prentje en het weerzien

Hij is weer teruggekeerd van kamp.
Schor en smerig, zoals dat hoort.
Hij vertelt niet zoveel, maar dat hoeft ook niet.
Het is zijn eigen keuze of hij zijn herinneringen wil delen, of voor zichzelf wil houden.
Hij zit vooral dicht tegen me aan.

'Ik heb je gemist zoals Sinterklaas zijn staf', zegt hij opeens, als hij in bad zit.
Ik zie hem denken wat nog meer erg belangrijk is voor de Sint.
'Of Amerigo', voegt hij er zachtjes aan toe.
'Zoals Sinterklaas Amerigo zou missen, als die er niet zou zijn', vat hij nog even voor zichzelf samen.

Ik zeg maar niet dat Amerigo Sinterklaas ook erg zou missen.
Niet alles hoeft uitgesproken te worden.

prentje en het kamp

Zoon is op kamp.
Hij had er heel veel zin in.
Ik niet.
Ik moet hem drie dagen missen.
Stralend stapte hij in de bus.

Ik weet niet meer hoe we er op kwamen, maar van de week hadden we het over op jezelf wonen in de toekomst.
Hij kroop nog eens tegen me aan.
'Ik blijf bij jou wonen tot mijn 58ste', zei hij resoluut.

Gelukkig.

prentje en de Managersdag

'Je bent er wel erg mee bezig, hè', zegt Man. Mistroostig prik ik in mijn tapas. Zoon is nu een middag op kamp en ik mis hem verschrikkelijk. Ter afleiding zijn Man en ik uit eten gegaan. Maar stiekem ook om dat stille huis te ontvluchten. 'Misschien is dat voor moeders toch anders', zeg ik, terwijl ik mijn bord van me af schuif. Nog twee dagen te gaan.

De volgende dag heb ik gelukkig volop afleiding. Herinnert u zich nog dat ik een tijdje geleden schreef over een nieuwe opdracht op mijn werk? Ik kon er niet eerder over vertellen, maar het ging over de Managersdag. Voor deze dag mocht ik het thema bedenken, en alle uitingen ontwerpen. Hierboven ziet u de uitnodiging, waarvan uiteindelijk ook posters zijn gedrukt. Het is een fantastisch gevoel om je eerste officiële ontwerp meteen op posterformaat te zien. In deze serie heb ik ook nog het programma en een evaluatieformulier ontworpen.

Op de dag zelf ben ik 'ingehuurd' om de hele dag te fotograferen en om een verslag te schrijven. De hele happening vindt plaats in een oud klooster, dus de ambiance is geweldig. Daarnaast zijn er een aantal inspirerende sprekers uitgenodigd, waaronder Olympisch kampioen Maarten van der Weijden en 'managersgoeroe' Leen Zevenbergen. In zijn wervende presentatie gaat Leen uitgebreid in op plezier hebben in je werk en gepassioneerd zijn. In zijn organisatie zetten zijn medewerkers vier passies op hun visitekaartje; een geweldige binnenkomer. Ik realiseer me dat ik vier passies kwijt kan in mijn baan: vormgeven, fotograferen, schrijven en bladen maken (vrijdag verschijnt het nieuwe nummer van het personeelsblad, het eerste nummer waarvoor ik de 'look & feel oftewel het beeldbeleid heb bepaald en uitgezet).
Dat geeft een rijk gevoel.

Tijdens de speech van Maarten moet ik helaas wegsluipen om op tijd op mijn cursus Grafische Vormgeving te zijn. Ik kan mijn aandacht er niet zo goed bijhouden. Thuisgekomen kruip ik snel mijn bed in.

En dan is het eindelijk vrijdag en kan ik mijn mannetje weer ophalen. De juf vertelt dat hij gisteren boven zijn frietjes in slaap is gevallen. Ik stop hem in bad (niet geheel overbodig) en trek hem zijn pyjamaatje aan. Met natte haartjes zit hij op de bank op zijn geliefde DS te spelen.
'Wat heb je nou het meest gemist?, vraag ik vanuit de keuken.
'Mama', zegt hij, terwijl hij niet opkijkt van zijn DS.

Volgend jaar gaat hij weer op kamp. Ik zie er nu al tegenop.

prentje en het kamp

Hij is weg.
Ik heb hem net uitgezwaaid.
Drie dagen op kamp.
Wat is het stil hier in huis.
Stilte na de storm.

Het had wel weer wat voeten in de aarde, dat kamp van hem. Zo hebben we de brief gemist waarin stond wat hij mee moest nemen. Dat werd even spoorzoeken. Via mail en mobiel heb ik - zo goed en zo kwaad als het ging - alles min of meer kunnen achterhalen. Het was een lijst alsof hij drie weken wegging. Alleen al vier soorten schoenen (laarzen, slippers, sportschoenen en gewone schoenen). Een zaklamp - 'Schat, heb jij een zaklamp? En ook een slaapzak?' Dat de helft van de spullen nog bij ons huisje lag, bemoeilijkte de zaak een tikkeltje.

Gisteravond om 1 minuut voor 6 de Hema nog ingestormd, omdat ik me opeens realiseerde dat hij geen hoeslaken had. Hij slaapt hier nog steeds in een juniorbedje waar ik maar geen afstand van kan doen, ook al krullen zijn tenen inmiddels over de rand.


Ik heb een brok in mijn keel. Lachend loopt hij langs me, hand in hand met een vriendinnetje die anderhalve kop groter is. Wat is hij nog klein. Hij slaapt verdorie nog in een juniorbedje. Wie heeft bedacht dat zesjarigen ook drie dagen op kamp moeten? Nog een keer zwaaien, ik steel nog snel een kus. Dan joelend de bus in. Met zijn vrienden achterin. Luid toeterend verdwijnt de bus de hoek om. Hij gaat het vast heel leuk hebben.

Langzaam loop ik terug naar huis, de stilte tegemoet.

Was het maar alvast vrijdag.