prentje en de teksten

We zijn samen in het kabouterhuis, Zoon en ik. Het is officieel herfst nu, en dat merken we. We zien het, voelen het, ruiken het.
Zoon heeft een geheime hut gebouwd in het bos. De dennenappels zijn de wapens tegen indringers.

We gaan fietsen. Ik denk continu aan iemand in mijn omgeving die me lief is, en het moeilijk heeft nu.

'Weet je wat het aller-, aller-, allerpijnlijkst is?', vraagt Zoon. Ik verwacht een antwoord als: 'van vijf kilometer hoogte naar beneden vallen', of 'als er twintig ninja's je tegelijkertijd aanvallen'.
Hij is heel erg acht, mijn Zoon, en druk in zijn hoofd met stoere verhalen.

'Nou?', antwoord ik een beetje afwezig.
'Als iemand je gevoelens kwetst', zegt hij serieus.
Mijn kleine, wijze huisfilosoof.
'Dat is inderdaad heel pijnlijk', zeg ik met een brok in mijn keel.

We gaan wat drinken bij de Berenkuil. Ik denk na over wat Zoon zei. Ik kan me niet herinneren dat ik zulke dingen bedacht toen ik acht jaar was.

'Herinner je gisteren, droom van morgen, maar leef vandaag!', zegt hij opeens.
Verbijsterd kijk ik hem aan. Het moet niet gekker worden.
'Dat staat daar op dat bord', mompelt hij.
Gelukkig.

prentje en ontwerpen

Mijn leven bestaat op dit moment uit ontwerpen. Ik ben er dag en nacht mee bezig. Kerstkaarten, blogplaatjes, fotoprojecten; ik draai er mijn hand niet voor om. Ik ontwerp voor mijn werk, en als ik thuis kom, ga ik gewoon door. Of ik ga naar mijn cursus Illustratie, waar we op dit moment bezig zijn met lino's gutsen.

Ik leer allerlei nieuwe technieken en photoshop me door de avond. Ik verf, kras, stempel en combineer alles met elkaar. Als ik niet achter de computer zit, breng ik uren door in boekhandels om illustratieboeken te bekijken. Ik bezoek papierwinkels en verfspeciaalzaken. In het weekend snuffel ik rond op rommelmarkten om spullen te zoeken die ik kan gebruiken voor mijn projecten.

Ontwerpen is mijn vluchtheuvel als het stormt in mijn hoofd en de blaadjes van de bomen vallen.

prentje en de rust

Soms, als ik het bijvoorbeeld heel druk heb op mijn werk, vind ik het heerlijk om in het weekend een beetje rustig aan te doen. Dus toen ik Man in ons huisje aanbood om samen met Zoon naar het zwembad te gaan, kwam dat goed uit.

Na eerst nog wat relaxed te hebben rond het huisje, besloot ik naar het strand te fietsen om bij mijn favoriete strandtentje te lunchen. Ik vind dat geen probleem, om in mijn eentje op een terras te zitten. Als het maar niet zo'n terras is waar iedereen elkaar zit te bespieden en beoordelen. Maar op ons familieterras loop je eerder het risico een overenthousiaste senior naast je te krijgen met een haast dwangmatige behoefte om met iedereen een praatje te maken. Dat gebeurde dus ook.

Ik bestelde een flesje Prosecco en toostte zachtjes op mezelf en mijn vrije middag. De pastasalade die voor mijn neus werd gezet, smaakte prima.
Omdat het zo lekker weer was, maakte ik een lange wandeling langs het strand. Vervolgens liep ik via de duinen terug.

Ik hou van de overgang van de seizoenen. De herfst zit in de lucht, maar de zomer wil nog geen afscheid nemen. 

Mijn wandeling eindigde bij mijn huisje. Ik besloot om later maar mijn fiets op te halen bij het strand en na een beker thee was het tijd voor een heerlijke siësta. Toen ik even later gewekt werd door het opgewonden stemmetje van Zoon, was ik er weer bijna klaar voor mijn mama-rol.
Na een verfrissende buitendouche stelde ik Zoon voor om samen mijn fiets op te halen. Hij ging akkoord als hij een ijsje kreeg. Samen zaten we even later op het andere terras dat ons strandje rijk is.

Omdat het seizoen bijna ten einde loopt, heb ik sterk de behoefte om het nog even vast te houden. Dus toen we na het eten erachter kwamen dat we geen toetje hadden, stelde ik Man voor om een dessert bij een van de restaurantjes in ons kustdorpje te nuttigen.

En zo zat ik voor de derde keer die dag op een terras, telkens in een wisselde samenstelling. Ik begon in mijn eentje en eindigde met mijn gezin.

Precies goed voor een late zomerdag in september.

prentje en de herfstvakantie

Het was een lange herfstvakantie. Letterlijk ook. Zoon had de dag voor en de dag na de oorspronkelijke herfstvakantie ook nog vrij in verband met studiedagen van de juffen en meesters. Jenaplan he, die studeren wat af.
Omdat Zoon ab-so-luut niet naar de NSO wilde en ik een slappe hap-moeder ben, moesten we het mannetje omstebeurt vermaken. Man maandag en dinsdag, ik de rest van de week. Helaas ben ik geen moeder die urenlang met Zoon op de grond ligt om de Eiffeltoren na te bouwen van Lego, dus gingen we er vooral op uit. Noem het, en ik ben er geweest. Museum? Zuiderzeemuseum. Bioscoop? De verschrikkelijke ikke. Weekendje weg? Maastricht gecombineerd met Thomas de Stoomlocomotief in Simpelveld.
Omdat ik me inmiddels wel herfstvakantie-expert kan noemen en uw kinderen wellicht nog vrij zijn, krijgt u van mij ongevraagd De Herfstvakantietip. Komt ie: de Gouden Boekjes-tentoonstelling in Kasteel Groeneveld in Baarn. Vijf boekjes zijn 'open gevallen' waaruit verschillende hoofdstukken zijn nagebouwd. Met veel liefde en oog voor details. Bezoek ook de Frankrijk-tentoonstelling in het kasteel. Ik was helemaal in mijn element, en Zoon ook, gelukkig.
Maar toen hadden we nog acht dagen vakantie te gaan.

Ik kan niet wachten tot het kerstvakantie is.