prentje en de pinguïn

Ok, voorlopig zitten we dus thuis met z'n allen. 

Het is niet anders. De blik moet zich meer naar binnen richten. 

En thuis betekent omringd zijn met de mensen en spullen die je het meest dierbaar zijn. 

Ik koop niet zoveel nieuwe dingen meer, maar heel soms vind ik nog iets waar mijn hart sneller van gaat kloppen. 

Zoals met deze pinguïnvazen. Ze zijn ook als schenkkannetjes te gebruiken. 

Dat is de praktische kant van het verhaal.

De praktische kant is in mijn leven vaak ondergeschikt aan de emotionele zijde.  

Ik word er namelijk gewoon ontzettend blij van als ik ze zie. En blij zijn is op dit moment van onschatbare waarde. 

Nu we ruim een half jaar thuis zitten, besef ik meer en meer hoe ik de interactie met andere mensen mis. 

Ik heb een fijne baan als communicatieadviseur. Communiceren doe je niet alleen. 

Een week of twee geleden mocht ik even naar kantoor om een filmpje op te nemen met Steven Kazàn, de zoon van Hans Kazàn (ongelofelijk hoe die jongen op zijn vader lijkt). 

Pas toen ik weer thuis was, realiseerde ik me hoe erg ik dit soort dingen mis.

Creatieve dingen maken met elkaar. 

De energie van teamwork; hard werken en veel plezier hebben samen. 

En hoe leuk ik de pinguïn ook vind, echt lachen kan ik niet met 'm.

prentje en Aardman

Ongelofelijke liefde voor detail. 

Ik denk dat dit wel de lading dekt van de films van Aardman Animations. 

Geen krop sla is hetzelfde.

Dat is de reden dat de stopmotion animatie (beeldje voor beeldje de kleipoppetjes verschuiven tot ze lijken te bewegen) zo fantastisch oogt. 

Dat maakt ook dat ik urenlang kon rondlopen op de tentoonstelling The Art of Aardman in het Forum in Groningen. 

En ook dat ik niet wist hoe snel ik er naar toe moest toen ik de recensie las in de Volkskrant.

Vroeger bouwde ik ook miniatuurwereldjes. 

Ik kan me nog herinneren dat ik als zesjarige worteltjes knipte van oranje papier en die in mijn Smurfenkas legde.  

Ook later maakte ik kleine wereldjes:

En nu even een klein uitstapje aangezien ook mijn 'grote' wereld vol wonderen zit. 

Na wat stomme acties na een vastlopende computer, was ik al mijn foto's kwijt. 

Wat schetst mijn verbazing dat, als ik nu 'afbeeldingen' wil toevoegen, ik de mogelijkheid heb om vanuit 'Google foto's' niet alleen makkelijk oude blogfoto's kan uploaden, maar er ook opeens gifjes van zijn gemaakt. 

Hoe dan!?    

En nu ik toch bezig ben: waarom heb ik opeens van die rare onregelmatige regelafstanden na de (verplichte) update van blogspot? 

Enfin, terug naar Aardman. 

Wat een heerlijk wereldje om in rond te dwalen in bange tijden. 

Even afgeleid te zijn van de waan van de dag.

Jezelf onder te dompelen in een wereld vol fantasie.

 

Ik ben op dit moment zo zoekende naar inspiratiebronnen. 
Waar krijg ik energie van? 

Wat gaf me in het verleden die boost? 

Opbeurend om dan die blogfoto's van het afgelopen decennium terug te zien. 

En dan blijkt het toch vooral kunst te zijn.

Soms gedetailleerd, maar het liefst ook eenvoudig. 

Daarom blijf ik, ook nu, musea bezoeken. Te genieten van creativiteit. 

Om even los te komen van de werkelijkheid. 

                                              Just hang in there, folks.

prentje en het caravannetje

Al jaren heb ik slechts 1 materiële wens: een klein caravannetje. 

Een mini-huisje voor achter de Fiat 500.  

Nou, daar begint het gedonder al, want er zijn niet veel caravans die achter de Fiat 500 kunnen. 

Ik droomde van een T@b. 

Maar daar kan ik niet in staan met mijn 1.83 m.

Ik dacht een alternatief te hebben gevonden in een minicaravan met buitenkeuken. 

Maar eigenlijk wilde ik het liefst toch alles in 1 huisje. 

Een zoektocht die een paar jaar duurde inmiddels. 

Een caravannetje dat er leuk uit ziet (retro-uitstraling), betaalbaar is, licht, maar waar ik toch kan staan, in kan slapen met mijn lange benen en het liefst nieuw. Kom er maar eens om. 

En deze zomervakantie vond ik 'm opeens. 

Ik toetste voor de zesduizendste keer 'kleine caravan' in, maar dit keer met de toevoeging ' hefdak' in een soort brainwave.  

Want ik was ook wel gecharmeerd van de Eriba, maar die zijn nieuw ver boven mijn budget. 

Er verscheen opeens een klein Pools caravannetje op mijn beeldscherm. 

Een caravannetje dat sinds de eerste van de productielijn in 1973 afrolde nooit meer is veranderd: 

De Predom. (Die nu een nieuwe, niet uit te spreken naam heeft: Niewiadow). 

De website leek ook uit de begintijd van internet te komen. 

Hier geen kekke foto's van ontspannende hipsters. 

Maar dat heeft ook wel weer wat.  

In Nederland bleek er één importeur te zijn, maar die zat in Limburg. 

Hij had één agent, en die zat in Aalsmeer. 

Kijk, nu komen we in de buurt. 

Dus het eerste weekend dat ik terug was, reden Zoon en ik naar Aalsmeer. 

Liefde op het eerste gezicht. 

Ik kon er in staan, ik kon er in liggen: deze caravan paste me als een (mini)huis. 

'De levertijd is al 4 maanden', zei de agent bezorgd, 'dus ik zou niet te lang wachten'. 

Enfin; het is toch een behoorlijke uitgave, dus ik ging niet over één nacht ijs. 

De agent ging op vakantie, en daarna zou ik 'm bestellen. 

Met een zandkleurig interieur. 

En vooral geen stickers erop. 

Zo clean mogelijk.  

Tot ik vorige week een mail kreeg van de importeur. 

'Ik weet niet of je nog interesse hebt, maar de wachttijd is nu al ruim 1 jaar'. 

Ik barstte spontaan in huilen uit op de bank (ok, ik had toch al mijn dag niet). 

Verschillende scenario's gingen door mijn hoofd. 

Zou ik dan toch maar die uit de showroom nemen? 

Ondanks dat die een blauwe bekleding had van binnen? 

Geen goed idee, zeiden verschillende mensen die me kennen (en weten dat ik nogal een ehm ding met vorm en kleur heb).

Lang verhaal kort: deze week was de agent terug en de volgende dag stond ik op de stoep. 

Ik heb gewoon een caravan gekocht, mensen. 

(Vervolgens lag ik weer een halve nacht wakker over de kleur van de ramen en heb ik die alsnog weer veranderd). 

En nu zie ik mezelf dus zo ongeveer zitten: 

(De foto is overigens van internet. Ik weet niet wie deze lieve mevrouw is, maar ze heeft dezelfde caravan).

Of zo:

                                             (Voeten van dezelfde mevrouw).  

Nu alleen nog wachten tot zomer 2022. 

prentje in Nijmegen

Het rare was: ik kwam eigenlijk voor ontwerper Ineke Hans. De andere naam van de tentoonstelling 'Geel als citroen, rood als tomaat' had ik niet geregistreerd in mijn hoofd. 

Maar de schilderijen van Erik Mattijssen zorgden ervoor dat ik instant verliefd werd.

Erik schildert met name huis, tuin en keukentaferelen. Hij woont graag op verschillende plekken in de wereld en brengt de interieurs die hij daar treft tot leven. 

Ik ga er verder niets over zeggen. Beeld is zoveel krachtiger. 

prentje en de zee

'Wat zullen we doen dit weekend?', vraagt mijn lief. 

'Naar zee?', opper ik.

'Jij wilt altijd naar zee', sputtert hij. 

Klopt.

Ik wil ALTIJD naar zee. 

Ik denk dat het door mijn jeugd komt. 

Elke zomer brachten we door aan zee. 

In mijn herinnering alle weekenden en elke vakantie. 

We hadden een oude stacaravan die mijn moeder van een kennis had gekregen. 

In de caravan zat een roze bad. 

Ik durf wel te stellen dat het de enige stacaravan in Nederland was met een (roze) bad. 

Maar als kind lijkt alles gewoon. 

Dankzij een kleine boiler duurde het een hele tijd voor deze vol was, maar boy, als die dan vol was.

Hoe heerlijk was het om na een lange stranddag het zand van je af te voelen glijden. 

Het strand waar je alleen met de fiets kon komen.

Nog voel ik de hand van mijn vader in mijn nek om me te duwen. 

In mijn herinnering aten we elke dag doperwtjes met gebakken aardappeltjes en satéstokjes. 

Maar herinneringen staan niet bekend om hun betrouwbaarheid. 

Er was een smal bed, met een kuil in het midden. 

Gedurende de nacht rolde je vanzelf naar elkaar toe. 

Op een gegeven moment heeft mijn moeder de caravan van de hand gedaan, impulsief als ze is. 

Maar ze miste de zee te erg. 

Dus er kwam een nieuwe caravan, dit keer nog dichter bij zee. 

We konden er nu naartoe lopen. 

Wel miste ik de hand van mijn vader in mijn nek.

Vorige week was ik bij mijn 87-jarige moeder.

Ik vertelde haar over mijn continue verlangen naar zee. 

En mijn droom van een kleine rond caravannetje om ergens daar in de buurt neer te zetten. 

'Het was de gelukkige tijd van mijn leven', zei mijn moeder en haar ogen vulden zich met tranen. 

'Dan haalden we amandelbroodjes bij de bakker en zette ik snel koffie.  

Papa zette de stoeltjes buiten en daar zaten we dan. Simpelweg gelukkig.' 

Het is dit simpele geluk waar ik elke dag naar verlang. 

prentje en de dark side

De laatste les Photoshop.
Al een week zie ik op tegen de 'pressure cooker' die we krijgen (en die gewonnen had met 4 tegen 3 stemmen - ik had gestemd voor 'gewoon les', veiligheidszoeker die ik ben).

De opdrachten worden uitgedeeld.
De één krijgt een modeopdracht.
De ander een interieurfoto.
'En van jou Monique, wil ik je donkerste kant in een design zien.'
Verbaasd kijk ik naar mijn scherm (ik volg de opleiding nu online).
'Waarom vraag je mij nu naar de donkerste kant?', probeer ik nog, maar ik krijg geen antwoord.

Misschien heeft het te maken met de food poster die ik deze week inleverde (overigens gebaseerd op een bestaand design):

Misschien vindt hij me wel een blij ei.

Hij moest eens weten.
De dark side of life is mij niet vreemd.
Vandaag hebben we nog samen geluncht.

Er zijn momenten dat het me overvalt.
Dan voel ik me somber, paniekerig en lijkt alles aan kleur te hebben verloren.
Slechtste wat ik kan doen op zulke momenten: rondkijken op social media; ik weet het, ik weet het, ik weet het.
Iedereen lijkt het zoveel beter voor elkaar te hebben.
De één schrijft een boek, de ander brengt weer een nieuw product op de markt.
Of post foto's van de happy family together.

Waar excelleer ik in?
Ik worstel met de technische kant van mijn opleiding.
Als we ter plekke iets moeten inleveren, verzin ik altijd een excuus.
Eigenlijk kunnen we wel stellen dat ik worstel met de technische kant van een heleboel dingen.
Ik mis vaak het geduld om iets onder de knie te krijgen.
Eigenlijk kunnen we wel stellen dat ik sowieso worstel met een heleboel dingen.

Maar deze keer valt alles op zijn plek.
Is het handig dat de dark side en ik in goed contact zijn samen.

Voor deze persoonlijke opdracht wil ik eigen foto's gebruiken.
Voor deze ene keer vind ik het niet eng om mijn werk te delen met de rest.

'Misschien moet je subsidie aanvragen', zegt mijn docent.

Ik hoop maar dat hij het als compliment bedoelt.

prentje en zeevonk

'Ik ga naar Petten', app ik Zoon rond half vier vrijdagmiddag.
'Yoshua van de Sandbar acht de kans op zeevonk vanavond 100 procent. Ga je mee?'

'Wat is zeevonk?' appt Zoon terug.
Google maar even, reply ik.
'O, dat is wel vet, ja', krijg ik even later.
'Ik ga mee.'

Ik wil al jaren zo graag zeevonk zien.
Zus weet dat en vertelde vorige week dat er dit seizoen veel zeevonk in Petten gesignaleerd is.
Nu appt ze Yoshua's voorspelling.
Ik bedenk me niet en app terug dat we eraan komen.

Probleem met zeevonk is: je kunt niet voorspellen wanneer het verschijnt.
Het minuscuul lichtgevend diertje licht alleen op onder de perfecte omstandigheden.
Vaak als het een paar dagen warm is geweest zonder veel wind.

'Ik vind dat ik wel een coole moeder heb in vergelijking met anderen', zegt Zoon.
Ik kijk hem vragend aan.
'Dat je gewoon denkt op vrijdagmiddag: we stappen in de auto en rijden naar zee voor een kans op zeevonk. Dat vind ik wel cool.'
We staan in de file, maar de missie voelt nu al geslaagd: zeevonk of niet.

Het voelt een beetje als oudejaarsavond.
Zeevonk is alleen te zien als het echt donker is, en dat is op het moment pas rond half 12.
De avond duurt lang, maar is aangenaam.

De verwachtingen hangen in de lucht.
Rond een uur of 10 houden we het niet langer en vertrekken alvast richting zee. 

Ondanks het late tijdstip is het een drukte van belang op het strand.
Fotografen staan klaar met camera's op statieven alsof het een premiere betreft.

'Ik heb het vanmiddag al gezien', zegt een van de fotografen.
'Overdag ziet het er rozekleurig uit.'
Ik vraag me af of het nu de bruinige alg is waar ik tussen zwom en dat op mijn lichaam bleef plakken. Er werden al grappen gemaakt dat ik zelf licht ging geven.

'Maar als het nu gaat regenen?', vraagt Zus bezorgd.
Er hangt onweer in de lucht.
'Dan zie je het alleen nog maar beter door het gespetter', zegt de fotograaf resoluut.
Opgelucht kijken we elkaar aan.

Hoe later het wordt, hoe saamhoriger de sfeer.
We zijn allemaal op het strand met hetzelfde doel.
Af en toe beweegt iemand zijn hand of voet door het water.

'It started here yesterday. At this time', zegt het meisje naast me.
Alsof ze een soort talisman is, wijk ik niet van haar zijde.
En opeens lijkt het of ik een vonkje zie.

'Het gaat beginnen!', brul ik naar Zus.
De schuimkoppen lijken langzaamaan fluoriserend wit te worden.
De zee verandert in een Tim Burton-decor.

Pure magie van de natuur.
'Ik voel me een beetje Elsa uit Frozen', lacht Zoon.
'Maar dan met vuur.'
Het lijkt alsof er vonken spatten op de plek waar je je voeten zet.
Kleine lichtballetjes lichten op op je huid.
Een hond rent door de zee, een lichtgevende strook achter hem aan.

Ik doe verschillende pogingen om al het wonderbaarlijke vast te leggen, maar het lukt niet.
Niet meer dan een halfslachtig filmpje krijg ik uit mijn camera:

Sommige dingen moet je gewoon live beleven', zegt Zoon naast me.

'Die kun je niet vastleggen of overbrengen met een toestel.' 

Gelijk heeft hij.