prentje en de jarige prentjesmoeder

En nog even op de valreep: gefeliciteerd mama! 79 jaar jong!

prentje en de gebreide mutsen

prentje en ontwerpen

Mijn leven bestaat op dit moment uit ontwerpen. Ik ben er dag en nacht mee bezig. Kerstkaarten, blogplaatjes, fotoprojecten; ik draai er mijn hand niet voor om. Ik ontwerp voor mijn werk, en als ik thuis kom, ga ik gewoon door. Of ik ga naar mijn cursus Illustratie, waar we op dit moment bezig zijn met lino's gutsen.

Ik leer allerlei nieuwe technieken en photoshop me door de avond. Ik verf, kras, stempel en combineer alles met elkaar. Als ik niet achter de computer zit, breng ik uren door in boekhandels om illustratieboeken te bekijken. Ik bezoek papierwinkels en verfspeciaalzaken. In het weekend snuffel ik rond op rommelmarkten om spullen te zoeken die ik kan gebruiken voor mijn projecten.

Ontwerpen is mijn vluchtheuvel als het stormt in mijn hoofd en de blaadjes van de bomen vallen.

prentje special: de reis van de neven

'Een brief van Tijl, Max! Hij wil dat we bij hem komen wonen.'

'Het wordt een lange reis. Ben je er klaar voor?'

'Kijk, zeehonden!'

'Je hebt gelijk, Max, dat was niet helemaal het goede schip.'

'Fijn dat we dit vliegtuig van de politie mochten lenen!'

'Willem, weet je zeker dat we de goede kant op gaan?'

'Volgens mij zijn we weer op de goede weg, Max!'

'Ik had het me iets anders voorgesteld, maar wat een avontuur!'

'Ik denk dat we in Holland zijn!'

'Is dat neef Tijl, Willem?'

'Wat heerlijk om jullie te zien! Hoe was jullie reis?'

'Ach, dat stelde niets voor...'

prentje en Return to Sender

Ik hou heel erg van de Return to Sender-producten van de Hema. Niet alleen vind ik ze erg kleurrijk, ze bezorgen me ook nog eens een goed gevoel. Bovendien heb ik een zwak voor Katja Schuurman.

Ongeveer achttien jaar geleden liep ik stage bij RTL-4. Katja speelde toen net in Goede Tijden, Slechte Tijden, en werd geïnterviewd in Koffietijd. Ze werd begeleid door de voorlichter van RTL, en ik hobbelde mee. Ze vertrouwde me toe dat ze best zenuwachtig was, en ik vond haar ontwapenend. En mooi.

In 2006 richtte Katja samen met twee anderen Return to Sender op. Ze zoeken naar producten in de armste gebieden van de wereld en verkopen deze in Nederland. Katja kreeg het voor elkaar dat de Return to Sender producten bij de Hema werden verkocht. En zo is de cirkel weer rond, want we zijn weer bij de Hema beland.

Gisteren stapte ik na mijn werk de Hema binnen om te kijken of de nieuwe kerstcollectie al in de winkel lag. Die was er, maar viel een beetje tegen. Ik miste producten zoals de gehaakte items van vorig jaar.
Een beetje teleurgesteld nam ik de roltrap naar boven om te kijken of er al kerstspullen waren bij de Return to Senderproducten. En toen vond ik deze geweldige opbergmand. Soortgelijke manden zitten al jaren in de collectie van mijn favoriete Deense merk Rice, maar daar zijn ze behoorlijk prijzig.

Maar nu waren ze dus ook bij de Hema. 'Wat een mooie mand, die ken ik nog niet', zei de caissière bewonderend. 'Volgens mij zijn ze nieuw', zei ik trots. Ik zei er maar niet bij hoe vaak ik naar de Hema ga en de collectie zo ongeveer uit mijn hoofd ken, om niet geheel voor gek te worden versleten.

En zo stapte ik toch weer blij de winkel uit. Blij met mijn nieuwe Hema-primeur, die perfect in mijn interieur past (en waar ik al mijn andere Hema-spulletjes in kan opruimen).

prentje special: Tijl op huizenjacht

Hoewel zijn neven nog steeds niet zijn gearriveerd uit Amerika, is Tijl toch vol goede moed begonnen aan een zoektocht naar een geschikt huis waar zijn familie zou kunnen wonen.

Opgewekt gaat hij op pad

'Of ik ook kan smurfen?'

'Dus je eet vooral honing?'

'......'

'Dus met volle maan verander je in een weerwolf?'

'En ik moet helpen bouwen?'

'Of ik goed ben in Spinjitzu, vraag je?'

'Nee, clowns hebben geen vleugels'

'Hoe koud wordt het hier, zei je?'

'Weet u zeker dat uw vrouw het ook goed vindt?'

'Spanje?'

'Had je het nu over een wintervoorraad aanleggen?'

'Directeur, mogen mijn neven alstublieft bij mij komen wonen?'

prentje en de Heidi-wekker

'Is dit nu de hele markt?', vraagt Zoon als we aankomen bij de Veemarkthallen en hij twee kraampjes buiten ziet staan.
Even later is hij diep onder de indruk als hij binnenstapt in de hal waar de vlooienmarkt daadwerkelijk wordt gehouden. 'Dit is de grootste markt van de hele wereld', zegt hij resoluut.

'Kijk mama, een Heidi-wekker', zegt hij enthousiast als we net begonnen zijn de markt te bestormen. 'Ik mocht toch nog een wekker?'. Samen kijken we naar een geweldige retro-wekker, met een lammetje dat heen en weer beweegt. 'Laten we eerst de markt helemaal aflopen', zeg ik - door ervaring wijzer. 'En als je 'm dan nog steeds wil, kunnen we de wekker altijd nog halen.'

Heidi krijgt wat concurrentie van Dokter Bibber en nog een paar andere spelletjes, maar wint uiteindelijk de strijd. Opgewekt lopen we terug naar het begin van de markt. Daar is nog wel de wekker te vinden, maar van de man die achter het kraampje stond, ontbreekt elk spoor. 'Hij is even zijn hond naar de auto brengen', zegt de buurman. Zoon vraagt of we dan aan hem kunnen betalen. 'Ik verkoop helemaal niets', zegt hij nors. Nee, dat lijkt me duidelijk, met zo'n houding.

Inmiddels zit ik op hete kolen, want ik zou nog naar een vriendin aan de andere kant van het land. En vervolgens moet ik Man nog ophalen. 'Ik denk dat hij ook nog even een rondje met de hond loopt', zegt de Vriendelijke Buurman. 'Zullen we dan maar gaan?', vraag ik Zoon, maar eigenlijk weet ik het antwoord al. Zoon heeft zich gepositioneerd voor de kraam en gaat nergens naar toe voor die man terug is.

Ik haal maar even koffie. En dan eindelijk komt de verkoper aanlopen. 'Hij doet het toch wel hè?', vraag ik nog voor de zekerheid. Zwijgend windt de man de wekker op. Een keihard geluid is het gevolg. 'Ik denk dat de hele markt dat heeft gehoord', zegt Zoon trots.

Als we op weg zijn naar mijn vriendin, komen we in een ellenlange file terecht. Ik verlies mijn geduld. Teveel dingen in een weekend gepropt, wanneer leer ik het nou eens?

'Mama zei heel veel k**', zegt Zoon tegen Man, als we hem aan het einde van de dag ophalen. 'Wel achtentachtig keer'. 'Nou, eerder drie keer', zeg ik slapjes. Wanneer leer ik nou ook eens dat ik niet moet vloeken in het bijzijn van Zoon?

De volgende morgen wordt het hele huis opgeschrikt van een verschrikkelijk kabaal. 'Ik heb 'm om half zeven gezet', zegt Zoon vrolijk. 'Dan ben ik voortaan elke ochtend op tijd wakker voor Pokemon op tv.'

De Heidi-wekker blijkt vooral leuk om naar te kijken.