prentje en de tulpen

Dat ik geen koffie meer heb, ontdek ik pas toen ik het het filter al had geplaatst.
Snel haal ik de fiets uit het schuurtje, en rij naar het dorp.

Ik was die ochtend vroeg vertrokken, van de Petteflet naar het Kleine huis aan zee. Eigenlijk was ik niet van plan om te gaan, maar de zon scheen onverwachts tóch. En Zus zat in haar caravannetje vijf kilometer verderop, en appte dat ze het gezellig vond als ik ook kwam.

Ik haal koffie en neem gelijk de krant mee. Vanuit de Petteflet had ik nog een aardbeientaartje meegenomen. 'Kom je koffiedrinken?', app ik Zus.

Even later zitten we samen in het zonnetje voor het Kleine huis. We bespreken onze plannen voor deze dag. Ik vertel haar dat ik graag naar Egmond wil fietsen, om de bollenvelden te zien. Zus gaat lezen. We besluiten samen dat we nog even contact houden of we samen eten die avond.
Zus en ik lijken niet op elkaar, maar hebben één ding gemeen: we houden niet van plannen.
We vinden het allebei heerlijk om de vrijheid te hebben om te kunnen doen waar we zin in hebben als het moment zich aan dient en niet 'vast' te zitten.
Niet gek als dochters van een moeder die vroeger het liefst met het circus mee wilde.

'Blijf je hier ook slapen?', vraagt Zus. 'Ik weet het nog niet', antwoord ik.
Ik merkte dat ik er in eerste instantie wat tegenop zag om weer alleen naar het Kleine huis te gaan, omdat ik me de vorige keer behoorlijk eenzaam had gevoeld op deze plek.
Tot ik me realiseerde dat het knagende gevoel van gemis in mezelf zit, en de plaats van ondergeschikt belang is.

Met gemengde gevoelens stap ik daarom op de fiets. Maar al snel word ik betoverd door de schitterende omgeving, die nooit verveelt. Ik zie oerossen, paarden, roofvogels.
Ik stap van mijn trappers als ik de bollenvelden in het vizier krijg om foto's te maken.
Ik ben niet de enige die de velden vast wil leggen.
'Het leukst zijn de mensen zelf', hoor ik opeens naast me.
'Ik zie ze de hele dag in de weer. Met hun selfiesticks, sommige fietsen zó de velden in. Maar ik vergeef het ze, hoor. Het is hier ook zo mooi.'
Ik glimlach naar de schilder naast me. Ik had 'm verderop al zien zitten, met zijn ezel. Verlegen vraagt hij of ik hem ook op de foto wil zetten. Hij drukt me zijn mobiel in mijn hand.
Blijkbaar kunnen kunstenaars ook niet de verleiding weerstaan om zichzelf vereeuwigd te zien.

Ik app Zus dat ik het fijn vind om samen te eten, en stap weer op de fiets. Even later zitten we samen bij onze favoriete strandtent. Ik trek mijn schoenen uit en nestel me om 'mijn' loungebank.
At ik afgelopen week op uitnodiging voor het eerst van mijn leven in een restaurant met twee Michelin-sterren; ik eet net zo lief een sateetje aan zee met mijn bord op schoot. Of beter gezegd: ik waardeer beide etentjes op hun eigen charme.

Voor het donker is, ben ik weer in mijn Kleine huis midden in het land.

Het is niet erg dat het leven af en toe pijn doet. Zolang ik de schoonheid blijf zien, intens kan genieten van een bollenveld vol kleur, een biertje aan zee en de zon op mijn huid, is het zó de moeite waard.  

prentje en de bollenvelden

Elk jaar maak in een foto van Zoon in de bollenvelden, het liefst ook nog op dezelfde plek. Gisteren gingen we voor het eerst weer met z'n drietjes naar ons vakantiehuisje en maakten we een omweg, om de bewuste foto van Zoon te maken.
We reden langs een fuchsiaroze tulpenveld, uitermate geschikt voor het fotomoment. Enthousiast draaide ik me om naar de achterbank. Daar kwam alleen gesnurk vandaan. Nu weet ik uit ervaring dat het niet zo'n goed idee is om Zoon wakker te maken voor een fotoreportage, dus reden we maar weer verder. Volgens Man moesten we linksaf.

Toen we na een kwartiertje weer op de goede weg waren, werd Zoon net wakker. Helemaal gelukkig reed ik het paadje van 'ons' bollenveldje op. Daar stond nog niets in bloei. 'Ze hebben er nu een ander gewas neergezet', zei Man, kleinzoon van een bollenkweker. 'Zo houden ze de grond vitaal.'
Fijn voor de grond, maar ik had nog steeds niet mijn fotomoment gehad. Vervolgens stonden we in een soort van file. Er doemde een controlepost op. Ik heb het nu dus nog steeds over een b-weggetje tussen de bollenvelden waar nu dus een ander gewas, of hoe dat ook mag heten, op stond.
'Ik denk dat er een soort van rally aan de gang is', zei Man. 'Van de Lionsclub ofzo.' 'En inderdaad, voor ons stonden grote auto's met keurige mensen er in die een stempelkaart overhandigden aan de controlepost. In ruil daarvoor kregen ze een stempel en een gevulde koek. Eindelijk waren wij aan de beurt. 'Ik wil geen stempel, maar wel graag een gevulde koek', zei ik tegen de man van de controlepost. Naast mij zat Man zich zachtjes te schamen. Ja, hallo, de Lionsclub. Die kunnen wel een gevulde koek missen. En ik had al een half uur vijf minuten zitten wachten.
De stemming werd er sowieso al niet beter op, want ik had nog steeds geen foto. Eindelijk doemde er een geschikt veldje op. Van de andere kant naderde een tractor. Die ging uiteraard precies voor de ingang van het veldje staan.

Toen heb ik het maar opgeven. En zijn we naar ons huisje gereden. Dat nog niet in fotogenieke staat is, omdat we eerst aan de opruim en schoonmaak moesten.

Vandaar dus een foto van mijn gehaakte hanger/dromenvanger of hoe u het ook wilt noemen, uit mijn Grote Haakcadeaugeschenkenbox. Met paddestoelen, kersen, vlinders en een eigenwijze slak.

En het mooie is, er staat geen tractor voor.