Nu heb ik mezelf deze vraag al eerder gesteld, en ik kwam er eerlijk gezegd niet uit. Hield ik nu van een illustratieve, dromerige, haast naïeve sprookjesachtige stijl of juist van een een grafische, strakke manier van werken?
Deze week kreeg ik van verschillende kanten het antwoord, mede dankzij mijn blog. Octavie (die ik erg bewonder, juist omdat zij zo'n duidelijke handtekening heeft), twitterde naar aanleiding van mijn vorige berichtje: 'Jij hebt je vorm gevonden hè, het stroomt.'
Toen ik aangaf voor mijn gevoel nog steeds op zoek te zijn naar "mijn vorm" antwoordde ze: 'en dat is ook goed, zo blijf je je ontwikkelen.'
Terwijl ik hierover nadacht, sms'te een studiegenootje: 'Leuke stijl heb je. Mooie combi tussen grafisch en illustratief.'
En opeens werd het me duidelijk. Ik hoef helemaal niet te kiezen. Mijn stijl is grafisch illustratief. Of illustratief grafisch, wat u wilt. Ik hou van hele blije illustraties, vol kleur en details. Maar ook van sobere, bijna duistere tekeningen.
En om te illustreren dat deze stijlen prima samengaan, neem ik u mee het bos in. Samen met Hans en Grietje. Ik kreeg dit boek onder de kerstboom (nadat ik de kerstman in zijn oor had gefluisterd dat ik het heel graag wilde hebben) en ik vind het waanzinnig mooi. Het combineert alles waar ik van hou. Alle stijlen, alle technieken.
De prachtige illustraties zijn van Sybille Schenker, en het is uitgegeven door De Vier Windstreken:
Nog een lange weg te gaan. Maar de richting is duidelijk.
Ik hoef niet meer te verdwalen in het bos.
