prentje en Alice

Vandaag start de Kinderboekenweek, en dat gebruik ik even als aanleiding om u mijn nieuwste aanwinst te tonen (die ik eigenlijk stiekem vorige week al kocht).

Een pop-up boek over Alice in Wonderland. Man, wat wil je nog meer.

Ik had het boek al eerder gezien, maar toen vond ik het te duur (in een zeldzame bui van spaarzaamheid). Toen ik het vorige week weer zag liggen, en nu in de ramsj, hoorde ik alleen nog maar: 'koop mij, koop mij'.

Zoals u misschien wel weet, ben ik dol op Alice. Ik was bijna afgelopen maand in mijn auto gestapt om zes uur later in Hamburg weer uit te stappen, omdat hier een grote Alicetentoonstelling te bewonderen was in de Kunsthalle (helaas ontbrak het me aan tijd).
Maar blijkbaar ben ik niet de enige die gefascineerd is door dit vreemde sprookje. Ik hou van de elementen: het witte konijn, die rare hoedenmaker, de tafel vol theekopjes. Het gekke is dat de Disneyversie van dit verhaal me dan weer helemaal niets doet. Ik heb 'mijn Alice' liever een beetje duister.

En in dit boek word ik helemaal op mijn wenken bediend. Het boek zit daarnaast vol fijne details, zoals een taartenstickertje. Daar word ik dan blij van. Van een taartenstickertje.

Mocht u het boek vinden in de ramsj, laat u dan verleiden door de lokroep van Alice. Het werkt betoverend.
En hé, het is nog Kinderboekenweek ook. Is die cirkel ook weer rond.

prentje en Alice

Ik hou heel erg van Alice in Wonderland. Dus toen ik in de Flow zag dat er net een nieuw Aliceboek op de markt was gekomen (De wondere wereld van Alice van Hannah Read-Baldrey & Christine Leech, uitgeverij Fontein), was ik niet meer te houden.

'Met ruim 50 unieke creaties, geïnspireerd op Alice in Wonderland. Naast homedecoraties en accessoires komen ook versierde cupcakes, sandwiches en heerlijke drankjes aan bod voor een uitgebreide High Tea. Alle creaties zijn voorzien van beschrijvingen en patronen', las ik op de website.

Maak me gek. Heet deze blog niet 'prentje maakt'?

Toen ik jaren geleden begon, had ik me voorgenomen om heel veel dingen zelf te maken, en daarom koos ik deze naam (okee, en omdat prentje al ingepikt was).
Ik ging me daar toch een goedlopende webshop beginnen!

Wacht, ik laat u even een van mijn eerste creaties zien. Nog even voor de duidelijkheid trouwens, de oorspronkelijke foto's komen allemaal uit bovengenoemd boek. Ik heb er alleen mijn eigen draai aan gegeven:

Trots liet ik mijn kunstwerk aan Man zien. 'Wat denk je dat het is?', vroeg ik nog -voor mij geheel ten overvloede- aan Man.
'Euh, een eikel?, vroeg Man aarzelend.

(...)

Nou ja, dat was zo'n beetje het einde van mijn webshop-plannen. En de blog ging zijn eigen leven leiden, waar ik overigens ook heel blij mee ben.

Waar hadden we het over? O ja, dat geweldige Alice-boek. Ik besloot toch weer eens iets zelf te maken, en legde de lat maar niet te hoog:

Een klokje van vilt, jawel. Aan het konijn begon ik maar niet, dat leek me een tikkie te hoog gegrepen.

Vervolgens keek ik eens om me heen. En zag een aantal (nou ja, een heleboel) spullen die in deze sfeer passen, en kwam tot Een Inzicht.
Die ik pas op het laatst ga onthullen, want dan heb ik zomaar mijn eigen cliff-hanger.

Bent u er klaar voor? En denk eraan: foto's allemaal uit het boek hè. Alle eer en rechten naar de makers van dit geweldige boek. Slechts aangevuld met enkele prentjeselementen:

En dan nu Het Inzicht. Als je zoveel theeserviezen, witte konijnen en taartjes in huis hebt, kun je maar één conclusie trekken.

Ik bén Alice. 

prentje en de cultureel verantwoorde zondag

Vandaag heb ik mijn gezin meegetroond naar Alice in Wonderland, een samenwerking tussen symfonieorkest Holland Symfonia en theatergezelschap Orkater, met een zwangere Tjitske Reidinga als Alice.
Dat komt zo, toen ik Man leerde kennen in Italië, schreef hij zijn telefoonnummer in een pocketuitvoering van Alice in Wonderland van Lewis Caroll. Sindsdien ben ik dol op Alice.

Ok, dat is de romantische verklaring. De andere verklaring is dat ik mezelf vaak een soort Alice in Wonderland voel. Alsof andere mensen beter snappen hoe het allemaal werkt in deze wereld.

Toen Alice in Wonderland van Tim Burton ging draaien heb ik stiekem Zoon de bioscoop ingesmokkeld. Uiterst onverantwoord natuurlijk, aangezien de film een leeftijdskeuring van 9 jaar had.
Een beetje jammer was wel dat Zoon op weg er naartoe van achterop de fiets naar iedereen riep die het wilde horen: 'Ik ga naar de film Alice in Wonderland. En daar mag je eigenlijk pas naartoe als je 9 bent. En ik ben nog maar 5!' En ik met een rood hoofd maar doortrappen.

Terug naar vandaag. Voor de voorstelling begon, mocht Zoon onder begeleiding van een beeldend kunstenaar een Alice-kunstwerk maken. Man en ik gingen ondertussen naar het naastgelegen Stedelijk Museum Alkmaar om de invloed van kunstenaars als Van Gogh op de Bergense School te bewonderen. Jawel, uiterst cultureel verantwoord.
Toen ik Zoon weer ophaalde, stond hij achter een schildersezel de laatste streken verf op zijn kunstwerk te zetten. 'Wat een mooi konijn daar in het hoekje', zei ik bewonderend. Minachtend keek hij me aan. 'Dat is een kat mam'. Oeps. 'Maar daar links, dat is toch zeker Alice?' Gelukkig, dat klopte.
Binnenkort start de tentoonstelling Alice in Wonderland in een of ander obscuur museum in Barneveld.
Ik kan niet wachten.