prentje en Zoon's partijtje

'Wat wordt het thema van mijn feestje?', vroeg Zoon een tijdje geleden geïnteresseerd. 'De natuur', antwoordde ik, vrezend dat hij dat niets vond. Maar tot mijn verbazing knikte hij goedkeurend.

Toen ik dit verhaal later aan mijn collega's vertelde, rolde ze bijna van hun stoel. Het thema! Echt een kind van zijn moeder, concludeerden ze. En dat klopt ook.

De natuur dus. Ik kon los met de decoratielijn van de Hema (hallo, daar zijn we weer) in samenwerking met Natuurmonumenten. Ik was wel zo slim om even wat foto's te maken, voordat acht achtjarigen zich als een stelletje spreeuwen op de hotdogs storten.

En achteraf bleken de bordjes, servetjes en bakjes helemaal overbodig, want die hotdogs schoven ze er zo wel overdwars in. Tijd voor de cadeautjes:

En daarna hup, de auto's in. Want Zoon en ik hadden vorige week samen al even proef gedraaid bij een geweldige natuurspeeltuin in de bossen bij Houten. En daar gingen we nu dus nog meer natuur proeven.

Een van de mooiste plekjes die je kunt bedenken. Met vlinders, kruipbeestjes, paarse bloemen, vennetjes, watervallen en een kast vol bouwmaterialen. Een klein paradijsje dus. 

We deelden de groep in tweeën, zetten een speurtocht uit, maar eigenlijk was dat helemaal niet nodig. Maar goed, ze deden braaf mee, en werden alleen even afgeleid bij de ontdekking van weer een speeltuin vol natuurlijke materialen. 

'Dit was het coolste partijtje ooit', verzuchtte een van de vriendjes in de auto op de terugweg, nadat we alle slippers, kleren, brillen en tassen weer hadden verzameld.
En als u me nu wilt excuseren, ik ga met mijn voeten omhoog op de bank liggen. We made it.

prentje en het verjaardagspartijtje

'Mam, ik heb gespuugd'. Ik kijk op mijn wekkerradio. Vijf over twee is het, holst van de nacht.

's Ochtends met een wit koppie op de bank. Maar ja, hij heeft een verjaardagpartijtje. En die zijn heilig. Dus klauteren we even later op de fiets. Koud dat het is. En natuurlijk kan ik het niet vinden. Als het om de weg gaat, ben ik volkomen dyslectisch. Zou daar ook een begrip voor zijn. Routedyslectisch of zo? Toch eens opzoeken.

Ik fiets door de nieuwbouwwijk. En kom een vriendin tegen, ook met een kleumende kleuter achterop. 'Weet jij waar Vossenburght is?' 'Nee, weet jij dan misschien Beerenklauw? Ander verjaardagspartijtje.

Eindelijk, na vijf keer vragen, hebben we het gevonden. Het ziet er verdacht stil uit. Geen slingers of ballonnen te bekennen. Toch bellen we maar aan. Verbaasd doet de moeder van het vriendje open. 'Verjaardagspartijtje? Nee, dat is volgende week pas.' Ik durf haar niet aan te kijken.

We kleumen ons weer een weg terug. Volgende week rijden we er in één keer naar toe.
Denk ik.