'Waar ben je?', vraagt Zus aan de telefoon. 'In Eindhoven', antwoord ik. Ze schiet in de lach. 'Heb je nu alle lichtevenementen die je kon verzinnen gehad?', vraagt ze. (Zus kent me goed).
'Yes', antwoord ik, voor ik mijn telefoon uitzet.
Ik had deze kerstvakantie nog één bestemming op mijn verlanglijstje: het
Fijne Feestdagen Festival in Eindhoven. En dan vooral voor het lichtobject rond de ijsbaan van Luminarie De Cagna. Maar als we daar dan toch zijn, kunnen we het gelijk combineren met de winkel van Piet Hein Eek, nummer twee op mijn verlanglijst.
Op het station kom ik
haar tegen. Hoe toevallig is dat? Vooral omdat een van onze eerste afspraken in Eindhoven was.
Goed, wij naar Piet Hein Eek. Zoon gebruikte zijn winkel vooral als verstopplaats, maar ik denk dat Piet Hein dat prima zou vinden (hij heeft zelf ook kinderen):
Verder uiteraard veel
eye candy:
Om even bij te komen van al dat moois, gaan we lunchen in het aangrenzend restaurant van Eek:
Terwijl Zoon en Man een spelletje Mens-erger-je-niet aan het doen zijn, lees ik een oude Esta, met hierin een artikel over Annie M.G. Smidt:
Ha, hoe herkenbaar. Ik ben gewoon even oud als Zoon. Dat verklaart waarom we samen zo goed verstoppertje kunnen spelen.
Ondertussen arriveert onze lunch:
Terug naar het centrum. Nadat we een beetje mismoedig in de grote winkelstraat hebben gelopen (wat een contrast) gaan we koffie drinken bij Usine:
Op naar de schaatsbaan, waar het allemaal mee begonnen is. Ik probeer Zoon over te halen om de schaats onder te binden, maar hij heeft geen zin. Dan alleen maar even genieten van het kunstwerk rond de baan:
Hoe mooi is dat?
Morgen de laatste dag van de kerstvakantie.
Gelukkig maar.
Ik ben bekaf.
