prentje en de lampen

Ik vind het 'lichtplan' best lastig. Toen ik in de Petteflet kwam wonen, hingen er overal plafonnières. Nu weet ik niet hoe het met u zit, maar ik hou niet zo van plafonnières. Ik hou vooral van een soort 'archetype' lamp, zeg maar hoe een kind 'm zou tekenen. (Of hij moet gewoon gek zijn, zoals mijn witte staande Ikea PS-lamp).
Hoe dan ook, het eerste wat ik zo ongeveer deed toen ik hier naartoe verhuisde, was alle plafonnières weghalen. Eén grote industriële lamp boven de eettafel en eerder genoemde schemerlamp leek me wel voldoende voor zo'n kleine woonkamer.
Maar zoals wel vaker, the proof of the pudding is in the eating. Ik moest er eerst een tijdje wonen om te ontdekken dat mijn 'lichtplan' toch wel wat mager was. Er moest in ieder geval een leeslamp komen.
Nu heb ik zo ongeveer overal schuine wanden, dus dat bleek nog niet zo eenvoudig. Uiteindelijk vond ik bij Loods 5 deze industriële lamp:

Nu leek het me zo leuk om - nadat ik het snoer had vervangen het snoer vervangen was voor een kek snoer van de Snoerboer - het geheel te begeleiden met stoere haken. Nu vond ik alleen maar lullige witte haakjes bij de bouwmarkt, maar ik had al bedacht dat ik die kon verven (één tip uit ervaring mensen; metaalverf is geen overbodige luxe in dezen). So far de leeslamp.

Toen ontdekte ik dat mijn werkplek in de hoek van de kamer toch wel erg donker was. Nu was ik al een tijdje verliefd op de Unfold lamp van Muuto. Naast dat het een archetype lamp is, heeft ie ook iets 'geks'; hij is namelijk van rubber. Maar ook, zoals vaak bij design, behoorlijk aan de prijs. En ik twijfelde nog een beetje over de kleur, lindegroen of olifantgrijs.
Dus kocht ik toch een lampje bij Ikea, en die hing leuk hoor, maar die was het nét niet.

Een week later stond ik weer te zwijmelen boven 'mijn' lamp in groene uitvoering, bij Emma B in Utrecht dit keer, en voor ik het wist, liep ik er mee naar de kassa. Alsof ik in een soort trance was.
In een waas rekende ik af, en buiten op de stoep appte ik ex-Man, of hij toevallig vanmiddag wat te doen had.

'Begrijp ik nu goed', vroeg ex-Man even later bedenkelijk, 'dat je eerst een kopie van je droomlamp koopt, deze op hangt laat hangen, en een week later toch het origineel koopt?'
'Ja, maar die Ikea-lamp kan weer heel goed in Zoon's kamer', antwoordde ik, toch een tikkie schuldbewust. 'Heb je verder nog plannen voor vanmiddag?'

Enfin, om een lang verhaal kort te maken, de Muuto-lamp hangt in mijn werkhoek, en de Ikea-lamp leuk in Zoon's kamer (waarbij de 'oude' lamp bij het vervangen nog sneuvelde, alsof het universum mee toch nog iets duidelijks probeerde te maken).

Nu zit ik toch nog te twijfelen of ik wel genoeg licht boven de bank heb.
(In het grijs was de Muuto-lamp namelijk ook erg leuk.)

Zucht. Zal ik ooit het licht gaan zien?

prentje en het licht

Zoals u weet ben ik dol op inrichten, maar het 'lichtplan' zoals sommige deskundigen het noemen, vind ik een lastige.
Ik ben blij met twee lampen die ik heb: de gekke scheve witte staande schemerlamp die mijn moeder consequent rechtzet als ze bij me is, en de grote grijze industriële lamp boven mijn eettafel.
Allebei van Ikea, dus voor een leeslamp ging ik maar weer naar de Zweedse meubelgigant.
Uit dezelfde lijn als mijn eettafellamp (de 'Hektar' voor de liefhebbers) vond ik ook een staand exemplaar.
Enthousiast nam ik 'm mee, even vergetend dat ik vooral schuine wanden heb in het zolderhuisje.
Ik vind het gaaf als lampen een statement zijn, dus of over de top groot, of juist heel klein.
Dit was er een in de categorie over de top groot.
Een beetje zielig stond ie in het hoekje. Als een reus in een te krappe jas. Door de schuine wand werd er ook nog visueel een stuk van zijn kap afgesneden.
Dit ging 'm niet worden.
De volgende dag haalde ik de lamp weer uit elkaar, en probeerde zo goed en kwaad als het ging, de reus weer terug te stoppen in de verpakking (een onhaalbare zaak).
'Hij is te groot', zei ik spijtig tegen de vriendelijke mevrouw van de klantenservice. Ik kreeg netjes mijn geld terug.
En daar had ik het dan gewoon bij moeten laten hè. Maar dat is helaas niet des prentjes.
Dus ging ik weer de winkel in, want er moest en zou een leeslamp komen. Ik ging nu voor het andere uiterste: een smalle zwarte leeslamp met een piepklein kapje. Blij zette ik 'm weer in elkaar. Dit was beter. Ik gooide de doos alvast weg.
Tot het ging schemeren.
En de lamp wel erg wit licht uitstraalde.
Dit ging 'm ook weer niet worden.

Enfin: om een lang verhaal kort te houden; de volgende dag stond ik weer bij de klantenservice, nu met een compleet in-elkaar-gezette lamp (want ik kreeg ook het schroefje niet meer los).

Ik waagde het er maar niet meer op. Nam alleen een streng witte bolletjes mee. Ook wel wit licht, maar op de kast kan ik het wel hebben. Als een soort alternatieve kerstversiering.

Voorlopig nog maar bij kaarslicht lezen.
Ook gezellig.  

prentje en de metamorfose, deel 1

Ik had 'm al jaren op het oog, en afgelopen weekend hebben we 'm gekocht: de gekke lamp uit de PS-collectie van Ikea. Voor mij al heel lang een van mijn favoriete Ikea-ontwerpen.

Nou ja, hij heet natuurlijk geen gekke lamp, maar lekker op z'n Ikea's 'Svarva'. Het leuke van de lamp vind ik dat het eigenlijk een parodie op een schemerlamp is. Door z'n scheve kap (ook recht te zetten trouwens, hopelijk wordt dit geen Strijd tussen Man en mij) en z'n gekke voet steekt ie z'n tong uit naar alle serieuze lampen op de wereld.
Voor de bestaande lampen hier in huis heeft de komst van deze nieuweling dan ook heel wat teweeg gebracht. Gezamenlijk zijn ze in lichttherapie gegaan. 'Zijn we wel verlichtend genoeg?' 'Moeten we het leven wat lichter nemen?' Belangrijke vraagstukken, overigens.

De nieuwe lamp is de eerste stap van onze woonkamer-metamorfose. Volgende week arriveert namelijk De Nieuwe Bank, van Loods 5. Na jaren op onze zandkleurige plofbank te hebben geleefd (dat die kleur een vergissing was, bleek eigenlijk al in de winkel toen Zoon - nog een baby - met zijn zwaaiende armpjes ervoor zorgde dat mijn kop koffie zich over de hele bank verspreidde; van schaamte hebben we 'm toen ook maar meteen gekocht), komt er nu eindelijk een nieuwe. Inmiddels hebben talloze bekers chocolademelk, boterhammen met stroop en borden met pasta hun weg over de bank gevonden.

Wij leven namelijk letterlijk op deze bank. We eten er op, doen er regelmatig een tukje, en Zoon gebruikt 'm daarnaast tot volle tevredenheid als trampoline. Ik realiseer me opeens dat we 'm toch een beetje gaan missen.

Want met de komst van De Nieuwe Bank gaan we het ook weer Helemaal Anders Doen. Voortaan eten we aan tafel, slapen we in bed en als we trampoline willen springen, gaan we naar de speeltuin. (Haha, gelooft u het? Ik ook niet, maar wat moet een mens zonder goede voornemens?)

Gelukkig hebben we een goede bestemming voor de plofbank gevonden. Vanwege zijn huidige staat durfde ik 'm niet meer te verkopen. Maar weggooien was ook wel jammer, vooral ook omdat hij zo lekker ligt. Dus samen met zijn nuffige grijze broer (de andere Ikea-bank) hebben we 'm op Marktplaats gezet: gratis op te halen. De eerste reactie was van de plaatselijke naschoolse opvang.
Wat een heerlijk idee dat er straks kindjes lekker in 'm wegkruipen om bij te komen van hun drukke schooldag. En wat zullen er nog veel bekers limonade overheen gaan. Een betere eindbestemming kan ik niet voor 'm bedenken. Dank bank, voor al die jaren trouwe dienst.

Ter voorbereiding van De Nieuwe Bank hebben we overigens van schrik ook maar gelijk de gordijnen gewassen en de muur gewit. Het begon hier bijna een volwassen huishouden te lijken. Maar dat hebben we gelukkig weten te voorkomen met de komst van de gekke lamp.
En opeens zie ik waarom de lamp hier zo goed past.

Het is een Alice in Wonderland-lamp.