindt de school niet 'Jenaplan' genoeg. Ze voelt een afstand tot het bestuur. Voor ons een mokerslag.
Juf F is de liefste en meest toegewijde juf die ik ken. Ze 'ziet' mijn Zoon. Ze heeft hem geleerd weerbaarder te worden. Ze aaide hem over zijn bolletje zodat hij eindelijk in slaap kon vallen op kamp.
Ze houdt van haar kinderen en de kinderen houden van haar.
De tranen rollen over mijn wangen als ik er toch over begin. Ik had Zoon zo graag nog een jaar Juf F gegund. Om hem nog weerbaarder te maken. Om te genieten van alle liefde die ze uitstraalt.
Ik kan alleen maar hopen dat zijn nieuwe juf ook zo toegewijd is, maar ergens weet ik wel dat dit niet mogelijk is. De lat ligt ongelofelijk hoog.
Dank je wel, lieve F. Zoon had zich geen betere juf kunnen wensen.
