prentje en de noordelijke schatten

Geweldige stad, Groningen; ik zei het u vorige week al.
Ze hebben niet alleen een prachtig museum; het is ook een heerlijke stad om te winkelen.
En nou hadden ze ook nog net een soort pop-up muziekfestival, waardoor er in verschillende winkels live-muziek te horen was.
Viel ik even met mijn neus in de boter.

En ik had mijn bon voor een gratis hotdog (en frisdrank!) nog hè, dus ik moest wel naar de Hema.
Kon ik gelijk toch zwichten voor de sneeuwmannenlichtjes nu-ik-er-toch-was (volkomen logisch uiteraard om deze in Groningen te kopen terwijl ik zo ongeveer naast de Hema woon).

Kwam ik daar ook nog dit leuke hert tegen. Oorspronkelijk is hij goudkleurig, maar ik ben niet zo van goud:

Dus besloot ik hem over te schilderen in het roze. Helaas kreeg ik de verfpot niet meer open, die ik de vorige keer toen ik een Ikea-kistje overschilderde iets te fanatiek had dichtgeslagen met een rubberen hamer, blij dat ik een keer De Rubberen Hamer kon gebruiken.
Enfin, ik had ook nog een restje andere roze over, die ik wel open kreeg (maar waarvan het niet handig was om deze op een krant te laten drogen als ik de andere kant nog moest verven).
Om een lang verhaal kort te maken: nadat Het Hert eindelijk hing (na eerst nog een keer naar beneden te zijn gevallen waardoor hij een barst in zijn roze gewei heeft) bleek het een echt prentjeshert te zijn, met een beetje goudkleur in zijn gebarsten gewei, en hier en daar nog wat krantensnippers.

Maar het hert was niet mijn enige schat; ik vond ook nog een geweldig sprookjesboek van Isak in de museumwinkel. Eigenlijk mocht ik geen sprookjesboeken meer kopen van mezelf, maar deze kon ik toch niet laten liggen. Ik hou van hun grafische illustraties. En hij past geweldig bij mijn vosmarionet (eigenlijk mocht ik ook geen vossen meer kopen van mezelf, maar dat gold eigenlijk ook voor herten, nu ik er over nadenk. Kortom: ik kan toch geen afspraken maken met mezelf. Ik luister toch niet.)

En wat te denken van deze gave ketting? Ik ben niet zo van de sieraden, en hou dus niet van goud, maar deze vind ik geweldig; met de onconventionele (bouw)materialen.
Gevonden bij Folk: net als het houten haakje.
Mijn hemel; werkelijk alles in die winkel is mooi.

Nog drie kerstboompjes van keramiek bij de Deense winkel Søstrene Grene; een naam die waarschijnlijk geen enkele Nederlander goed uitspreekt maar wat ze er gelukkig niet van weerhoudt om meer zaken in Nederland te openen (lees net dat er deze week een filiaal in Amsterdam komt - hoera!).  

Helemaal blij vertrok ik uit Groningen.

Gelukkig heb ik nog maar drie keer mijn hoofd gestoten tegen het hert.

prentje in Groningen

Ik denk dat ik '1 dag onbeperkt reizen door heel Nederland' had verward met 'onbeperkt geldig'.
Of zoiets.
Want ik keek toch wel verbaasd toen ik ein-de-lijk een keer naar Groningen kon afreizen (het was nota bene de laatste dag van de Werkmantentoonstelling) en ik tot de ontdekking kwam dat mijn treindagkaart van de Hema geldig was tot en met 17 juli.
Enfin, maar weer een nieuwe dagkaart gekocht (inmiddels was ik meer kwijt dan als ik gewoon meteen een treinkaartje had gekocht) maar ik mocht wel een gratis hotdog én een frisdrank ophalen bij de Hema.
Dat dan weer wel.

Dus toen ik onverwacht om 6 uur 's ochtends al wakker werd, besloot ik gelijk te vertrekken.
Dat had ik beter niet kunnen doen.
Om een lang verhaal kort te maken - iets met treinen die niet reden, treinen die vertraging hadden en treinen die ik bijna miste - kwam ik dan toch aan in Groningen.
Waar een dikke mist over de stad hing, die ik onderweg al zag opkomen (en nu gaat u mij niet vertellen dat het vandaag bij u zonnig was, want dat vermoeden heb ik al).

Ach, eigenlijk had het ook wel wat.
Het gaf het landschap en de stad een sprookjesachtige sfeer.
En in het Groninger Museum vergat ik onmiddellijk de nevelen buiten; want wat een waanzinnige tentoonstelling.
Ik dacht dat ik het werk van Werkman wel aardig kende, maar was bijzonder verrast.
Door zijn kleurgebruik, zijn composities, zijn techniek, zijn gelaagdheid.

 Ik was op slag verliefd op deze (De Façade) :

Maar vond nog veel meer mooi:

Ontroerd door zoveel schoonheid; betoverd door zoveel talent.

En mocht u nu erg balen dat u deze tentoonstelling heeft gemist; het museum biedt nog veel meer treats:

Ach, al zet je helemaal niets in dat gebouw; dan nog is het een aanrader.

Dat heeft die kleurrijke Italiaan Mendini toch goed gezien; dat die nuchtere Groningers wel wat gekkigheid konden gebruiken in hun stad (ik hoorde in een winkel een echtgenoot zeggen tegen zijn vrouw: 'Nou, dat is op zich geen rare jurk' waarop zij stralend naar de paskamer vertrok, overdonderend door zoveel enthousiasme van hem).

Want ik ging natuurlijk ook nog even de stad in.
En naar het Grid, het grafisch museum dat een nieuw onderkomen heeft gekregen:

Uitgeput nam ik in de trein terug.
Zat ik daar weer met mijn met veel moeite uitgeprinte nieuwe dagkaart (denk aan: codes die niet pakten, cartridges die opeens leeg waren en andere ellende). 
Geen conducteur te bekennen, zowel op de heen- als terugreis.

Zal je altijd zien.

prentje en Jaime

Ik was toe aan een ongecompliceerde, blije tentoonstelling. Eentje zonder extra betekenis, of politieke lading. Studiegenootje S en ik reisden af naar Groningen voor 'Funtastico'.

Funtastico is een expositie waar het plezier van af spat. Jaime Hayon (1968) schiep zijn eigen sprookjeswereld in keramiek, textiel, glas en plastic. Mike Kelley meets Jeff Koons.
Een levensgroot schaakspel, wandkleden vol dieren, glazen objecten met Mickey Mouse-oren, geweldige stoelen.
Heel leuk om te zien zijn de schetsboeken van Hayon, vol pietepeuterige tekeningetjes. Even een kleine onderdompeling in de fleurige wereld van Jaime.
Ik wilde als herinnering aan de tentoonstelling iets meenemen in deze fijne sfeer, en vond een blije eikel.
Vormgeving waar je om moet glimlachen.

Niets meer en niets minder.