prentje en de leegheid

Af en toe heb ik het idee dat ik wat a-cyclisch in het kerstgebeuren zit; ik schreef er al eerder over.
Deze dagen gaat er meer mijn huis uit dan in, qua decoratie enzo.
Ik Marie Kondo me drie slagen door het huis.
Voor de leken onder u: Marie Kondo is een Japanse opruimgoeroe die een boek heeft geschreven met de titel: Opgeruimd!  
Do I need to say more?
Volgens Marie Kondo kun je alles kwijt wat a) geen nut heeft of b) waar je niet blij van wordt.

Ik wil licht, rust, ruimte.
Dus verfde ik onlangs mijn groene wanden wit en nam de plinten ook gelijk mee.
Mijn donkergrijze kast kreeg een muisgrijze matte kleur.
Het bureau had ik onlangs al vervangen; nu sleepte ik ook mijn computer naar Zoon's kamer (heeft die ruimte ook nog eens nut).

Tijdens mijn lunchpauze (we zijn deze week verhuisd naar een kantoor naast de meubelboulevard - erg gevaarlijk voor een woonfreak als ik) liep ik tegen een lief fifties-roze stoeltje op.
'Die wil ik!', riep ik gelukzalig uit, want zo'n model zocht ik al een tijdje.
'Moet je er niet eerst even op zitten dan?', vroeg mijn lieve enorm-praktische collega.
Geweldig toch om te zien hoe iedereen weer zijn eigen criteria heeft.

Zo probeerde ik ook van de week iemand uit te leggen dat ik vorige week een theedoek van het Zweedse merk Isak had ingelijst.
Ik liep er tegenaan op een kerstmarktje hier in de buurt; hij is van een oudere collectie en was enorm afgeprijsd.
Dus welkom, Blossom & Bill, in de Petteflet.
Volgens mij passen jullie prima in mijn huisje.
Ik word er blij van, dus jullie zijn ook nog eens Kondo-proof.
Ik hou van deze cleane retro-stijl, en op de een of andere manier symboliseert het ook wel mijn huidige mood.
De ballast weg, tot je een 'uitgekleed' resultaat hebt.
Less is more.

Tja, en dat correspondeert niet helemaal met het overdadige kerstgevoel.
Dus kwam er dit keer geen hysterisch volle kerstboom, maar een simpele tak met papieren kerstballen die erg ruimte weinig innemen vanwege hun 'inklapbaarheid'.

En dit cadeaukaartje mocht daarom ook mee van dezelfde markt:

Ik heb namelijk ook geen opbergruimte, dus een doos vol kerstspullen zit er niet meer in.
Maar dat geeft helemaal niet, het past bij me.

Op de een of andere manier geeft het me een fijn gevoel dat ik binnen een halve dag alles kan inpakken hier en waar ook ter wereld opnieuw kan beginnen.
Het is in dezelfde lijn als een uitspraak die ik altijd heb onthouden van mijn unieke mama: 'vroeger wilde ik altijd met het circus mee'.
Het is een gevoel van vrijheid, van niet 'gegijzeld' zijn door spullen of wat dan ook, van beweging.

Als kind hield ik al van 'traveling light'; ik wilde een klein koffertje mee op vakantie met alleen het hoogstnoodzakelijke.
Ik herinner me nu ook opeens dat ik urenlang met mijn lievelingsspeelgoed op de grond kon spelen: dat was een simpel huifkarretje met een paardje ervoor.
In mijn hoofd werd de woonkamer de hele wereld, en beleefden de figuurtjes op de bok van de huifkar geweldige avonturen.
En als ze het zat waren ergens, trokken ze weer verder.
Het verklaart ook mijn liefde voor kleine caravannetjes, je eigen huisje op wielen.

Mijn moeder houdt er niet van om 'vast' te zitten; kan geen (bezoek)afspraken maken op lange termijn ('misschien heb ik er dan op dat moment helemaal geen zin in').
Moet altijd het gevoel hebben 'weg' te kunnen.
Is eigenlijk in haar hoofd een nomade.
Net als ik.
En ook al is de kans niet groot dat ik mijn boeltje inpak en verkas naar de andere kant van de wereld, het gevoel dat het mogelijk is, is al genoeg.

Kan het sneeuwpop-cadeaukaartje opeens fungeren als een reislabel aan een klein koffertje. 

Soms betrap ik mezelf erop dat ik meer op mijn moeder lijk dan ik in eerste instantie toe wil geven.         

prentje en de sneeuwman

Ieder jaar heb ik een soort van kerst-fetisj. Zodra de dagen korter worden, speur ik stiekem al in mijn favoriete winkels of ze al een kerstafdeling hebben. De kerstdagen zelf vind ik niet zo bijzonder; ik schreef er al eerder over; het gaat me puur om de voorpret.
En vaak springt er dan één symbool (grafisch) voor me uit; zoals daar al geweest zijn: de engel, de kerstboom, de ster en dit jaar in de herkansing opnieuw de sneeuwman ('of is het sneeuwpop?' vroeg Zoon. We houden het op sneeuwman.)
Die liefde ontstond een paar jaar geleden bij Muji, en is dit jaar (hoera!) ook door de Hema overgenomen. Dus we gaan los: we hebben al de theedoek, het kussen, het dekbedovertrek en het gelukpoppetje.

En vooruit, de Muji-sneeuwpop man krijgt ook een plekje; hij was immers de voorloper.

We twijfelen nog over de sneeuwmanlichtjes.

prentje en de andere kerst

Dit jaar zou kerst anders worden dan andere jaren, dat stond van tevoren vast. 

Niet alleen was ik dit jaar gescheiden en werd het de eerste kerst in de Petteflet, ook had ik een bad midden in de woonkamer staan.

Dat laatste zal ik even uitleggen. Een van mijn woonwensen was een bad. Nu is alles in de Petteflet klein - dus ook de badkamer - en leek deze wens lastig te realiseren. Tot ik stuitte op een plaatje van een Italiaans bad, waar een glazen deurtje in zat. Dit deurtje kun je openen als je wilt douchen - geen gedoe met over de rand stappen - en sluiten als je in bad gaat.

Inmiddels had ik via vrienden ook een betrouwbaar badkamermannetje gevonden die de badkamer begin januari kon verbouwen tot strak minimalistisch kuuroord (want als ik dan toch bezig was, dan ook maar gelijk andere tegels, badkamerkastje en design radiator).
'Het lijkt me handig als je alle spullen alvast besteld', zei het badkamermannetje. 'Zeker zo'n bad, daar kan wel wat tijd overheen gaan als deze uit Italië moet komen.'
Braaf volgde ik zijn advies op, en bestelde dezelfde dag nog al het sanitair.

'Het bad dat u heeft besteld, wordt morgen geleverd', las ik een dag of twee later in de mail.
Wat? Nu al? Voor de kerst nog?
Opeens dacht ik aan alle prentjes die dit jaar bij mij kerst zouden komen vieren. We hebben een driejaarlijks rouleersysteem, (Broer, Zus en ik) en dit jaar was ik aan de beurt.
Nu is de Petteflet al niet groot, laat staan dat ik ook nog ergens een bad kwijt moest.
Veel tijd om daar over na te denken had ik niet, want kerst naderde met rasse schreden.

De volgende ochtend ging om 8 uur de bel. 'Ik kom hier een bad afleveren', brulde een man in de deurtelefoon (die ongetwijfeld een andere naam heeft waar ik nu niet op kan komen). 'Ik zet 'm hier beneden neer. Doei.'
'Wacht even', riep ik wanhopig vanaf het torenkamertje. 'Hoe krijg ik 'm dan alleen naar boven?'
'Dat moet je zelf maar verzinnen, ik heb geen opdracht gekregen om hem naar boven te sjouwen', riep de man niet-zo-heel-vriendelijk terug.
'Ik los dit op', hoorde ik Zoon opeens naast me zeggen, mijn stoere man in huis. 'Wacht u nog heel even meneer, ik kom nu naar beneden', riep hij door de telefoon.
Verbluft door zoveel branie bleef de man staan. Het duurde een tijdje voor ik weer wat hoorde.
Maar daar kwamen ze hoor. De niet-zo-heel-vriendelijke-man sjouwend aan een enorm pakket en Zoon die triomfantelijk de deur voor hem open hield.

'Zo, verder dan dit ga ik echt niet', zei de man terwijl hij het enorme gevaarte voor mijn voordeur parkeerde. 'Ik kreeg 'm al amper de lift in en uit'. En weg was hij.
Zoon en ik keken even naar het ding dat nu de ingang blokkeerde. Ondertussen begon het ook nog eens keihard te regenen. Na een halfhartige poging was het duidelijk dat dit niet ging lukken samen. Het bad zat ook nog eens vastgeschroefd op een pallet. 'We moeten een hulplijn inroepen', zei ik tegen Zoon. Razendsnel bedacht ik wie er in mijn omgeving thuis zou zijn. Dat waren er niet veel. Ik belde vriendin T, mijn lieve vriendinnetje T, steun-en-toeverlaat in moeilijke tijden. 'Ik kom er nu aan', zei vriendin T binnen vijf seconden.

En zo stonden we even later met z'n drieën te trekken aan het apparaat. 'Hij past niet door je voordeur', zei T sip. 'Volgens mij moeten we die schroeven los maken. Je hebt toch laatst een boormachine gekocht? Kan die ook twee kanten op draaien? Dan halen we zo die schroeven er uit.'
'Geen idee, antwoordde ik eerlijk. Ik weet niet eens hoe ik die machine één kant op kan laten draaien, laat staan twee.'
Vastberaden pakte T de boormachine uit de kast. En warempel, na een tijdje prutsen had vriendin T het voor elkaar: niet alleen zat er een schroef-uit-draai-geval in de boormachine, ook draaide de machine alle kanten op die T wilde.
Opgetogen gaven we elkaar een high-five. 'Zie je wel dat we de kerels helemaal niet nodig hebben', mompelde een van ons (ik laat even in het midden wie).

Nu duurde het niet lang of de schroeven waren er uit, de pallet kon losgemaakt worden, en kon het bad door de voordeur. 'Waar wil je 'm hebben?', vroeg T. 'Laten we 'm maar in Zoon's kamer zetten', antwoordde ik, opgelucht dat het bad nu inmiddels binnen was. 'Ik denk dat we de draai niet kunnen maken', zei T die nu was gebombardeerd tot Superklusser. 'Hij moet in je woonkamer'.

En zo vierden we kerst met alle prentjes, met een bad midden in de kamer. Dat inmiddels enorm handig bleek te zijn als bijzettafel, met de zijkanten van de kartonnen verpakking en een grijs picknickkleed er overheen.

'Een bad in je woonkamer is eigenlijk onmisbaar met de kerst', zei Zus.

'Over drie jaar slopen we 'm uit je badkamer als je weer aan de beurt bent.'

prentje is thuis

Dit wordt mijn eerste officiële kerst alleen, ik zei het al eerder.

Ook bedacht ik dat ik twee dingen kon doen: in een hoekje stilletjes zitten wachten tot de dagen voorbij zijn, of me er helemaal in onderdompelen, maar dan op een Andere Manier.
Ik koos voor het laatste. En dat bevalt zo goed, dat ik zelfs al eerder met de pre-kerstpret ben begonnen dan andere jaren. Bossen vol rode bessen haal ik in huis. Het enige rood waar ik van hou met kerst (oké, en Amaryllissen dan).
Voor de rest is de kerstversiering subtiel, grafisch en zwart wit. En zoals elk jaar heb ik er een 'vorm' uitgepikt waar ik 'iets' mee heb (van engel tot peperkoekmannetje). Dit jaar is dat de kerstboom zelf. Maar dan wel zwart (ik hou ook niet van donkergroen). Ik maakte zelfs een kerstkussen, mijn eerste DIY-project in maanden. Veel gekker moet het niet worden.

En terwijl de Petteflet baadt in het zonlicht, geniet ik van mijn knusse huisje. Ik ben zelfs een stuk minder uithuizig dan vroeger.

Laat die kerst maar komen.
I can handle it.

 

prentje en de winnaar

Wat is smaak toch iets raars. Trouwe bloglezers weten dat ik nogal een kerstfetish heb.
En dan niet zozeer wat de dagen zelf, maar meer de toeloop er naartoe. Want uit ervaring weet ik inmiddels dat De Dagen vaak een desillusie zijn, vol Opgekropte Verwachtingen, Zware Teleurstellingen (weer geen sneeuw) en Familie Botsingen.
Een paar jaar geleden nam ik een besluit: ik koppelde de Kerstdagen los van de Voorbereiding.
Dus ik geniet van de aanloop er naar toe, en neem de kerstdagen zelf voor lief.

Inmiddels is deze gedachte ook tot de prentjes doorgedrongen.
'Misschien moeten we het dit jaar maar helemaal niet met elkaar vieren', zei Zus laatst somber.

Kijk, dat is nou ook weer niet helemaal de bedoeling. Een lichte paniek maakte zich van mij meester.
Ik zag een visioen, van twee dagen eenzaamheid in de Petteflet, nou ja, één dag dan met Zoon.
All by myself van Celine Dion op de repeat. Tranende ogen van 4,5 uur All you Need is Love kijken op kerstavond (waarom gebeurt dat nou nooit eens bij mijhij?). Hoofdpijn van een fles wijn die ik in mijn eentje moet opdrinken.

'We zien nog wel', antwoordde ik Zus. 'Anders komen jullie gewoon naar mij'.
Neem ik de Familie Botsingen wel op de koop toe.  

En waarom dit hele verhaal terwijl ik alleen maar de winnaar van de Super Give Away bekend wil maken?
Tja, dat is dan mijn associatievermogen dat met me op de loop gaat. Ik dacht van spullen aan kerstspullen-die-ik-bij-exMan-heb-achtergelaten (ik ga nu van hysterische kerstboom tot ingetogen kerstversiering, ja, ik ben al weer voor de bijl gegaan, ondanks de beperkte ruimte in de Petteflet maar dit jaar wordt het dus Heel Anders), zag het kaartje dat aan de nieuwe decoratie hing, vond 'm wel toepasselijk nu, nou en zo is de cirkel weer rond.

Zou ik nog bijna vergeten de winnaar bekend te maken. Nog één laatste opmerking: dank voor alle lieve reacties.
Ik denk vaak aan wat andere mensen voor mij betekenen, maar vergeet daarbij regelmatig wat mijn betekenis voor anderen is.
Blijkbaar bereik ik met mijn blog precies wat onbewust mijn doel is: mensen een hart onder de riem steken.
Dat we allemaal ons best doen om er maar wat van te maken, met alle moeilijkheden die erbij horen.
Dat juist in de kwetsbaarheid onze kracht schuilt.

Hoe dan ook: de winnaar is Familie in den vreemde geworden (mail je me even je adres?).
Omdat ze mij vanaf de andere kant van de wereld al zo lang support geeft.
Omdat ze zo prachtig schrijft, en dit combineert met andere creatieve uitingen.

Omdat het mijn feestje is en ik zelf de slingers heb opgehangen.

prentje en de kerst

Lang, heel lang geleden heb ik de kerstperiode in tweeën geknipt. Je hebt de kerstvoorpret en de kerstdagen zelf. 

De kerstdagen zelf voldoen zelden aan het ideaalbeeld wat je je voor ogen had, of laat ik voor mezelf spreken, wat ik voor ogen had. In mijn ideale kerst sneeuwt het, ligt er een puppy onder de kerstboom te wachten met een grote rode strik, en is er een gezonde, blozende vader die de kalkoen aansnijdt. 

Sinds mijn voornemen deze twee zaken in tweeën te splitsen, kan ik genieten van de voorpret én hoef ik niet mijn teleurstelling weg te slikken als de werkelijkheid niet kan tippen aan het droombeeld.
Dus als de zalm op kerstavond eerst niet gaar is, en vervolgens in de kaars valt waardoor het hele kerstdiner onder het kaarsvet zit, haal ik mijn schouders op en denk ik: gelukkig heb ik nog wat aardappeltjes kunnen eten. En storten we ons op het maken van stempels.

Soms laat de teleurstelling zich iets minder makkelijk weg duwen. Als blijkt dat mijn lieve oude papa toch op het laatste moment niet mee kan naar het kerstfeest met de prentjes in een vakantiepark in Zandvoort waar Zus haar 25-jarig huwelijk viert. Zijn afwezigheid in het kleine huisje is zeer voelbaar. En dus kruipen de andere prentjes maar noodgedwongen dicht tegen elkaar aan, ondertussen genietend van erwtensoep uit blik en broodjes knakworst, weggespoeld met champagne. Om vervolgens in een leeg subtropisch zwemparadijs over te gooien met de bal en met Zoon.

En toen brak de ochtend aan van tweede kerstdag, die ik voor het eerst van mijn leven alleen ging door brengen.
Maar alleen is iets anders dan eenzaam, zoals de koning dat mooi verwoordde.
Dus stak ik alle kaarsjes aan en trok ik me terug op de bank, met de nieuwe Saskia Noort en de dvdbox van Borgen.
En ja, toen het boek uit was en ik de eerste drie afleveringen had gezien en er nog een stuk over was van tweede kerstdag, moest ik weer even slikken. Maar ik dook de keuken in en maakte voor mezelf een heerlijk kerstdiner.

Geen kalkoen. En ook geen sneeuw en een rondspringende puppy. Maar toch een betekenisvolle kerst.

prentje wenst u een mooie kerst

prentje en de kerst

Ik wilde schrijven over de kerst. Dat het eigenlijk best relaxed was.
Dat ik genoot van het kleurrijke concert Mylo Xyloto van mijn favoriete band Coldplay op tv (waar ik zo graag bij had willen zijn).

En van het verlanglijstje van Zoon dat onder de kerstboom lag:

Van het samen eten met alle prentjes op eerste kerstdag (minus de oudste prentjes, omdat mijn 84-jarige papa zich niet fit voelde). En dat ik toen tweede kerstdag, toen mijn schoonfamilie naar huis was (en ik eigenlijk op de bank neer wilde ploffen) naar mijn geboorteplaats ben gereden om toch even mijn vader te zien. 

En dat het toen pas écht Kerstmis voelde (al had toen de sneeuw uit de lucht moeten vallen).

Maar ja, hoe gaat dat in de kerstvakantie. Ik heb maar een week vrij, samen met Man, dus die proberen we optimaal te benutten. 

We gingen naar Amsterdam. Ik wipte nog even binnen bij de Openbare Bibliotheek Amsterdam, om onder andere even het Muizenhuis in kerststemming te zien.

Net als de rest van Amsterdam in winterse sferen (ondanks het gebrek aan sneeuw).

En toen zag ik deze aankondiging:

Mike Kelley in het Stedelijk. 

En besloot ik de volgende dag terug te gaan naar Amsterdam.

prentje en de kerstgedachte

Tussen alle kerststress door logeer ik bij haar. We vieren een pre-kerstfeestje samen, met een high tea bij Villa Augustus, onze favoriete hang-out.

De high tea is zo overdadig dat we de geplande risotto thuis maar overslaan. 

Samen hangen we op haar bank met wijn, oerbrood en tapenade uit de Villa, en de dvd Moonrise Kingdom. 

Ik geniet van de rust in haar heerlijke huisje (en denk maar even niet aan de chocobombe van Jamie Oliver, die Man wil maken voor het kerstdiner maar die minimaal een nacht moet overwinteren in de vriezer, die overvol zit).

Als ik de volgende dag naar huis ga, mag ik dit cadeautje meenemen:

Ik arriveer weer in mijn overvolle kersthuis. Ik betrap mezelf er op dat het me ook heerlijk lijkt om zo'n sereen wit huisje te wonen, met een of twee smaakvolle kerstversieringen. Mijn hele huis roept kerst, van de keuken tot Zoon's kamer:

Ik kan nu eenmaal niet zo goed maat houden als het om kerstversiering gaat. Van kitsch tot kwaliteit: alles staat door elkaar heen.

Het houten kerststalletje kreeg ik ook van haar. Ik wilde het eerst samen met Zoon beschilderen (zoals de bedoeling is), maar ik vond 'm zo eigenlijk mooier.

Zoon en ik kijken mijn favoriete kerstfilm 'A Nightmare before Christmas'. Tot mijn grote vreugde ontdek ik in de film opeens mijn eigen Tim Burton's poppetje:

Als ik naar buiten ga om de laatste kerstboodschappen in huis te halen, ondertussen piekerend hoe dat nu moet met de overvolle vriezer, valt mijn oog opeens op een winterblad voor mijn neus:

Ik ben diep geraakt door de schoonheid. Het lijkt net een vlinder.

En opeens realiseer ik het me. Kerst gaat niet om decoratie, overvloedig of simpel, of om chocoladebommen die niet in de vriezer passen.
Kerst gaat om het samenzijn met de mensen van wie je écht houdt (of dat nu met de kerstdagen zelf is, het weekend ervoor of de week daarna) en misschien ook een beetje om het stilstaan bij pure schoonheid tussen alle bijzaken door.

Soms ligt het letterlijk voor je voeten.