prentje en de magie van Amsterdam

In deze donkere dagen tussen kerst en oud&nieuw was ik op weg naar de meest macabere tentoonstelling van dit moment: de expositie van de Quay Brothers in filmtheater en -museum Eye. Onderweg naar Eye maakte ik bovenstaande foto in Noord, om alvast een beetje in de stemming te komen.

Nou, dat gaf de sfeer goed weer, al zeg ik het zelf. De expositie van de tweelingbroers Quay is macaber, mysterieus en donker.
Het was waanzinnig.
De eigenzinnige broers maken de meest onwaarschijnlijke animatiefilms die allemaal werden getoond in donkere ruimtes, en ook nog eens door elkaar. Geflankeerd door rariteiten uit hun verzameling leek het alsof je een andere wereld betrad.

Toen ik weer buiten stond, was het inmiddels donker geworden. Ik nam het pondje en voor ik het wist stond ik op het Damrak tussen de stroom luidruchtige toeristen, aangetrokken door de felgekleurde lichtreclames als vliegjes door een lichtstraal.
Hier was ik nog niet aan toe. Ik wilde het magische gevoel van de tentoonstelling vasthouden en besloot op zoek te gaan naar de andere kant van de hoofdstad.
Magisch Amsterdam dat zou kunnen figureren in een film van de Quay Brothers.
Een stad met drijvende hemelbedden, met vossen op de muur en zwevende auto's.

Ik heb die stad gevonden. 

Het gaat er alleen maar om hoe je kijkt.

prentje in Amsterdam

Ik ben vroeg vertrokken, want eigenlijk is de zaterdag voor 5 december natuurlijk helemaal geen goede dag om Sint-inkopen te doen in Amsterdam. Dus misschien kan ik zo de drukte nog een beetje voor zijn.

Een beetje slaperig zit ik in de trein, mijn nieuwe Hipstamatic-rolletje uit te proberen op mijn koffiebeker.

'Het volgende station is Amsterdam Centraal', hoor ik luid en duidelijk. Tijd om uit te stappen.

Eigenlijk is het nog heerlijk rustig in de stad.
Mijn eerste doel is Options op het Damrak, maar die bleek alweer te zijn opgedoekt. Ongelofelijk hoe snel dat gaat, maar dat is het lot van een pop-up store. Hoewel, ook Sissy-Boy blijkt vertrokken te zijn uit Magna Plaza.

Gelukkig openen er ook weer nieuwe winkels, zoals Urban Outfitters:

Wat een waanzinnige winkel.
In dezelfde straat vind ik gelukkig een ander Sissy-Boy filiaal, want ik ben on a mission: ik zag een geweldig spel op de website voor mezelf Zoon. Helaas, niet op voorraad. Dan maar naar De Vlieger, de papierhemel, waar ik altijd een beetje high word van alle mooie papiertjes (maar dat kan ook aan de naastgelegen coffeeshop liggen, de lucht is onvermijdelijk in de papierwinkel).

Ik word verliefd op het papier helemaal bovenin, van de stoere Eskimo. Die mag mee naar huis.

Wat daas loop ik naar Athenaeum voor Wrap Magazine, maar die is uitverkocht. Ik drink een latte bij het net geopende HAY, en zie de stad vollopen. Tijd om terug te lopen naar het station, ondertussen genietend van de etalages. Ik hou van de inspiratie die ik op doe in Amsterdam, maar ik word ook altijd een beetje tureluurs van de drukte. 

In Utrecht aangekomen, besluit ik toch nog even Ellen Vesters van Urlaub gedag te zeggen op een creatieve markt op het Neude.
Utrecht voelt als een dorp na Amsterdam. Ellen heeft wel nog wel een Wrap Magazine. Als ik dan ook nog bij 'ons' Sissy-Boy filiaal het spel voor Zoon mezelf vind, maakt mijn hart een klein sprongetje.

Ik ben weer thuis. 

prentje opnieuw in Amsterdam

Het kwam eigenlijk door Zus. Toen ik vorige week op weg naar Amsterdam was, sms'te ze: 'Leuk, ga je naar het lichtfestival?'. In de trein googelde ik op lichtjesfeest Amsterdam, en kwam op een vage site waar verslag werd gedaan van een lampionnenoptocht in Ijmuiden. Dat kon dus niet veel zijn, dacht ik. Dacht ik even verkeerd.

Op Oudejaarsavond vroeg ze of ik nou nog naar het Amsterdam Light Festival was geweest. Zij had de Illuminade-route gelopen en een lichtjesrondvaart gemaakt. Vooral Illuminade, een kunstroute langs tientallen inspirerende lichtkunstobjecten, was echt iets voor mij geweest, zei ze. Dat wil ik graag geloven, want ik ben tegenwoordig nogal into de lichtkunst. Helaas was Illuminade de avond ervoor afgesloten, maar de rondvaart kon nog steeds.

Ik maar weer googelen, maar nu rustig thuis. En zo kwam ik tot de ontdekking dat verschillende musea in Amsterdam een toegesneden programmering hebben tijdens het lichtfestival. Filmmuseum Eye heeft bijvoorbeeld een expositie over Oskar Fischinger. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik de beste man niet kende, maar toen ik las dat we het hier over een filmpionier hebben die experimenteerde met lichtprojecties, kleur en animatie, was ik om. Helemaal toen ik zag dat er voor kinderen een Non-Stop-Motion animatieworkshop was. 'Je gaat je eigen film regisseren!', riep ik iets te enthousiast tegen Zoon. Die had het meteen over draken en monsters, en zag het dus helemaal zitten.

Wij weer naar Amsterdam. Ik zette Zoon bij de workshop af, en ging zelf naar de tentoonstelling:

Na een uurtje mocht ik bij Zoon kijken. Die zat stilletjes achter een Mac met een meisje en allerlei geometrische vormen, dus ik was even bang dat het op een Grote Teleurstelling was uitgelopen.
Maar weer dacht ik verkeerd. Want Zoon had het enorm naar zijn zin, en maakte beeldje voor beeldje zijn eigen film over het vergaan van alle planeten (het blijft een jongetje, niet waar).

De samenwerking met het meisje June ging super. 'Ik vond haar fantasiewereld heel mooi', zei hij plechtig na afloop toen we richting het pontje liepen, en ik pinkte bijna een traantje weg.

En toen moest de rondvaart nog beginnen.
Het klapstuk van een kleurrijke dag.

prentje en de kerst

Ik wilde schrijven over de kerst. Dat het eigenlijk best relaxed was.
Dat ik genoot van het kleurrijke concert Mylo Xyloto van mijn favoriete band Coldplay op tv (waar ik zo graag bij had willen zijn).

En van het verlanglijstje van Zoon dat onder de kerstboom lag:

Van het samen eten met alle prentjes op eerste kerstdag (minus de oudste prentjes, omdat mijn 84-jarige papa zich niet fit voelde). En dat ik toen tweede kerstdag, toen mijn schoonfamilie naar huis was (en ik eigenlijk op de bank neer wilde ploffen) naar mijn geboorteplaats ben gereden om toch even mijn vader te zien. 

En dat het toen pas écht Kerstmis voelde (al had toen de sneeuw uit de lucht moeten vallen).

Maar ja, hoe gaat dat in de kerstvakantie. Ik heb maar een week vrij, samen met Man, dus die proberen we optimaal te benutten. 

We gingen naar Amsterdam. Ik wipte nog even binnen bij de Openbare Bibliotheek Amsterdam, om onder andere even het Muizenhuis in kerststemming te zien.

Net als de rest van Amsterdam in winterse sferen (ondanks het gebrek aan sneeuw).

En toen zag ik deze aankondiging:

Mike Kelley in het Stedelijk. 

En besloot ik de volgende dag terug te gaan naar Amsterdam.