prentje en de trouwdag

'Stel dat jij vandaag je trouwdag had', vraag ik aan een mannelijke collega, 'wat zou jij dan leuk vinden om te krijgen van je vrouw?' Het duurt even voordat het tot hem doordringt dat ik dat vraag omdat ik zelf geen idee heb wat ik Man moet geven. En dat het vandaag onze trouwdag is. 'Sokken', roept een andere collega.  'Een fles wijn', stelt iemand voor. 'Een etentje', is een suggestie. Ha, nu komen we ergens. Hier vlakbij is onlangs een restaurant geopend. Alleen is het wel saai om op maandag uit eten te gaan.

Acht jaar geleden ben ik getrouwd. Voor Man hoefde het niet zo, zo'n hele dag in de belangstelling staan, dus trouwden we op een manier waarbij we ons allebei prettig voelden. Een klein groepje, alleen de naaste familie en een handjevol vrienden. Mijn jurk had ik samen met een kennis ontworpen, die kostuumontwerpster is. We trouwden in een klein kerkje vlakbij zee, in het plaatsje waar we nu ons vakantiehuisje hebben. Om 16.00 uur trouwden we, daarvoor maakte een vriendin foto's van ons aan het strand. Broer filmde, mijn kleine neefje overhandigde de ringen. Een bevriende dominee zegende ons huwelijk. En daarna dronken we champagne en aten we met ons groepje dierbaren in een gek restaurantje met pluchen dierenkoppen aan  de muur. 

Acht jaar later dub ik wat ik Man moet geven. 'Een dinerbon', bedenk ik me opeens. 'Dan kunnen we op een andere avond uit eten gaan in dat nieuwe restaurant.' Na mijn werk rij ik er naartoe om de bon te halen.

Restaurant dicht.

Helaas Gelukkig heeft Man ook niets voor mij. 'Zijn jullie echt al acht jaar getrouwd?', vraagt Zoon ongelovig. Ja Zoon, en dan kan het zijn dat je op maandagavond je trouwdag viert boven een stampot met een kaasschnitzel. En dan is het misschien niet altijd meer zo romantisch als de dag dat je champagne dronk aan het strand in je zelfontworpen trouwjurk, maar mooi dat je wel al acht jaar samen boven dezelfde stampot zit. (Nou ja, niet acht jaar lang dezelfde stamppot natuurlijk, maar u begrijpt vast wat ik bedoel.)

En die romantische avond komt vanzelf nog wel een keer.

prentje en de trouwdag

Het is vandaag mijn trouwdag. En de eerste die ik gescheiden van Man doorbreng.

Man is namelijk aan het klussen in ons vakantiehuisje. Samen met zijn handige papa legt hij een witte laminaatvloer. Hij is het hele weekend al weg. Zoon en ik zijn dus op elkaar aangewezen. En nemen het er lekker van. We gaan naar de film, zitten op een terrasje, eten patat en pizza en gaan laat naar bed.

Vandaag zijn we bij zus langs geweest. Daar gaat het, naar omstandigheden, heel goed mee. De operatie is geslaagd, voor zover ze dat nu kunnen beoordelen. Nog zeven weken behandelingen heeft ze te gaan. Maar daar slaat ze zich ook doorheen, zeker weten. Mijn sterke superzus. Samen halen we nog even herinneringen op aan zeven jaar geleden, toen Man en ik trouwden.

Voor Man hoefde het allemaal niet zo, dat hele trouwgebeuren. Dus bedachten we een manier die bij ons zou passen. Dat betekende vooral handmade, persoonlijk en informeel. We maakten zelf onze trouwkaart door 'Wij gaan trouwen' op het strand te schrijven. Mijn jurk had ik samen met een bevriende kostuumontwerpster ontworpen. De man van de vriend van Man (dit is even een doordenkertje) is dominee en trouwde ons. Dit werd gefilmd door mijn broer. Fotografe-vriendin schoot een prachtige serie van ons aan het strand. We trouwden namelijk op een steenworp afstand van zee, in een klein wit kerkje. Na het ja-woord gingen met het kleine gezelschap (alleen directe familie en wat vrienden) eten in een gek restaurantje, met pluchen hertenkoppen aan de wand. Dit was de manier die bij ons paste. En nog steeds past, gelukkig.

Het is vandaag mijn trouwdag. En ik denk aan Man, die klust aan ons vakantiehuisje in dezelfde plaats als waar we trouwden.
De cirkel is rond.