'O, wat leuk, kom je dan bij mij in de klas?', vraagt hij verheugd.
Ik zit met een dilemma. Nu zit ik met veel dilemma's in dit leven (ben ik wel een goede moeder? Geef ik mijn vriendinnen wel genoeg aandacht? Moet ik niet vaker bij mijn ouders langs?) maar deze heeft betrekking op mijn toekomst.
Ik zit al maanden te dubben of ik deze maand zal beginnen met de avondstudie Grafische Vormgeving. Deze duurt drie jaar en het houdt in dat ik twee avonden in de week naar school moet. Daarnaast moet ik nog tien uur thuis aan de bak. Heel druk dus, naast baan, gezin en sociaal leven.
O ja, en ook nog het huishouden. Maar dat delft altijd het onderspit, dus dat is het huis inmiddels wel gewend. Sterker nog, ik denk dat de vloer zou schrikken als ik opeens met de stofzuiger aan zou komen. De kleren in de was zouden een heilzaam onderkomen zoeken als ze niet langer dan vier dagen gezellig met z'n allen op zolder liggen. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar daar hadden we het helemaal niet over. Ieder z'n talenten.
En dan heb ik u ook nog, trouwe bloglezer. Want dat houdt ook in dat ik minder tijd voor mijn plekje hier heb. En minder mogelijkheid om me even lekker uit te leven met masking tape, zoals hierboven.
Ik twijfel en ik twijfel maar, en ondertussen word ik er horendol van. Ik heb inmiddels gesproken met iemand die de opleiding heeft gevolgd, iemand uit het vak, en vanavond ben ik ook nog naar de open avond geweest. En hoorde daar bevlogen docenten fotografie, tekenen en vormgeving praten over de veelzijdige opleiding. Maar het is ook zwaar, hoorde ik weer.
En wat wil ik nu echt? Ben ik wel in de wieg gelegd voor vormgever, of ben ik toch meer een generalist die vormgeving combineert met (absurde) teksten? Want ik schrijf ook graag over geschokte stofzuigers.
Enne, elke week opdrachten inleveren die we klassikaal bespreken, lijkt me ver-schrik-ke-lijk eng.
Kortom, ik kom er niet uit. Ik moet nu wel eens gaan beslissen, anders starten ze zonder mij.
En of dat erg is; daar kom ik maar niet achter.
