prentje en Vaderdag

Eigenlijk had ik dit logje gisteren willen schrijven. Toen het ook daadwerkelijk Vaderdag was. Maar dankzij een flink portie werkstress en een mislukte voetbalwedstrijd (eigenlijk een combinatie van die twee) lukte dat helaas niet. Dus doen we vandaag nog maar even of het Vaderdag is, of was. Ach, laat ook maar, het wordt me te ingewikkeld.

Gisteren reden we op hoop van zegen naar de kust, en hoera, de zon ging steeds feller schijnen. Onze eerste stop was bij mijn favoriete kofferbakmarkt, waar ik bovenstaande fijne gehaakte opa vond. Dat kwam goed uit, ik moest nog een cadeautje voor mijn papa, dus ik dacht: ik koop er een mooie bloemenmand bij en klaar is dochter.

Tevreden streken we neer op ons lievelingsterras Zilte Zoen. Waar Zoon stralend het terras op stormde, nadat hij van de Zandheuvel, pardon Klimduin, was gerend.
Let ook even op zijn shirt mensen; dit zijn minicaravannetjes.

Enfin, toen brak de zon pas echt door, en togen we richting strand.

Nou vooruit, nog een van Zoon en zijn leuke shirt:

Wat een Hollandse foto, vindt u niet?

Toen werd het echt tijd om langs mijn vader te gaan.

En moest de wedstrijd nog beginnen...
(Maar laten we het daar maar niet meer over hebben).

prentje en Vaderdag

Vanwege Vaderdag gingen we langs bij mijn oude vader, inmiddels 82. Ik ben een echt vaderskindje, onze band is heel hecht. Ik vind het fijn om te zien dat Zoon en mijn vader ook heel close zijn.

Pap vertelde tussen neus en lippen door dat ze allemaal oude spullen aan het ordenen zijn, zoals brieven en foto's. Mijn zintuigen stonden meteen op scherp. 'Mag ik ze eens zien, papa?', vroeg ik en toen ging me daar toch een schatkist open. Brieven, boeken, foto's; de een nog mooier dan de ander. Mijn moeder deed er nog een schepje bovenop met een Shirley Temple-verzamelalbum.

Helemaal blij reed ik weer terug. Blij dat ik mijn ouders nog heb, en blij dat ik zoveel moois had gezien.

prentje en Vaderdag

'Pssst, mam, wanneer gaan we nu de cadeautjes geven?'
Ik kijk op mijn wekker. Half 8 dit keer.
'Doe nu maar', zeg ik slaperig, wetend dat Zoon niet te houden is.
Man zit rechtop in bed. Plechtig overhandigt Zoon zijn cadeau. Het is een waterflesje met een eigen foto-etiket. Met een prachtig begeleidend schrijven.
Vervolgens krijgt Man ook nog de dvd van Alice in Wonderland. Maar daar hebben we stiekem alledrie belang bij.
'Eigenlijk ben jij papa's mooiste cadeau', fluister ik in het oor van Zoon.
Ernstig kijkt hij me aan voor hij antwoord geeft.
'Nou, pak me maar in dan.'