prentje en de kerstkwal

Opeens hoor ik mezelf zeggen: 'ik wil ook graag een kwallenkerstbal'. 

Een half uur ervoor.
Ik heb een kerstboom gekocht en ben nu mijn Uiterst Verantwoordelijke Kerstcollectie aan het uitbreiden in het tuincentrum.
Denk: matte papieren Deense kersthangers in beschaafde kleuren als oudroze en lindegroen.
Braaf stop ik een doosje bijpassende roze en groene kerstballen in mijn karretje.

Opeens loop ik langs een wand met visbehang.
Voor de wand zweven zeesterren, zeepaardjes en roze kwallen.
Het is vreselijk en geweldig tegelijk.

Voor de wand staat een man met zijn zoontje.
'Ik zie nergens de kwallen liggen, jij?', vraagt hij aan zijn zoon.
'Ik denk dat ze zijn uitverkocht', concludeert hij zelf dan maar.

Er loopt een Intratuin-meneer langs.
'Heb je de kwallen nog?, vraagt de man.
Hij wijst naar het tafereel voor de wand.

'Die zijn uitverkocht', zegt de Intratuin-meneer spijtig.
'Wil je er eentje voor me afhalen?' vraagt de man.
Blijkbaar is het hem ernst.

De Intratuin-man trekt heel hard aan een kwal.
'Voorzichtig hoor', zegt de man met zijn zoontje.
'Je hebt je zo gesneden'.

Even later loopt de man tevreden weg.
In zijn stevige knuist een fragiele roze kwal.

En opeens komt er een verlangen bij me op.
Ik wil ook een kerstboom met een onderwaterthema.

De Intratuin-meneer kletst wat met een collega met migraine.
Opeens hoor ik mezelf uit het niets tegen hem zeggen: 'ik wil ook graag een kwal'.
Het verlangen heeft een stem gekregen.

'Ze zijn populair', lacht de collega met migraine.
'Ga jij naar maar lekker naar huis', zegt de Intratuinman tegen zijn collega.
Gelukkig gaat hij ook een schaar halen.
Blijkbaar was het draad inderdaad toch iets te  scherp.

Nu ik inmiddels de grens van goede smaak ben gepasseerd, zoek ik ook nog een zeemeermin, schelp en een zeepaardje uit.
O wacht, die worden alleen per twee verkocht.
Dan maar twee zeepaardjes.

Ik ben nu toch al verloren.