prentje in januari

Zo, de kerstversiering is weer naar zolder en ik was er eerlijk gezegd ook wel weer een beetje klaar mee, moet ik zeggen. Zodra het januari is, moet het weer Allemaal Anders.

Dan koop ik mijn eerste voorjaarsbolletjes, en ben ik alle hysterische versiering opeens zat. 'Het is nog maar januari', bromt Man, 'het duurt nog drie maanden voor het voorjaar wordt.'
Maar daar trek ik me niets van aan, natuurlijk. Ik verlang naar de lente.

Zoon heeft ook al lentekriebels. Gisteren fluisterde hij in mijn oor dat zijn beste vriendinnetje verkering had gevraagd. Tranen sprongen in mijn ogen. 'Wat heb je geantwoord?', vroeg ik nieuwsgierig. 'Ik heb gezegd dat ik het antwoord in haar laatje zou leggen', zei hij geheimzinnig. 'Ik heb een hartje uitgeknipt, met "ja" erop. Valt nog niet mee hoor, zo'n hartje uitknippen.'

Ach, mijn kleine creatieve Don Juan. Ik ben ook al zo'n fan van zijn vogeltekeningen:

Het doet me denken aan de vogels van Fiep Westendorp, mijn favoriete illustrator.

'Wat doe je eigenlijk als je verkering hebt?', vroeg ik Zoon terwijl we naar huis liepen. 'Dan ga je samen uit, bijvoorbeeld naar een restaurant en moet de man betalen', antwoordde hij ernstig.
Dat wordt nog even doorsparen.

Maar goed, waar waren we? O ja, januari en dat het allemaal weer anders moet. Strakker. Grafischer.
De komende zaterdagen ga ik daarom een extra verdieping volgen van mijn opleiding om Photoshop, Illustrator en Indesign beter onder de knie te krijgen.

Over grafisch gesproken: herinnert u mijn nieuwjaarswens nog? In de kerstvakantie bezocht ik in Amsterdam de fantastische winkel Options, en daar kocht ik deze wereldconfetti:

Het houten Parijs kocht ik bij Muji in Düsseldorf, u weet wel, de 'Japanse Hema', waar ik eerder over schreef.
En net als bij Options is niet alleen het product, maar ook de verpakking een feestje. Zo zat er bij de houten blokken een linnen zakje met de skyline van Parijs, dat ik u helaas niet kan zien omdat ik dat eerst moet strijken wil ik het een beetje fatsoenlijk op de foto zetten.

Onderop in het doosje lag dit blaadje:

Ah, daar word ik blij van.

Ik zeg: laat die lente maar komen.

prentje en het voorjaar (dat nog even op zich laat wachten)

Ik zit een beetje in een winterdip. Ik hou niet van januari. De winter duurt me altijd een maand te lang. (Ok, in februari is het ook nog winter, maar dat voelt toch ... anders).
Ik schreef laatst ergens dat je januari kunt vergelijken met een droog biscuitje. En december met een slagroomtaart. Januari: de maand waarin je tot de ontdekking komt dat je toch te veel geld hebt uitgegeven in de feestmaand december. De maand waarin je ontdekt dat je toch iets te veel gesnoept hebt. Nou ja, dat idee dus.

En boy, wat kijk ik uit naar het voorjaar. Ik twitterde laatst dat ik zin had in Pasen. Zogenaamd gekscherend, maar stiekem meende ik het ook. Ik ben in de mood voor gehaakte paashangers (heb mijn hoop gevestigd op mijn favoriete Hema-ontwerper). Ik heb zin in pastelkleuren (dat heb ik alleen in het voorjaar).
Maar Pasen valt heel laat dit jaar.

Toch ga ik niet bij de pakken neer zitten. Ik haal gewoon het voorjaar alvast in huis. Vandaag heb ik mezelf getrakteerd op narcisbolletjes (in pastelgekleurde bakjes, inderdaad). En  van de week heb ik bij Club Geluk (alleen van die naam word je al een beetje blij) een gebreide bloempot besteld. Met gebreide blommetjes erin. Als ik toch teveel geld had uitgegeven, kon dit er ook nog wel bij.
Vandaag kwam mijn gebreide geluk binnen. Ze mocht gezellig in de keuken tussen de narcissen staan.

Om net als ik te wachten tot het voorjaar echt gaat doorbreken.