prentje weer geland

'Ga je nog steeds over Curaçao schrijven?' vraagt zus. En die is nota bene zelf mee geweest. Tijd om af te ronden dus. Moeilijk hoor. Ik zou nog willen schrijven over de fantastische kleuren op het eiland. Over het restaurantje op het strand waar je zo lekker met je tenen in het zand kon eten. Over de flamingo's die we tegenkwamen. Over de lekkere Amstel Brightjes die ze hier niet verkopen. Over de galerie met die kleurrijke schilderijen. Of over alle keren dat we hebben gesnorkeld, en het leek of we in een aquarium zwommen. Maar ja, het wordt tijd om weer met beide voeten op de grond te komen.

Man en Zoon halen me in alle vroegte op van Schiphol. 's Nachts voel ik de kleine voetjes weer tegen me aan. 'Mama, ik hou van jou tot voorbij de ruimte', hoor ik naast me fluisteren.
Ik ben weer thuis.

prentje nog steeds heel ver

Kwam het nu nog goed met prentje op Curaçao? Was even een cliffhangertje hè, om de spanning erin te houden.

Uiteindelijk wel, gelukkig. Niet die nacht (ook nog eens heel lelijk tot bloedens toe mijn teen gestoten tegen de koffer van zus). Niet die ochtend (zus alleen naar het verkooppraatje van de hostess en ook nog eens heel stoer in haar uppie de huurauto in Willemstad opgehaald). Maar die middag had ik er genoeg van. En zijn we begonnen met het eiland verkennen.

Curaçao is een wonderlijk eiland. Het is eigenlijk een soort van Scheveningen in de tropen. Je hebt er verschillende groepen, die gescheiden van elkaar leven. Zo heb je de locals, de stagiaires, de expats en de toeristen. Deze hebben allemaal een ander stukje Curaçao, met eigen voorzieningen. Wat de import betreft: het is wel een beetje happy few wat er rondloopt, vooral de stagiaires. 'Ik vier mijn vrijgezellenfeest in Miami, hij in Las Vegas, en uiteindelijk trouwen we hier', hoor ik een langbenige blondine tegen een charmante brunette zeggen op Mambo Beach. Op een bijna verveelde manier. Tja.

prentje heel ver weg

En toen was het zover. Man en Zoon zetten me bij zus af, omdat we 's ochtends heel vroeg moeten vliegen. Het moment waar ik zolang tegenop had gezien, kon ik niet meer uitstellen. Op de televisie de onvolprezen Annie M.G. Schmidt. 'Ik zou je het liefste in een doosje willen doen', hoor ik, terwijl ik Zoon nog een laatste knuffel geef. Allebei natte wangen.
Ik slaap in het bed van een van de neefjes. Nou ja, slapen. Ik kan m'n draai niet vinden in het smalle jongensbed. De uren tikken weg. Tijd om naar Schiphol te gaan. Het vliegtuig naar Curaçao heeft vertraging, omdat het ijs van de vleugels moet worden verwijderd.
Na een lange, lange, lange vlucht landen we op het eiland. Waar stagelopende neef ons opvangt. We gaan uitgebreid met hem eten. In een strandtent bij de ondergaande zon, dat dan weer wel.
's Nachts spuug ik de hele toiletpot onder. 'Ik ben hier niet zo goed in', piep ik tegen zus. Weg bij mijn kleine apie, zo lang in het vliegtuig, de jetlag, het temperatuurverschil, het is me teveel allemaal. Waar ben ik aan begonnen? 

prentje gaat naar Curaçao

Welkom in het nieuwe jaar! Guess what: eindelijk een goed Oud & Nieuw gehad. Gezellig feest met leuke mensen! Dus u hoeft u geen zorgen meer te maken.

En straks vertrek ik. Naar Curaçao. Samen met zus ga ik neefje opzoeken, die daar stage loopt. Dertig graden, met dolfijnen zwemmen, dat soort werk. Spontaan toegezegd toen zus vertelde dat neef daar naar toe gaat. Heel leuk, denkt u nu. En het is ook leuk. Er is maar een probleem. Ik ga zonder Zoon. En ik mis hem al als ik een dag gewerkt heb. Snikkend stond ik naast zijn bedje toen Man en ik een weekend naar Parijs gingen. En nu Een Hele Week. Zelfs nog iets langer. Met Zoon gaat het vast goed, die blijft lekker bij zijn papa. Maar met wie moet ik nu 's morgens 'afknuffelen'? Toch maar vragen of zus deze rol op zich wil nemen.