prentje en Muji

Qua stijl heb ik twee kanten: van enorm hysterisch tot uiterst minimalistisch.
Enfin, ik hoef u niets te vertellen, u zag mijn kerstboom, vermomd als ontplofte kerstbal.

Toch neig ik meer en meer naar de minimalistische kant. Maar ja, ik heb een doos vol felgekleurde en zelfgeknutselde kerstversiering, een verzameling van jaaaaren, en om die nu zo maar bij het grofvuil te zetten, is ook wel weer een stap.

Op een van mijn avondwandelingen langs de digitale snelweg, kwam ik deze vrienden tegen. Ik was op slag verliefd. Ze zijn van Muji, de Japanse Hema, een van mijn favoriete winkels die helaas nog geen filiaal in Nederland hebben. Vorig jaar was ik helemaal blij met met houten Parijs, die ik in Düsseldorf kocht toen ik daar de kerstmarkt bezocht.
Nu ging mijn lieve studievriendinnetje M toevallig afgelopen weekend naar Düsseldorf, dus ik kon het niet laten haar te vragen de kerstboom en de sneeuwpop voor me mee te nemen. Want de verzendkosten zijn schrikbarend hoog, helaas.
'Ik heb ze!' appte ze me blij maandag. Meteen reed ik na mijn werk naar haar toe. 'Ze waren wel duurder dan op de website', zei ze voorzichtig, maar ik hoorde haar al niet meer.
Zo gaat dat met verliefdheid.

Het zijn overigens houten figuurtjes, geverfd in schoolbordverf, en er zijn twee krijtjes meegeleverd: een witte en een oranje.

Hoe heerlijk moet dat zijn dat dit dan je kerstversiering is. Niets meer en niets minder.
Dat je elk jaar dat kleine doosje tevoorschijn haalt, in plaats van een bak vol neonkleurige kerstmeuk. Hoe Zen.

Maar ik vermoed dat me dat nooit gaat lukken, want ik kon het nu ook al niet laten om even de krijtjes uit te proberen.

En zo blijf ik waarschijnlijk altijd tussen twee stijlen hangen.

prentje in januari

Zo, de kerstversiering is weer naar zolder en ik was er eerlijk gezegd ook wel weer een beetje klaar mee, moet ik zeggen. Zodra het januari is, moet het weer Allemaal Anders.

Dan koop ik mijn eerste voorjaarsbolletjes, en ben ik alle hysterische versiering opeens zat. 'Het is nog maar januari', bromt Man, 'het duurt nog drie maanden voor het voorjaar wordt.'
Maar daar trek ik me niets van aan, natuurlijk. Ik verlang naar de lente.

Zoon heeft ook al lentekriebels. Gisteren fluisterde hij in mijn oor dat zijn beste vriendinnetje verkering had gevraagd. Tranen sprongen in mijn ogen. 'Wat heb je geantwoord?', vroeg ik nieuwsgierig. 'Ik heb gezegd dat ik het antwoord in haar laatje zou leggen', zei hij geheimzinnig. 'Ik heb een hartje uitgeknipt, met "ja" erop. Valt nog niet mee hoor, zo'n hartje uitknippen.'

Ach, mijn kleine creatieve Don Juan. Ik ben ook al zo'n fan van zijn vogeltekeningen:

Het doet me denken aan de vogels van Fiep Westendorp, mijn favoriete illustrator.

'Wat doe je eigenlijk als je verkering hebt?', vroeg ik Zoon terwijl we naar huis liepen. 'Dan ga je samen uit, bijvoorbeeld naar een restaurant en moet de man betalen', antwoordde hij ernstig.
Dat wordt nog even doorsparen.

Maar goed, waar waren we? O ja, januari en dat het allemaal weer anders moet. Strakker. Grafischer.
De komende zaterdagen ga ik daarom een extra verdieping volgen van mijn opleiding om Photoshop, Illustrator en Indesign beter onder de knie te krijgen.

Over grafisch gesproken: herinnert u mijn nieuwjaarswens nog? In de kerstvakantie bezocht ik in Amsterdam de fantastische winkel Options, en daar kocht ik deze wereldconfetti:

Het houten Parijs kocht ik bij Muji in Düsseldorf, u weet wel, de 'Japanse Hema', waar ik eerder over schreef.
En net als bij Options is niet alleen het product, maar ook de verpakking een feestje. Zo zat er bij de houten blokken een linnen zakje met de skyline van Parijs, dat ik u helaas niet kan zien omdat ik dat eerst moet strijken wil ik het een beetje fatsoenlijk op de foto zetten.

Onderop in het doosje lag dit blaadje:

Ah, daar word ik blij van.

Ik zeg: laat die lente maar komen.