prentje in de Botanische Tuinen

'Ga je mee met het schooluitje naar de Botanische Tuinen?', vroeg Zoon laatst. 'Wanneer is dat dan?', vroeg ik, eigenlijk al het antwoord wetend. 'Woensdagochtend', antwoordde Zoon. 'Dan moet ik werken', zei ik spijtig. 'O, jammer', zei Zoon teleurgesteld-maar-berustend.
Ik dacht razendsnel na. 'Weet je, ik werk toch een halve dag thuis. Ik ruil de ochtend en middag wel om', zei ik vlug. Zijn enthousiaste reactie was ontroerend-en-pijnlijk.

Ik hou aardig wat ballen in de lucht. Naast een veeleisende-maar-fantastische baan, wil ik er ook voor Zoon zijn. En voor mijn familie en vrienden. En voor mezelf. Soms krijgt de ene bal een extra zetje, soms de andere bal. Dat kan per week variëren.

Dus zit ik vanochtend met een cabrio vol kids op de weg naar het Universiteitsterrein van Utrecht.
Nog gaver dan rijden in een cabrio, is het delen van een cabrio met anderen.
De zon schijnt, de radio staat hard, en we doen allemaal onze handen in de lucht als we van de heuvel rijden.
'Onze achtbaanauto', hoor ik Zoon achter me zeggen.

Er zijn van die plekken die zo dichtbij zijn, en waar je toch nooit bent geweest.
Waar er een andere wereld open gaat.
Het paradijs ligt soms voor je voeten, je hoeft het alleen maar te zien.
Te herkennen.

Boy o boy, wat een fantastische plek is de hortus:

'Wat vond je het mooist vandaag?', vraag ik Zoon, nog diep onder de indruk van alle schoonheid.

'De rit in de cabrio', antwoordt Zoon.