'Als je nu niet denkt aan praktische beperkingen en randvoorwaarden als opleiding, ervaring etcetera, wat zou je dan het liefste doen?', vroeg een van mijn favoriete collega's aan mij.
'Ik zou een beetje magie aan de mensen willen geven', zei ik prompt.
Ik had de avond ervoor 'Big Fish' van mijn favoriete filmmaker Tim Burton gekeken, en realiseerde me hoe fijn het is als je soms even wordt opgetild uit het dagelijkse leven.
In deze film twijfelt een zoon aan het waarheidsgehalte van de fantastische verhalen van zijn vader. Het gaat over een circus, een onderwaterwereld, een dorp in het bos met lampjessnoeren: kortom, alles waar ik blij van word. Ik hou daarom erg van magische films als 'Hugo', maar ook van bijvoorbeeld animatiefilms. Hoe heerlijk moet het zijn om dat even-weg-uit-de-werkelijkheid-gevoel door te geven?
'Ik ben het gelukkigst als ik een soort scènetjes kan maken die ik in mijn hoofd heb', ging ik nog even door. 'Ik kom dan in een soort flow. De tijd gaat opeens razendsnel en toch wil ik het vasthouden. Ik onderbreek dit gevoel niet voor triviale dingen als eten, drinken of naar de wc gaan, ook al moet ik heel nodig. En ik baal ervan als ik word gestoord, als bijvoorbeeld Man mij roept, of Zoon aandacht wil. Ik ben dan niet op mijn sociaalst. Het voelt bijna als een soort trance.'
Verbaasd kijkt collega mij aan. Ik denk dat ik een beetje wazig uit mijn ogen heb gekeken.
'Ik ken dat gevoel niet, maar het lijkt me heerlijk', zegt ze een beetje jaloers. 'Het klinkt cliché, maar eigenlijk moet je daar wat mee doen.' En toen gingen we weer verder met werken, want daar worden we voor betaald uiteindelijk.
Maar het bleef toch door mijn hoofd spoken.
En daarom hoop ik u toch een beetje magie te geven op deze vrijdagochtend.
