prentje aan zee

De avonden zijn het fijnst.
Als we onze hangmatten hebben opgehangen en de dagjesmensen zijn verdwenen.

Dan halen Zoon en ik onze maaltijden uit de strandtas, zwemmen nog wat in zee of halen wat te drinken bij het barretje.

Meer blijkt niet nodig te zijn.

Af en toe krijgen we bezoek.
Met mijn bonusmeisje rijg ik een ketting.
Alles wat we nodig hebben, levert het Nederlandse strand - inclusief de gaatjes in de schelpen.

Zoon en ik verzamelen stenen langs de vloedlijn.

Ik ben hier zo rustig.
Zo gelukkig.

Kan ik dat vasthouden?

prentje en de schubben

Ik ben dol op zeemeerminnen, en ik hou van schubben. 

Ik hou ook van veranderen in huis.

Daarnaast houdt mijn creatieve brein bijna nooit vakantie. 

En zo komt het dat ik binnen anderhalf jaar drie verschillende tegels als 'spatwand' heb. 

(En ja, ik word ook weleens moe van mezelf).

Het begon met de grijze glanzende tegels:

Niets mis mee, zult U zeggen, tot ik opeens in een studio in Parijs de geest had gekregen en de hele Petteflat opnieuw wit verfde.  

Toen stak de antracietgrijze keuken opeens wel érg donker af. 

In een iets te optimistische bui verruilde ik de grijze tegels om voor handgemaakte Marokkaanse Zelliges:

Maar het lukte ons maar niet om vrienden te worden. 

Het voelde te landelijk, denk ik. 

Nu heb ik ook een fascinatie tussen het contrast mat/glans. 

Wat als ik nu eens de grijze tegels in het wit bestelde; in twee soorten: mat en glanzend?

Ik zag het al voor me: de meerderheid in mat en een paar glanzende tegels voor een subtiele extra touch. 

Uiteraard was het weer veel meer werk dan ik in eerste instantie dacht. 

Niet in de laatste plaats omdat ik per ongeluk een rij teveel had getegeld; rekenen is niet mijn sterkste kant. 

Maar wat geeft het.

Ik heb vakantie.

Gek hè, ik kan er enorm genieten van hoe het zonlicht speelt met de tegels, ze om de beurt in het zonnetje zet.  

Als ze even sporadisch schijnt.

Prentje op Vlie

Voor de fijnste vakantie hoeft U geen vliegschaamte te hebben.
Geen filestress.
Pak gewoon de boot naar Vlieland.

Wat te doen?
Niets.
Langs de branding lopen en genieten van de strandkunst.

Af en toe ontdoen van kleren en een duik nemen.

Ok, één uitzondering.
's Avonds mee met de Vliehors Express.

Naar de Sahara van het Noorden rijden.
Genieten van zeemansverhalen, liederen en warme chocolademelk rond het kampvuur bij het drenkelingenhuisje.

Waar te eten? 
Bij de anders dan anders- strandtent Oost.

Waar te logeren? 

Wordt het de Waker, de Gaper of de Slaper?

Het maakt eigenlijk niet uit; het is heerlijk logeren bij Leut.
Loop de volgende ochtend de trap af en ga voor het 'Samen wakker ontbijt'.

Mijn lief, wanneer gaan we weer?

prentje en Geert Lap

O, wat mis ik mijn porselein-cursus!
Het voelt als een nieuwe liefde ontmoeten, en dan gedwongen afscheid nemen omdat er al een lange vakantie was geboekt.
Of hij woont in het buitenland.
Of.., nou ja, maakt ook niet uit: kennismaken met iets fijns dat veel te snel eindigt. 

Om het gemis wat draaglijker te maken, ging ik naar het Design Museum in Den Bosch voor de tentoonstelling van Geert Lap.

Geert Lap was een van de belangrijkste na-oorlogse keramisten.
Zijn werk wordt ook wel 'keramisch minimalisme' genoemd.

Daar hou ik van, keramisch minimalisme.
Ik ben altijd een beetje bang dat mensen associaties krijgen van felgekleurde gekleide kippen of foute porseleinen beeldjes als ik over mijn keramiekliefde vertel. 

Deze tentoonstelling, vormgegeven door Aldo Bakker, is een toonbeeld van sereniteit en schoonheid.

Ik kwam er tot rust.

(Goede tip, mocht je de tentoonstelling willen bezoeken: het filmpje dat wordt getoond met een piepjonge Yvon Jaspers die voor Klokhuis Geert Lap interviewt en bijna letterlijk aan zijn lippen hangt.)

prentje en de slagboom

Benauwd keek ik achterom.
'Meneer, ik heb drie auto's achter me, u ziet toch ook wel dat ik niet weg kan?'

Tien minuten eerder.
Voor mijn werk moest ik in Venlo zijn.
Happening, Staatssecretaris erbij; fijn dat het allemaal goed was gegaan.
Ik betaalde mijn parkeerkaartje en liep naar mijn auto.
So far, so good.

Ik was behoorlijk moe, de avond ervoor had ik nog op een terras op Texel gezeten.
Blij dat ik aan de terugreis kon beginnen, reed ik naar de slagboom.

Ik stopte het parkeerkaartje in de automaat.
'Scancode aan de bovenkant', gaf deze aan.
Wat gek; ik zag helemaal geen scancode.
Tegen beter weten in stopte ik het kaartje nog een keer omgedraaid in de automaat.
'Scancode aan de bovenkant', stond er onverbiddelijk.
Vermoeid drukte ik op het knopje om contact te maken.
'Prrrggrr', hoorde ik.
'Ik heb volgens mij een misdruk, want ik heb geen scancode en nu gaat de slagboom niet open', zei ik, een tikkeltje ongemakkelijk.
Inmiddels was er al een auto achter me komen te staan, en er was maar één uitgang.
'Prrrggrr', hoorde ik weer.
'Meneer, ik versta u niet, - ik ging er gemakshalve maar uit dat het een meneer was - kunt u de slagboom openen?'

Er gebeurde niets.
Inmiddels was auto twee achter me komen te staan.
Gelukkig kwam er een scooter aan, mét een parkeerwacht erop.

'Meneer, de automaat pakt mijn kaartje niet'.
'Dat is een kwitantie', antwoordde de meneer bozig.
'Dat is geen kwitantie, die heb ik hier, ik heb deze er juist van afgescheurd'.
'Dat is een kwitantie', zei de man weer.

Auto drie achter me.
'Misschien ligt u kaartje nog in de betaalautomaat, die moet u ophalen.'
'Meneer, ik heb drie auto's achter me, u ziet toch ook wel dat ik niet weg kan?'
Zuchtend reed hij zelf naar de betaalautomaat.
De automobilisten achter me stonden inmiddels naast hun auto.

'Daar ligt ie niet, u moet een nieuw kaartje kopen.'
'Meneer, ik kan nu toch niet weg?', herhaalde ik maar weer.
'En ik heb toch een kwitantie, dat is een toch een bewijs dat ik heb betaald?'
'U kan die kwitantie toch meegenomen hebben uit de automaat.'

'Meneer, kijkt u nou eens naar mij. Zie ik eruit als iemand die hier de boel komt flessen?'
Tergend langzaam ging de slagboom omhoog.

Een dag later vond ik het parkeerkaartje in mijn portemonnee.
Ik denk dat ik voorlopig maar even uit Venlo wegblijf.

prentje en de stoel

Eigenlijk was ik al op zoek naar een nieuwe eettafelstoel, toen de knoop was losgeschoten van de zitting.
De stoel was van zwart nep-leer en langs de randen begon ie ook al te slijten.

Maar ik vond geen enkele die ik zo mooi vond.
Ik hou van het jaren '50 model, het gebogen hout.
'Waarom laat je 'm niet opnieuw bekleden?', vroeg een naaste.

Meteen begon de plannenfabriek in mijn hoofd op volle toeren te draaien.
Dan zou ik 'm nu met écht leer bekleden, misschien wel een andere kleur ook.

Ik vroeg wat offertes op en viel stijl achterover.
Opnieuw bekleden was vele malen duurder dan de stoel opnieuw aanschaffen.

Tot ik een vriendelijke meneer aan de telefoon kreeg; nog uit mijn geboorteplaats ook.
'Ik heb nog wel wat restvoorraad liggen, kom maar langs met de stoel, maken we een mooie prijs.'

Ik nam de gok, stopte de stoel mijn kleine cabrio (dak moest weer open) en reed naar het bedrijfje. Het werd gerund door een sympathieke vader en zoon.
Toen ik binnenstapte, zag ik onmiddellijk een prachtige lap boterzacht leder hangen.
Als ik 'm opnieuw zou bekleden, moest dat 'm worden.

Behulpzaam legde de zoon de leercoupon op mijn stoel en ging rekenen.

Het kwam nog steeds hoger uit dan de aanschafprijs van een nieuwe stoel.
Zenuwachtig probeerde ik voor te stellen hoe de stoel eruit zou zien met zijn nieuwe jas.

Het was wel veel duurzamer dan een nieuwe kopen.
Het leer zou er met de jaren alleen maar mooier op worden.

Maar ja, het bleef toch een hoop geld.
En de vakantie zat er ook te komen.

'Ik doe het', hoorde ik mezelf zeggen.

'Mooi', zei de zoon, 'dan kun je 'm over een week halen'.

Nog geen vier dagen later kreeg ik een telefoontje dat ie klaar stond.
Blijkbaar hadden ze er zin in gehad.

Gespannen reed ik er weer heen.
Ik wist dat ik bij de eerste aanblik meteen zou voelen of het een goed idee was geweest.

En dat was het.
Het was (weer) liefde op het eerste gezicht.

De warme kleur van het leer combineert prachtig met het hout.
De welvende, sensuele vorm komt nu nóg mooier uit.
De knoop zit als een navel in een glooiende buik met kippenvel.

Wát een vakmanschap.
Deze stoel past (bij) mij.

Ik zit goed.

prentje en de jurk

Ik hou niet van winkelen.
Ik krijg er keuzestress van.
Dus heb ik mijn keuzes beperkt tot twee à drie winkels.

Daarnaast wil ik eigenlijk alleen nog maar natuurlijke materialen dragen; zeker als het zo heet is.
Een linnen jurk, slippers en een strooien hoed - zo kom ik graag de zomer door.

Anyway; laatst zag ik een mooie linnen jurk online.
Besteld - ontvangen - niets aan de hand.
Tot ik 'm ging passen.

Het linnen was wel erg dun en scheen behoorlijk door.
Spijtig legde ik 'm weer terug in de doos en stuurde 'm terug, wat nog niet mee viel.

Dat was dus een teken he.
Dat de jurk helemaal niet terug wilde.
Maar ik was op een missie.

De volgende dag op mijn werk zag ik een collega in een vergelijkbare jurk.
'Goeie jurk', zei ik bewonderd.
'Dank je', zei ze om vervolgens heel vrouw-eigen toe te voegen: uitverkoopje hoor'.
'Ik had een vergelijkbare, maar die scheen door', vertrouwde ik haar toe.
'O, dat heeft deze ook, maar ik draag er een onderjurk onder', antwoordde ze monter.

Een onderjurk!
Daar had ik helemaal niet aan gedacht.
Dat opende perspectieven.

'Ik fiets nog even naar de koopavond', riep ik naar Zoon.

Even later (ik kan snel fietsen als het moet) stapte ik een kolkende Zara binnen.
Zag ik daar nou de jurk liggen?
Snel de paskamer in - dit was een andere maat - en ja hoor, deze paste ook.
Linnen komt niet zo nauw.
Maar zat er nou een gat in?

Dan toch maar thuis opnieuw bestellen.
En toen deed ik iets stoms.
Omdat ik vijf cent te weinig had voor gratis verzending, ging ik er nog iets bij zoeken.

Na een eindeloze zoektocht vond ik wat en ging snel weer naar mijn winkelmandje om af te rekenen.
'Product uitverkocht' stond er opeens achter de jurk.
Ik verzin dit niet he.
Ik verzin helaas nooit iets.

Plan C zette ik in.
Ik ging proberen mijn pakketje proberen terug te laten zenden.
'Spijt Zara-retour' leverde geen enkele hit op.
Dan maar tweeten.
'Als je jouw ordernummer stuurt, sturen we 'm terug', las ik vervolgens.
Toch maar ook even bellen.
De jongen van de klantenservice barstte nog net niet in hoongelach uit.
'Dat kan helemaal niet; een verzending opnieuw verzenden', antwoordde hij.
'Maar ik heb een tweet ontvangen', zei ik nog dapper.

'Het beste kunt u het product gewoon opnieuw bestellen', zei hij monter.
Ik had niet meer de puf om te zeggen dat dát nou juist het probleem was.

Maar ik had al een plan D.
Als het moest, zou ik het hele alfabet afgaan.
Ik ging een bezoekje aan mijn moeder combineren met een bezoek aan het filiaal in mijn hometown; misschien hadden ze 'm daar nog.

En jawel, op de eerste etage zag ik 'm.
Toen ik naar de kassa liep, ontdekte ik ook in dit exemplaar een gaatje.
Dat heb je met die dunne, natuurlijke stof.

Murw liep ik naar beneden.
En daar zag ik er opeens nóg eentje hangen.
Een gaaf exemplaar.

Bij de kassa stond een enorme rij waar geen beweging in kwam.
Er was één caissière.
Af en toe leek het of er eentje bij kwam, maar die liep dan gewoon weer weg.

Ik dacht aan mijn 86-jarige moeder met wie ik over vijf minuten had afgesproken en die weliswaar wel een mobiel heeft, maar die nog nooit in haar leven heeft gebruikt.
Voor mij stonden twee dames die uit alle tassen die ze mee hadden kledingstukken bleven trekken om te ruilen, wat nog niet zo eenvoudig bleek te zijn.

Een kwartier te laat kwam ik rennend op de plek aan waar we hadden afgesproken.
Mijn moeder was nergens te bekennen.
Na drie keer de winkel rond te zijn geweest, vond ik 'r.

Blij trok ik de volgende dag mijn nieuwe jurk aan.
Het onderste knoopje ontbrak, maar dat deed me niet zoveel.
Trots showde ik mijn aankoop.

'Mooi! Er zit alleen een gaatje in de naad, heb je dat gezien?'