prentje en de boeken uit Barcelona, deel 2

'Wat heb je eigenlijk aan al die illustratieboeken?', vroeg iemand me een keer.
Ik wist eerlijk gezegd niet zo snel een antwoord.
Nu wel. Behalve dat ik er blij van word, haal ik er ook mijn inspiratie uit.
Inspiratie die ik gebruik voor mijn ontwerpen.

Vandaag een boek uit mijn Barcelona-schatten, waarvan zij zei (terwijl ik de stapel naast me steeds groter werd): 'als je er eentje zou kiezen, moet deze het worden'. En dit is dan ook mijn favoriet.
Ik hou van de kleuren, de vormen, de grafische illustraties.
Het heeft de goede combinatie tussen retro en fris.
Het boekje heet 'el Meu vei es un Gos' en is gemaakt door het duo Isabel Minhos Martins en Madalena Matoso voor Intermon Oxfam (zij maakten ook samen een van de boekjes die ik de vorige keer heb laten zien).

Genoeg inspiratie voor nu, lijkt me.

prentje en de boeken uit Barcelona

U had nog wat van me tegoed hè. De kinderboeken die ik in Barcelona kocht. Een maandje te laat, excuses, het is nogal hectisch op het moment.
Ik heb er een aantal gekocht; elk om een eigen kwaliteit.
Ik begin vandaag met twee juweeltjes, allebei heel verschillend van karakter. Ik viel voor de typografie van het eerste boek, en bij de andere sprak de mystieke stijl me weer erg aan.

Ondertussen fantaseer ik nog even door over mijn ideale baan: de hele wereld af reizen op zoek naar de mooiste kinderboeken voor een leuke uitgeverij, en er tussendoor mijn eigen boek publiceren.

Zucht. Zolang het nog niet zover is, blader ik in mijn eigen Vinexwijk deze schatten door.
En denk met weemoed aan die geweldige stad, met de meest fantastische boekwinkel die ik ook heb gezien.

 

prentje in Barcelona, deel 3: Tibidabo

Toen ik vorig jaar mijn verjaardag vierde in Berlijn, nam ik me voor ieder jaar deze speciale dag op een inspirerende plek te vieren. Om het jaar goed te starten, zeg maar.

Een paar maanden geleden vertelde een collega dat hij in een vintage amusementspark op een berg in Barcelona zijn kerst had doorgebracht.
Ik had mijn bestemming gevonden.

Tibidabo (alleen al voor die naam zou je er naartoe gaan) is opgericht in 1889 en is een van de twee oudste pretparken in Europa. Het park figureert onder andere in Vicky Christina Barcelona, een van de betere films van Woody Allen.

Er zijn nog steeds een paar van de retro attracties in werking, waarvan het vliegtuigje het bekendste is.
Het is een magische plek om je verjaardag te vieren, ook al word je 41 jaar in plaats van 8, zoals ik afgelopen zondag. Man had bloemen laten bezorgen in het hotel, zij had van tevoren mijn familie benaderd die allemaal alvast een kaartje en cadeautjes naar haar hadden opgestuurd.
Zo waren ze er toch bij op mijn verjaardag, ook al was ik zelf 1500 kilometer verderop.

Na ons bezoek aan Tibidabo slenterden we nog wat door de stad. Nadat we een onbekend straatje waren ingelopen, belanden we in een van de weinige winkeltjes die open was op zondag. Het bleek een museumwinkel te zijn met de mooiste verzameling kinderboeken die ik ook heb gezien. Met een flinke stapel liep ik weer naar buiten, waarover de komende tijd meer.

In het plaatselijke café proosten we vervolgens op mijn 41e levensjaar. 

Het had niet beter kunnen beginnen.   

prentje in Barcelona, deel 2: straatkunst

Als je in zo'n mooie stad als Barcelona bent, ligt de kunst op straat. Letterlijk. We hebben dan ook - geheel tegen mijn gewoonte in - geen enkel museum bezocht, omdat er in de straten al zoveel moois te bewonderen is.

Mijn valkuil tijdens citytrips was dat ik probeerde alles te zien, en vervolgens niets écht zag. Ik werkte Top-10 lijstjes van must-sees af, en als ik dan bij nummer 6 was beland, dacht ik al aan nummer 5.

Dit keer hebben we het anders gedaan. Zo hebben we de hele middag doorgebracht in de volkswijk Gràcia, Genietend van terrasjes, winkeltjes, ijsjes, straatkunst en de gemoedelijk sfeer in de wijk. 

Op elke hoek lag weer een verrassing op ons te wachten. Een gek verkeersbord, een mooie etalage, een spontane straatbarbecue. 

Barcelona als openluchtmuseum: