maandag 23 december 2013

prentje in Keulen

 
Ik slalom door de mensenmassa in de Hohe Straße. Over een uur vertrekt mijn trein, terug naar Nederland. Ik ben op weg naar het dansende skelet van de de Zwitserse graffitikunstenaar Harald Nägeli op de Romaanse St. Cäcilienkerk. Binnensmonds scheldend op de winkelende meute maar vooral ook op mezelf, vraag ik me af waarom ik niet net als andere mensen vlak voor vertrek gewoon nog even een kop koffie drink op het station. 
Twee dagen eerder. Vriendin A en ik komen aan in Keulen. We verheugen ons op een weekendje shoppen, kerstmarkten bezoeken en relaxen.

Keulen is niet een uitgesproken mooie stad, maar heel geschikt voor een vriendinnenweekendje vlak voor Kerst. We drinken biertjes in een traditionele bierlokaal, klinken met onze glazen wijn in een Italiaanse restaurantje, nippen aan cocktails in de hotelbar en proosten met onze witte biologische glühwein op een alternatieve kerstmarkt. Daartussen winkelen we in het Belgische Kwartier, vergapen we ons aan de Picasso's in het Ludwig Museum, puffen we in de sauna van het hotel, praten over de de zin en onzin van het leven, lachen we tot we dubbelvouwen, en pinken we af en toe een traantje weg. En rennen we voor een graffiti van een skelet dwars door de stad, vlak voor vertrek.

O nee, dat deed er maar eentje. De andere vriendin bleef gewoon verstandig op het station, rustig nog wat laatste inkopen door voor de terugreis. Maar die kon zo die ene weer opvangen, die met rode wangen voldaan naast haar neerplofte in de coupé.

Alles uit het weekend gehaald.

zondag 15 december 2013

prentje en de andere kerst

Soms heb ik van die objecten waar ik "iets mee heb". Dan denk ik: 'dit wordt de kerst van de strakke vormen', of: 'dit wordt de kerst van zwart-wit' of 'dit wordt de kerst van de bergen', of misschien wel alledrie tegelijk. 
Hoe dan ook, ik zag op een van mijn inspiratiezoektochten deze houten berg als onderdeel van een houten stad op de site van Villa Hoera en was verkocht. Het inspireerde me tot het maken van het patroontje op de achtergrond. 
De rest van de set is overigens ook heel fraai. Alle onderdelen hebben magneetjes, waardoor ze aan de schoolbordplaten blijven kleven. 
Het tegenstrijdige van dit verhaal is dat ik eigenlijk bezig was om afscheid te nemen van mijn verzameling houten figuurtjes. Maar de laatste tijd heb ik ontdekt dat grafische vormgeving en houten objecten eigenlijk best samen gaan, vooral als het strakke, grafische houten voorwerpen betreft. 

Wat ik deze aanloop naar kerst vooral merk, is dat ik weg wil van het begaande pad. Het mag afwijkend, graag zelfs.
Toen ik gisteren nogmaals in Amsterdam was vanwege Water Colors, kon ik het niet laten om nog even bij favoriet Vlieger binnen te stappen voor een rolletje zwarte Masking Tape:
Dit is voor mij het kerstgevoel dit jaar. 

Ook al duurt het nog anderhalve week voor het echt kerst is. 

woensdag 11 december 2013

prentje en Muji

Qua stijl heb ik twee kanten: van enorm hysterisch tot uiterst minimalistisch.
Enfin, ik hoef u niets te vertellen, u zag mijn kerstboom, vermomd als ontplofte kerstbal.

Toch neig ik meer en meer naar de minimalistische kant. Maar ja, ik heb een doos vol felgekleurde en zelfgeknutselde kerstversiering, een verzameling van jaaaaren, en om die nu zo maar bij het grofvuil te zetten, is ook wel weer een stap.

Op een van mijn avondwandelingen langs de digitale snelweg, kwam ik deze vrienden tegen. Ik was op slag verliefd. Ze zijn van Muji, de Japanse Hema, een van mijn favoriete winkels die helaas nog geen filiaal in Nederland hebben. Vorig jaar was ik helemaal blij met met houten Parijs, die ik in Düsseldorf kocht toen ik daar de kerstmarkt bezocht.
Nu ging mijn lieve studievriendinnetje M toevallig afgelopen weekend naar Düsseldorf, dus ik kon het niet laten haar te vragen de kerstboom en de sneeuwpop voor me mee te nemen. Want de verzendkosten zijn schrikbarend hoog, helaas.
'Ik heb ze!' appte ze me blij maandag. Meteen reed ik na mijn werk naar haar toe. 'Ze waren wel duurder dan op de website', zei ze voorzichtig, maar ik hoorde haar al niet meer.
Zo gaat dat met verliefdheid.

Het zijn overigens houten figuurtjes, geverfd in schoolbordverf, en er zijn twee krijtjes meegeleverd: een witte en een oranje.

Hoe heerlijk moet dat zijn dat dit dan je kerstversiering is. Niets meer en niets minder.
Dat je elk jaar dat kleine doosje tevoorschijn haalt, in plaats van een bak vol neonkleurige kerstmeuk. Hoe Zen.

Maar ik vermoed dat me dat nooit gaat lukken, want ik kon het nu ook al niet laten om even de krijtjes uit te proberen.

En zo blijf ik waarschijnlijk altijd tussen twee stijlen hangen.

zaterdag 7 december 2013

vrijdag 6 december 2013

prentje en pakjesavond

De juf van de naschoolse opvang overhandigt me de eerste surprise van 5 december: een formulier waarop ik moet tekenen dat ik Zoon te laat heb opgehaald van de NSO. Verbaasd kijk ik op mijn horloge. 
'Op pakjesavond sluiten we om 16.30 uur', zegt ze fijntjes.

De Sinterklaasstorm laat mijn kleine autootje schudden op weg naar Zus.

Zoon vertelt honderduit over zijn surprise op school, gelukkig wel een leuke.
Ik probeer me tussen de hagelbui door op de weg te concentreren.

Het ritueel is elk jaar hetzelfde, maar blijft magisch: het zingen met z'n allen, gevolgd door het bonzen op de deur.

Zus vertelt dat Sint dit jaar de pakjes in de garage heeft gezet in plaats van op de stoep: te slecht weer. We knikken allemaal.

Naarmate de avond verloopt, verflauwt de aandacht voor de pakjes. Zoon is blij met zijn Ninja Turtle huis van Lego, waarvan ik belangstellend kijk naar de decoratieve straatverlichting en brandkraan.
Ik pak vervolgens een retrovoorraadpot van de Hema en mijn zelf ingepakte Wrapmagazine uit.
Past goed bij jou, zegt Zus.

Neef M's vriendin krijgt een sieraad voor haar navelpiercing, met een lichte blik van afschuw gadegeslagen door oma die zachtjes in haarzelf mompelt dat ze dacht dat het nep was. Maar het is gelukkig geen tongpiercing, besluit ze haar monoloog. Vriendin knikt. Geen tongpiercing.

We zijn zo verschillend allemaal, maar zijn vanavond op zoek naar wat ons samen bindt.

Als we even pauzeren, kijk ik het kringetje rond van mijn rare, samengestelde familie.
We zijn niet compleet, wat een schaduw over de avond werpt.
Toch proberen we er het beste van te maken, alle prentjes, ieder met zijn of haar eigen zorgen.

Dapper doen we allemaal mee met de gekke zelfbedachte quiz van mijn moeder, die stralend vragen voorleest als: hoe lang is het haar van neef Y? Hoeveel pepernoten zitten er in de pot?

Eén voor één vertrekken we weer in de sintstorm, ieder weer op weg naar zijn eigen leven.

Maar voor deze avond weer één familie.

woensdag 4 december 2013

prentje is er klaar voor

Warme chocolademelk halen
Cadeautjes lootje
Toch ook maar cadeautje papa en mama
Alles inpakken
Pepernoten en ander snoepgoed
Gedicht voor lootje
Gedicht voor Zoon

Nou ja, bijna klaar dan...