prentje: we kijken allen uit naar de 50.000ste bezoeker

(Als de cookies het overleven, tenminste...)

prentje en de kapotte teller

Mijn bezoekersteller onderaan de pagina werkt niet meer. Ik betrap mezelf er vaak op dat ik regelmatig even bij de bezoekersaantallen kijk. Als een soort dagkoersen, zeg maar. Voordat ik 's avonds naar bed ga, werp ik nog een laatste blik. Bijna 200? Prima blogdagje.
Nu staat er al een paar dagen een zielige '0'. En sta ik voor de keuze. Haal ik 'm eraf?

Dat doet me ook stilstaan bij het doel van mijn blog. Is het alleen een uitlaatklep, of wil ik toch zoveel mogelijk mensen bereiken? Allebei, kan ik nu inmiddels concluderen.

Ik heb de betreffende firma een mailtje gestuurd, en laat 'm er toch nog even opstaan.
Ook al staart die '0' me aan, ik weet dat we contact hebben samen.

prentje is verbaasd

Een blog doet rare dingen met een mens. Omdat ik niet wist of er iemand überhaupt mijn blog las, besloot ik gister een 'teller' te plaatsen. Verbaasd kijk in naar het metertje. '152 pageviewers in twee dagen', zeg ik zo nonchalant mogelijk tegen Man. 'En ik heb het maar tegen een handjevol mensen gezegd.' 'Joh, dat is gewoon spyware', zegt Man optimistisch. 'Ooh, spyware, natuurlijk', antwoord ik dapper. Maar toch. Gefascineerd ben ik door dat metertje. Misschien moet ik het er maar afhalen, voor de innerlijke rust.

Het is sowieso even wennen allemaal. Omdat ik mijn blog opende, besloot ik ook maar meteen van mijn geloof te vallen en me aan te melden voor hyves. En voor facebook. En van de schrik ook maar voor twitter. Geen idee wat ik daar te zoeken heb.

Gisteravond knutselde ik aan mijn blog, en had ondertussen hyves geopend via mijn andere provider. Ik krabbelde wat met nichtjes die ik heel lang niet had gesproken. Het is namelijk de week van de Oude Contacten. Ik kreeg een sms-je binnen, van een vriendin die me op facebook had gezien en me een uitnodiging stuurde. En een ouderwets mailtje van mijn collega. Het duizelde me aan alle kanten. Een week geleden was ik nog onvindbaar op het net, en kijk me nu eens. Maar toen waren we er nog niet. Ik had via facebook mijn oudste vriend in Amerika benaderd, waarvan ik het e-mailadres kwijt was. Zodoende hadden we al jaren geen contact meer. 'Hi', lees ik opeens rechtsonder. Dat is schrikken. 'Hi', toets ik maar in, me ondertussen afvragend wat ik vervolgens moest doen. 'I was looking for you', zie ik opeens weer in beeld verschijnen. En voor ik het weet zijn we weer 'in touch'. Magisch! Had ik veel eerder moeten doen allemaal. Alleen kon ik vervolgens niet meer slapen. Helemaal high van alle mogelijkheden.