prentje en de vorm

Als je een opleiding Grafische Vormgeving volgt, komt onherroepelijk de vraag: 'Wat is jouw stijl?' Oftewel, hoe ziet jouw handtekening eruit?
Nu heb ik mezelf deze vraag al eerder gesteld, en ik kwam er eerlijk gezegd niet uit. Hield ik nu van een illustratieve, dromerige, haast naïeve sprookjesachtige stijl of juist van een een grafische, strakke manier van werken?

Deze week kreeg ik van verschillende kanten het antwoord, mede dankzij mijn blog. Octavie (die ik erg bewonder, juist omdat zij zo'n duidelijke handtekening heeft), twitterde naar aanleiding van mijn vorige berichtje: 'Jij hebt je vorm gevonden hè, het stroomt.'
Toen ik aangaf voor mijn gevoel nog steeds op zoek te zijn naar "mijn vorm" antwoordde ze: 'en dat is ook goed, zo blijf je je ontwikkelen.'
Terwijl ik hierover nadacht, sms'te een studiegenootje: 'Leuke stijl heb je. Mooie combi tussen grafisch en illustratief.'

En opeens werd het me duidelijk. Ik hoef helemaal niet te kiezen. Mijn stijl is grafisch illustratief. Of illustratief grafisch, wat u wilt. Ik hou van hele blije illustraties, vol kleur en details. Maar ook van sobere, bijna duistere tekeningen.

En om te illustreren dat deze stijlen prima samengaan, neem ik u mee het bos in. Samen met Hans en Grietje. Ik kreeg dit boek onder de kerstboom (nadat ik de kerstman in zijn oor had gefluisterd dat ik het heel graag wilde hebben) en ik vind het waanzinnig mooi. Het combineert alles waar ik van hou. Alle stijlen, alle technieken.
De prachtige illustraties zijn van Sybille Schenker, en het is uitgegeven door De Vier Windstreken:  

 

Om stil van te worden, zo'n talent.

Nog een lange weg te gaan. Maar de richting is duidelijk.
Ik hoef niet meer te verdwalen in het bos.

prentje en de studie

'Ik denk erover om ook weer naar school te gaan', zeg ik tegen Zoon. 
'O, wat leuk, kom je dan bij mij in de klas?', vraagt hij verheugd.

Ik zit met een dilemma. Nu zit ik met veel dilemma's in dit leven (ben ik wel een goede moeder? Geef ik mijn vriendinnen wel genoeg aandacht? Moet ik niet vaker bij mijn ouders langs?) maar deze heeft betrekking op mijn toekomst.
Ik zit al maanden te dubben of ik deze maand zal beginnen met de avondstudie Grafische Vormgeving. Deze duurt drie jaar en het houdt in dat ik twee avonden in de week naar school moet. Daarnaast moet ik nog tien uur thuis aan de bak. Heel druk dus, naast baan, gezin en sociaal leven.
O ja, en ook nog het huishouden. Maar dat delft altijd het onderspit, dus dat is het huis inmiddels wel gewend. Sterker nog, ik denk dat de vloer zou schrikken als ik opeens met de stofzuiger aan zou komen. De kleren in de was zouden een heilzaam onderkomen zoeken als ze niet langer dan vier dagen gezellig met z'n allen op zolder liggen. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar daar hadden we het helemaal niet over. Ieder z'n talenten.

En dan heb ik u ook nog, trouwe bloglezer. Want dat houdt ook in dat ik minder tijd voor mijn plekje hier heb. En minder mogelijkheid om me even lekker uit te leven met masking tape, zoals hierboven.

Ik twijfel en ik twijfel maar, en ondertussen word ik er horendol van. Ik heb inmiddels gesproken met iemand die de opleiding heeft gevolgd, iemand uit het vak, en vanavond ben ik ook nog naar de open avond geweest. En hoorde daar bevlogen docenten fotografie, tekenen en vormgeving praten over de veelzijdige opleiding. Maar het is ook zwaar, hoorde ik weer.
En wat wil ik nu echt? Ben ik wel in de wieg gelegd voor vormgever, of ben ik toch meer een generalist die vormgeving combineert met (absurde) teksten? Want ik schrijf ook graag over geschokte stofzuigers.
Enne, elke week opdrachten inleveren die we klassikaal bespreken, lijkt me ver-schrik-ke-lijk eng.

Kortom, ik kom er niet uit. Ik moet nu wel eens gaan beslissen, anders starten ze zonder mij.
En of dat erg is; daar kom ik maar niet achter.