prentje en het goud

Ha, dacht U dat het gedaan was met het porselein?
Verre van dat.
Inmiddels volg ik voor de derde keer de cursus porselein gieten.

En gisteren was er een fijne verrassing: de gouden 'stook' die verloren dreigde te gaan vanwege een op hol geslagen oven, was er in de tweede ronde toch goed uitgekomen.

Voor mij is zo'n passie goud. 

En de ideeën blijven maar komen...

 

prentje in Antwerpen

Wat is Antwerpen toch een geweldige stad.
Zo dichtbij, zo anders, zo creatief.
Vermijd de bekende plekken, en ontdek een andere kant van Antwerpen.
De aanleiding van het bezoek was de tentoonstelling van fotograaf Stephan Vanfleteren in het Fomu.

Maar zeg nou zelf, wie heeft er voor zo'n fantastische stad nu een aanleiding nodig?

prentje en de kerstvoorpret

Hoewel ik uit een sinterklaasfamilie kom, ben ik eigenlijk een behoorlijke kerstmuts.
Sloeg ik daar vroeger nog wel eens in door; tegenwoordig hou ik het wat subtieler.

Het leukst vind ik de jaren 50-kerstsfeer.
Nu is dat ook niet zo raar, want ik vind alles uit de jaren 50 geweldig.
De kleding. De grafische vormgeving. De architectuur.
En vooral: de meubels.
Elke dag nog ben ik blij met mijn vintage kasten van Lutjens:

Het mooie is: en en rondom de kast fleurt alles op.
Om de ronde vormen te benadrukken, heeft de kast een houten ketting gekregen van de Hema:

En ik ben erg gek op deze vaas:

 Het kerststalletje heeft voor mij ook een fijne fifties-sfeer:

Net als de stoffen kerstboompjes:

Nu heb ik sowieso altijd wel wat met kerstboompjes.
Inmiddels zie ik door mijn (zelfgemaakte) bos bijna de bomen niet meer:

Kerstmuts dus.

Zeg niet dat ik U niet heb gewaarschuwd. 

prentje en Halloween

Ik heb er zelf niet zoveel meer mee; Halloween.
Toch vond ik het wel een beetje jammer dat onze zelfgeblazen glazen pompoenen een dag ná deze wat obscure feestdag werden bezorgd.
En blijkbaar heb ik mijn enthousiasme overgedragen aan mijn kind, want Zoon en vriendinnetje hebben zelf wél enthousiast samen pompoenen uitgehold:

Ach, en toen ik gisteren in het Modekwartier in Arnhem dit leuke monstertje tegenkwam, kon ik het ook niet laten om 'm mee naar huis te nemen:

Misschien heb ik toch nog wel wat met Halloween.

Maar dan gewoon het hele jaar door. 

prentje en de herfstvakantie

Hoera, het is Herfstvakantie!
Dat betekent hier van de Drukte van de Dutch Design Week naar de Weldadige rust van de Wadden.

Maar ook: (pompoen)glasblazen met Zoon.
De eerste kopjes halen die gebakken zijn.

En bovenal: genieten van de warme gouden gloed die alles aanraakt.

prentje en de vervolgcursus, deel 5

Weet U, ik dácht altijd al van de wabi sabi (de schoonheid van het imperfecte) te zijn, maar nu heb ik het ook ondervonden.
De ontwerpen van vorige week zijn biscuit gebakken.
De voorwerpen die uit de mal van de juf kwamen, waren perfect.
Maar het waren geen prentjes.
Eigenlijk had ik niet zo'n zin om ze af te werken.

Gelukkig had ik ook nog steeds mijn mal van de eerste cursus.
Niet perfect, wel van mij.
En net als vorige week, was ik in the mood om met kleur te werken.
'Als je twee kleuren tegelijk toevoegt, krijg je een marmereffect', zei de juf.
Ze hoefde niets meer te zeggen.

O boy, het ziet er zo lekker uit.
Als Duo Penotti.
Talloze kleurmogelijkheden schoten door mijn hoofd.
Ik ga hiermee door.

Of misschien moet ik eerst even wachten hoe het uit de oven komt.

prentje en de vervolgcursus, deel 4

'Je beker is uit de mal gekomen, hij staat daar', zegt mijn juf.
Hoopvol loop ik er op af.
Hmm.
Ik weet toch niet of het helemaal is gelukt, met de schubben.
Soms heb ik iets in mijn hoofd, maar pakt het toch anders uit.
Dat is dan even slikken, maar uit ervaring weet ik dat ik daar niet te lang in moet blijven 'hangen'.

Over ervaring gesproken; het is de dag dat ik 12,5 jaar in dienst ben bij mijn werkgever. 
Ik krijg een lunch aangeboden met lieve speeches. 
Een prachtig boek over visuele 'branding'.
Ik had nooit verwacht dat ik 12,5 jaar bij één organisatie zou werken. 
Maar het voelt nog zo goed. 
Het is de organisatie waar ik mijn hart heb leren durven volgen. 
Waar ik heb geleerd dat ik mezelf mag zijn, en dat dit wordt gewaardeerd. 
Na een aantal minder positieve werkervaringen, was dit wat ik nodig had.  

Mijn andere juf heeft een nieuwe mal voor me gemaakt.
Wellicht zag ze de bui al hangen.
Ik focus me op de kleur die ik mag kiezen, en ga voor een warme camel-tint.
Door zelf het pigment door de klei te roeren, zie ik de kleur voor mijn ogen ontstaan.
Dat vind ik zo fijn aan het werken met je handen.
Het is tastbaar en tegelijkertijd magisch.
Het is de tegenstelling die me altijd weer aantrekt en fascineert.
Net als werken met porselein: kwetsbaar en tegelijk krachtig.

Misschien dat het daarom zo goed bij me past.