prentje en De Verhalenwinkel

Studiegenootje M vroeg of ik meeging naar een 'Tupperware-avond voor kinderboeken'. Nu bedank ik normaal gesproken vriendelijk doch resoluut als mensen mij uitnodigen voor avonden waarin het woord Tupperware zit, maar nu werd ik toch wel getriggerd door het woord 'kinderboeken'.
Nou is het ene kinderboek het andere kinderboek niet, dus ik was nog steeds niet helemaal overtuigd. Maar goed, het was in de buurt, en met studiegenoot M is het altijd gezellig, dus even later zat ik op de fiets.
Alle scepsis was voor niets, zag ik al gelijk toen ik de drempel overstapte. De huiskamer was omgetoverd tot kinderboekenhemel. Overal waar ik keek, zag ik de meest fantastische illustraties.
Al snel raakte ik aan de praat met Merel, die deze avond had geïnitieerd. Merel heeft net als ik een enorme liefde voor prachtige kinderboeken, die nét even anders zijn. Maar in plaats van er over te dromen (en er af en toe over te schrijven, zoals ik doe) had Merel een plan bedacht om daadwerkelijk iets met die passie te gaan doen. Ze heeft verschillende uitgeverijen van mooie boeken in binnen- en buitenland benaderd en gevraagd of ze met hun pareltjes 'de boer op kon'.
Want, bedacht ze, als je die boeken online voorbij ziet komen, heb je vaak geen idee wat voor geweldige schatten ze binnenin verbergen. Maar dat zie je wel als rustig op de bank, met een kopje thee en wat lekkers, de boeken rustig kunt doorbladeren. Bovendien zijn ze dan allemaal op één plek, wat je in Nederland niet snel vindt (ik herinner me nog een zo'n kinderboekenhemel in een museumwinkel in Barcelona). Tuurlijk heb je hier ook kinderboekenwinkels, maar daar zitten dan ook weer grote, commerciële titels tussen waar ons hart niet sneller van gaat kloppen. Wij houden van initiatieven als Circus Patz, en bijvoorbeeld deze geweldige serie uit België:

Zo'n simpel en geweldig idee, een Tupperwareparty voor fantastische kinderboeken, ik was er beduusd van.

Het werd een heerlijke avond. Met zalige hapjes, creatieve mensen, en overal waar je keek, die geweldige titels.
Wilt u Merel nou ook uitnodigen voor zo'n fijn avondje, dus kunt u haar hier bereiken.

Ik heb me overigens ingehouden, en maar één boek gekocht: 'In het bos van de luiaard' van Anouck Boisrobert en Louis Rigaud. Een prachtig pop-up boek over een bos dat langzaam vernield wordt, en gelukkig ook weer opgebouwd.

Door al die prachtige bomen, zag ik zelf het bos bijna niet meer.

prentje en de theaterlessen

Van kleins af aan vindt Zoon het heerlijk om op het toneel te staan. Regelmatig worden op zijn Jenaplanschool 'Vieringen' gehouden waarin elke groep een eigen voorstelling geeft, en Zoon gaat daar helemaal in op. Als kleuter al zette hij een heel overtuigende Kindje Jezus neer tijdens de Kerstviering.

Elk seizoen krijgen wij van school een overzicht van buitenschoolse activiteiten mee op het gebied van sport en spel, zodat kinderen in tien lessen kunnen kijken wat bij ze past.
Zoon heeft zo al gefiguurzaagd, is inmiddels volleerd DJ en trapte een balletje weg tijdens zaalvoetbal.
Alleen theaterlessen, dat durfde hij niet aan.
Dit trimester hoorde ik toevallig van een moeder van een vriendje dat haar zoon theaterlessen wilde volgen, maar toch wat schroom had. "Misschien is het laatste zetje wel dat ze bij elkaar komen', bedachten wij als moeders. En zo geschiedde. Zoon stond op de lijst voor theaterlessen.

Deze week had hij zijn eerste les. Wildenthousiast kwam hij terug. 'Eerst deed ik het een beetje voor jou', bekende hij 's avonds toen ik hem naar bed bracht. 'Maar nu vind ik het zelf heel erg leuk'.
'Lieverd, ik ken je wel een beetje, maar je kent jezelf het beste', antwoordde ik. 'Je moet je eigen pad volgen, ik kan je alleen maar begeleiden. Ik kan een beetje inschatten wat ik denk dat bij je past, maar alleen jij kan zeggen of dat klopt. Ik kan niet bij je naar binnen kijken.'
'Maar ik kan dat zelf toch ook niet', kaatste hij terug. 'Ik heb toch geen ogen binnenin.'
'Daarom is het ook zo belangrijk om je gevoel te volgen', liet ik me niet uit het veld slaan. 'Voelt het goed? Dan past het bij je.'
'Theater is mijn ding', concludeerde hij tevreden. 'Net als illustraties jouw ding is.'

En daar kon ik niets tegenin brengen.

(Illustraties: Subway van Christoph Niemann).

prentje en de boeken uit Barcelona, deel 2

'Wat heb je eigenlijk aan al die illustratieboeken?', vroeg iemand me een keer.
Ik wist eerlijk gezegd niet zo snel een antwoord.
Nu wel. Behalve dat ik er blij van word, haal ik er ook mijn inspiratie uit.
Inspiratie die ik gebruik voor mijn ontwerpen.

Vandaag een boek uit mijn Barcelona-schatten, waarvan zij zei (terwijl ik de stapel naast me steeds groter werd): 'als je er eentje zou kiezen, moet deze het worden'. En dit is dan ook mijn favoriet.
Ik hou van de kleuren, de vormen, de grafische illustraties.
Het heeft de goede combinatie tussen retro en fris.
Het boekje heet 'el Meu vei es un Gos' en is gemaakt door het duo Isabel Minhos Martins en Madalena Matoso voor Intermon Oxfam (zij maakten ook samen een van de boekjes die ik de vorige keer heb laten zien).

Genoeg inspiratie voor nu, lijkt me.

prentje en de boeken uit Barcelona

U had nog wat van me tegoed hè. De kinderboeken die ik in Barcelona kocht. Een maandje te laat, excuses, het is nogal hectisch op het moment.
Ik heb er een aantal gekocht; elk om een eigen kwaliteit.
Ik begin vandaag met twee juweeltjes, allebei heel verschillend van karakter. Ik viel voor de typografie van het eerste boek, en bij de andere sprak de mystieke stijl me weer erg aan.

Ondertussen fantaseer ik nog even door over mijn ideale baan: de hele wereld af reizen op zoek naar de mooiste kinderboeken voor een leuke uitgeverij, en er tussendoor mijn eigen boek publiceren.

Zucht. Zolang het nog niet zover is, blader ik in mijn eigen Vinexwijk deze schatten door.
En denk met weemoed aan die geweldige stad, met de meest fantastische boekwinkel die ik ook heb gezien.

 

prentje en de Russische kinderillustraties

Het was een piepkleine advertentie uit de Volkskrant waar Man me vrijdagavond op wees.
'Volgens mij is dit wel een tentoonstelling die jij leuk zou vinden.'
Ik keek naar de advertentie van Meermanno, een klein museum in Den Haag en zag gelijk dat dit mijn soort tentoonstelling was. 'Russische kinderboeken uit de jaren twintig en dertig', las ik hardop. 'Dat kan niet missen.'
En dan wil ik ook meteen hè. Terwijl het eigenlijk niet zo goed uitkwam. Want zaterdagochtend moest ik naar school voor mijn extra Illustrator- en Photoshoples, en zondag had ik afgesproken met een studiegenootje om naar de Kunsthal en Boijmans Van Beuningen te gaan. Om nog maar niet te spreken over alle eindopdrachten van het eerste jaar die ik moet opleveren.
'Ik heb zaterdagmiddag nog wel wat ruimte', zei ik.

En of het mijn soort tentoonstelling was. Eigenlijk was het ook mijn soort museum. Klein, overzichtelijk, in een prachtig monumentaal pand. Liet de eerste zaal vooral Russische illustraties in Nederlandse kinderboeken zien, in de zalen erop stonden de Russische boeken centraal. En dan klopt het helemaal. De typografie, de vormgeving, de kleuren.
Een van de allereerste plaatjes die ik pinde op Pinterest was een Russische illustratie uit 1929 die zo helder en strak van vorm was, dat het gisteren gemaakt had kunnen zijn.
Man, wat heb ik een passie voor Russische vormgeving illustratie. Let op mijn woorden: de komende tijd komen de Russen. Ik zie steeds vaker Russische exposities in Nederlandse Musea opdoemen.

Terug naar zaterdag. Onderin het museum was een biologische theeschenkerij met heerlijke home made taarten. De zon scheen, we konden in de binnentuin zitten. Zoon vermaakte zich in werelds eerste typografische speeltuin. 

En even, heel even, viel alles op zijn plaats.