prentje en de imperfectie

Het is kwart over zes op vrijdagavond als ik mijn werkaccount afsluit. De afgelopen weken heb ik waargenomen voor drie collega's waardoor ik veel extra uren heb gewerkt. Maar nu is het genoeg.

Ik smeer een boterham, en gooi de rest van het brood in mijn tas. Was mijn bordje af en stap in de auto. Ik maak er tegenwoordig een sport van om zo weinig mogelijk mee te nemen naar het kleine huis aan zee. Het geeft me een luxe en tegelijk huiselijk gevoel dat daar alles ligt wat ik nodig heb.

Om half negen rij ik de parkeerplaats op. Ik pak mijn tas van de achterbank, en loop de laatste meters naar het huisje in de duinen. Terwijl ik mijn schoenen uit schop, zet ik de dvd-speler aan en kook ik water voor een grote pot thee. Ik nestel me op de bank met de Before triologie en sluit de gordijnen.

De volgende ochtend kijk ik expres niet op mijn horloge. Ik heb de tijd aan mezelf en schuif het gordijn een beetje opzij. Bewolkt. Ik pak de thriller die ik aan het lezen ben, en maak een broodje klaar.
Als ik de afwas wil doen, kom ik erachter dat er geen warm water meer uit de kraan komt; blijkbaar is de geiser uit. Dit zijn de momenten dat ik niet blij word van mijn single-status. Na wat geklungel aan het apparaat, tover mijn charmantste glimlach op mijn gezicht, en vraag de buurman of hij naar de geiser kan kijken. Het lukt hem ook niet om de waakvlam weer aan te krijgen. Ik zet het ding op non-actief en loop terug naar mijn boek. Dan maar geen warm water dit weekend.
 
Na de spannende ontknoping stap ik op de fiets en rij binnendoor naar Bergen. Het is Jazz & Sail in het kleine kunstenaarsdorp, en overal zijn podia te vinden. Een beetje onwennig schuifel ik tussen de mensen. Hoe kan het dat ik me vorige week nog zo zelfverzekerd voelde en nou weer zo klein, nu ik hier in mijn eentje loop? Waarom lijkt het alsof iedereen plezier heeft met elkaar en ik niet?

Ik duik de Sissy-Boy in en kooptroost mezelf met een nieuw shirtje. Tijd om terug te gaan. Onderweg stap ik nog even af om wat lekkere dingen in huis te halen: Turks brood, tapenade, een kleine kipsalade. Vriendin A komt vanavond logeren en ze heeft net geappt dat ze onderweg is. Omdat het gas nu ook is afgesloten, moet ik improviseren met het avondeten. Ik schenk een glas rosé in, en wacht tot A is gearriveerd.

Een paar uur later loop ik weer in Bergen, maar nu voelt het heel anders. Samen met A en een andere vriendin uit Bergen luisteren we naar de livebands en drinken biertjes.

Ondanks dat we laat in bed lagen, word ik vroeg wakker. Ik sluip naar het kleine keukentje en besmeer een paar croissantjes met jam. Vriendin A is inmiddels ook wakker, hoor ik vanaf de slaapbank, en met de croissants in mijn hand loop ik naar het zitgedeelte van het huisje. Omdat het nog wat fris is, gooien we het dekbed over onze benen en genieten van ons ontbijtje. Wat voelt dit knus en vertrouwd. A en ik hebben de afgelopen weken ingrijpende gebeurtenissen samen gedeeld, wat onze band onbreekbaar heeft gemaakt. Het voelt dan ook niet als bezoek dat ze er is, maar als een waardevolle aanvulling met wie ik dit weekend mijn kleine huisjesgeluk kan delen.

De zon breekt door en we maken een lange strandwandeling. Ons weekendplan verandert continu, van winkelen in Alkmaar tot meer jazz in Bergen aan Zee, al naar gelang het weer en onze stemming. En omdat A niet voelt als bezoek, kunnen we allebei doen waar we zin in hebben. Dus kan de ene een tukje op de bank doen, terwijl de ander buiten aan het lezen is. Of gaat er eentje het dorp in, terwijl de andere nog even verder leest. En doorleest tot ze het boek uit heeft.

Want over het boek op bovenstaande foto wil ik het nog even hebben. Ik zag het iemand een keer lezen op het strand, en de titel sprak me onmiddellijk aan. Het gaat over alle thema's die ik interessant vind in het leven: verbinding, kwetsbaarheid, creativiteit, angst, moed, authenticiteit, mededogen en spiritualiteit. Mocht u deze interesses delen; hier vind u de link naar de Ted Talk van de auteur over de kracht van kwetsbaarheid.

En terwijl ik een perfecte foto van het imperfecte boek probeer te maken (het blijft een heel gedoe hoor, dat loslaten van het perfectionisme), denk ik aan één citaat uit het boek (afkomstig uit Anthem van Leonard Cohen):

There is a crack in everything. That's how the light gets in.   

prentje en het einde van het seizoen

Bovenstaande illustratie is een coproductie van prentje & Zoon, 

waarbij het decor is bedacht en uitgewerkt door Zoon

Het vervelendste weekend van het seizoen was aangebroken; we moesten ons huisje aan zee weer klaar maken voor de winter.
Het seizoen op ons campingveldje loopt van april tot oktober, dus dat betekent dat we voor 1 oktober de boel moeten afsluiten. Voorbij weer de kofferbakmarkten vol gekke verzamelingen, de wedstrijdjes in het zand, de smoothies bij onze favoriete strandtent.
Maar hallo boerenkool met worst, herstwandelingen door een gouden bos, sinterklaasvoorpret en koude handen van de sneeuw.
In elk jaargetijde valt immers wel iets moois te ontdekken.

En toch kan ik een gevoel van melancholie niet onderdrukken terwijl we ons weekendonderkomen leeghalen en schoonmaken. Elk jaar ben ik weer verbaasd hoeveel spullen er in zo'n klein huisje kunnen. Ik haal de bedden af, schrob de vloer en ruim alle duin-en strandverzamelingen op, terwijl Man de leidingen afsluit.
Met een auto vol beddengoed rijden we naar huis. We kunnen terugkijken op een fijn seizoen; we hebben genoten.

Maar het duurt altijd even voor ik mijn draai weer gevonden heb thuis. De wasmachine niet, die draait op volle toeren. Omdat de zon ook zondag volop schijnt, kan ik alles buiten hangen.
Ik voel me wat onwennig, loop wat door het huis. Het leven daar lijkt altijd zoveel eenvoudiger. Als de zon schijnt, pak je de fiets en rij je naar het strand. Hier weet ik niet zo goed wat ik moet doen met deze mooie herfstdag.

Ik kijk nog een keer op mijn computer naar de foto's van afgelopen zomer.

En dan is het tijd om af te sluiten.

prentje en het weekend

De lucht ruikt anders; kruidiger. Langzamerhand maakt de natuur rond het huisje zich op voor de naderende herfst. De kleuren veranderen ook, ze worden wat voller.
Ik weet nog niet of ik toe ben aan het volgende jaargetijde. Eigenwijs heb ik mijn zomerjurkje aangetrokken terwijl ik op de fiets stap naar het bakkertje in het dorp. Mijn missie is duidelijk: croissantjes voor Zoon en mij.
Er staat geen rij meer buiten bij de bakker, zoals in het hoofdseizoen. Het kustdorp wordt weer meer voor de bewoners. De openingstijden bij de supermarkt zijn alweer aangepast: ze zijn nu nog maar tot 17.45 uur open, in plaats van 21.00 uur.

Gelukkig zijn er nog wel wat vriendjes voor Zoon. Hij speelt buiten terwijl ik mijn mobiel pak.
Ik lees alle reacties die binnen zijn gekomen op mijn vorige bericht en ben opnieuw ontroerd.
Het is zo fijn om te lezen hoe enthousiast mensen zijn over de publicatie. En dat het wordt herkend en gewaardeerd wat ik wil bereiken: alledaagse momenten bijzonder maken. Eerlijk gezegd vind ik het leven niet altijd een chocoladetaart. Mijn remedie is om oog te blijven houden voor de mooie dingen, en deze te delen. En dat ik hierin slaag is echt een groot geschenk.

Zoon en ik gaan een flink eind wandelen. De hei bloeit prachtig. Zoon rent weg om een takje voor me te plukken. Ik wil net een heel verhaal houden over natuurbehoud, maar hij kijkt me zo stralend aan dat ik mijn opmerking maar even inslik. Komt wel op een later moment.

Zoon is alweer afgeleid en vindt een mooie stok. Meteen heeft hij er een heel verhaal bij. Een oudere dame die voor ons loopt, kijkt glimlachend om. Ik sla trots mijn arm om zijn schouder. Mijn kind.

We gaan wat drinken samen. De man die onze tafel komt afruimen, wil de stok ook meenemen.
Verontwaardigd kijkt Zoon hem aan. 'Het is maar een stok', zegt de man schouderophalend.

'Het is niet maar een stok, zegt Zoon. 'Als je je fantasie gebruikt, kan het alles zijn. Alles, wat je maar kunt verzinnen.'






En nu zit ik in dubio, hè. Want dit is niet het officiële einde. Zoon vergat zijn stok, afgeleid door zijn ijsje, en rende snel terug. Terwijl ik op hem wachtte, zag ik hem aankomen, zijn ogen vol verdriet. 
De man had zijn stok weggegooid. 

Niet iedereen heeft dezelfde gave.

prentje en de regen

Het begon zo goed. Zoon en ik waren op vrijdagavond samen vertrokken naar ons huisje, Man zou de volgende dag volgen op de fiets.

De zon scheen de volgende ochtend, ik voelde de sterke stralen zich mengen met het warme water van de buitendouche.
Zoon en besloten samen naar het strand te gaan: krabbetjes vangen en voetballen.

 We bouwden zagen een prachtig zandkasteel en genoten van de zon.
En 's avonds kwam Man heelhuids aan, na meer dan 100 kilometer op de racefiets te hebben afgelegd.

So far, so good. De volgende dag werden we gewekt door dikke druppels op het dak. Toen het even droog werd, dekte ik nog hoopvol de tafel buiten, maar niet veel later vielen de druppels ook in de botervloot.

Dan maar plan B in werking stellen: naar Ikea. Dat bleek de rest van Nederland ook te hebben bedacht.
Nadat we een kilometertje of vijf vanaf de extra parkeerplaats naar het meubelparadijs hadden gelopen, konden we achteraan aansluiten voor Småland. Zoon wilde per se in de ballenbak spelen.

Toen we ein-de-lijk in de winkel waren beland, werd ik weer een beetje enthousiast. Textiel stond centraal, en zoals u weet ben ik dol op stofjes.

Ik overwoog bijna de gordijnen van ons kabouterhuis weer te vervangen voor nieuwe vogels, toen ik in mijn overpeinzing werd gestoord door een stem die door de hele Ikea galmde: 'Zoon wil graag opgehaald worden uit Småland'.

Meneer had zich bezeerd in de ballenbak.
Nou ja.

prentje en het kabouterhuisje

Het is niet gelukt; om het huisje zwart-wit te houden. Daarvoor hou ik simpelweg te veel van kleur. En toen ik dit kussen zag, van een of ander Scandinavisch merk, was ik om: 

In eerste instantie was ik verder gefietst, maar aan het eind van de middag heb ik het toch opgehaald.

En de uilenkapstok doet het ook goed:

Man is druk bezig de deur te repareren. Het huisje is heel oud, en de houten deur stort in. (De Rice-mat is trouwens ook ernstig verkleurd, net als het vliegengordijn. Maar dat vind ik ook wel weer wat hebben. Het hoeft allemaal niet zo strak).

Man belt met de bouwmarkt of ze kant-en-klare deuren verkopen. Als hij de maten doorgeeft, is het even stil aan de andere kant van de lijn. 

Dan vraagt de verkoopster: 'is het soms een kabouterhuisje?'

Ja, dat is het. Een kabouterhuisje vlakbij zee. 's Avonds lopen we vaak even naar de kust. Ik hou van het pretentieloze kustplaatsje:

Man moet werken op vrijdag, en Zoon en ik maken een lange fietstocht. We stoppen even bij de Berenkuil, rustplaats voor vermoeide wandelaars en fietsers.

Het zijn de ankers van mijn jeugd, en nu zie ik ze door de ogen van Zoon.
Het is ons tweede thuis. 

prentje in het huisje

De kussens staan leuk in ons huisje aan de kust. Ik twijfelde eerst even, omdat ze uit dezelfde serie komen als de gordijnen en ik niet zo van de 'bijpassend' ben, maar in een kleine ruimte geeft het ook wel rust.

De zon laat zich voorzichtig zien, nog een beetje schuchter omdat ze zo lang niets van zich heeft laten horen. We eten een broodje op het terras in het dorp.

Zoon pakt zijn spel op met zijn vriendje. Voor een buitenstaander is het onbegrijpelijk, maar dat hoort ook zo.
Man maait het gras. Ik pak de fiets.

Het enige dat ik hoor is het knisperende geluid van mijn fietsband, zich een weg banend over het schelpenpad. En af en toe een vogel. Ik maak mijn hoofd leeg, voor zover dat mogelijk is.

We zijn te lui om boodschappen te doen. En daarom lopen we door de duinen naar onze favoriete strandtent.

Zoon maakt een hart voor mij, alvast voor Moederdag.

We kunnen nog achter glas op het terras eten, maar daarna koelt het snel af. We verheugen ons op de warmte van de kachel van ons huisje, terwijl we teruglopen.

Man zit voor de kachel als ik thee zet. Maar wat hij ook probeert, de kachel gaat niet aan. Ik kijk naar de weersvoorspelling op het Journaal, het wordt vannacht rond het vriespunt. Maar morgen wordt het schitterend weer.
We dubben terwijl het steeds kouder wordt. 'We gaan naar huis', zeg ik resoluut. Zoon begint te snikken. Ook hij vindt het heerlijk in het huisje.
'Kun je morgenochtend aan mama je Moederdagcadeautje geven', fluister ik. Dat ligt namelijk nog thuis. Hij knikt door zijn tranen heen. 'Ik heb het inpakpapier zelf gemaakt', fluistert hij terug.

En laat ik dat nu het mooiste vinden.

prentje en het einde van het seizoen

De laatste zaterdag van september is niet mijn favoriete zaterdag. Deze dag staat traditiegetrouw in het teken van ons huisje uitruimen en gedag te kussen tot het weer lente wordt. Het seizoen van de camping waar ons huisje staat, loopt van 1 april tot 1 oktober.

En om het nog erger te maken, is het schitterend weer. Wat een rare zomer is het geweest. Met Pasen in bikini, in juli met de kachel aan en nu het officieel herfst is, laat de zon zich weer van haar mooiste kant zien. Maar wij kunnen niet genieten van de zon; er moet gewerkt worden.

De hele middag heb ik een brok in mijn keel die ik maar niet weg kan slikken. Ik weet dat we in april weer kunnen gaan genieten van ons plekje aan zee, maar opeens zie ik zo tegen de herfst en de winter op. Ik zal het moeten doen zonder toevluchtsoord, waar ik naar toe kan rijden als dat nodig is.

Man en ik hebben de taken stilzwijgend verdeeld; hij sluit alles af wat met water en gas te maken heeft, ontkoppelt de buitendouche en zaait het gras opnieuw in. Ik haal de bedden af en trek alle kasten leeg.

We pauzeren alleen even voor een kop thee. De stoelen staan al in het schuurtje, dus ik ga op de wipkip zitten tegenover mijn huisje. Zachtjes wieg ik heen en weer, terwijl ik denk aan afgelopen seizoen. Dat prachtige voorjaar vol beloftes. Die lange zomer vol regen waarin ik het af en toe niet meer zag zitten. Mijn mislukte uitstapje naar het reisbureau, om daarna toch weer terug te keren. En dan toch daarna nog een paar gloedvolle weekenden in het najaar.  

Mijn thee is op, het wordt tijd om de deur achter me dicht te trekken. Nog een keer kijk ik om.

Dag lief hartjeshuisje, tot volgend jaar.

prentje en de rust

Soms, als ik het bijvoorbeeld heel druk heb op mijn werk, vind ik het heerlijk om in het weekend een beetje rustig aan te doen. Dus toen ik Man in ons huisje aanbood om samen met Zoon naar het zwembad te gaan, kwam dat goed uit.

Na eerst nog wat relaxed te hebben rond het huisje, besloot ik naar het strand te fietsen om bij mijn favoriete strandtentje te lunchen. Ik vind dat geen probleem, om in mijn eentje op een terras te zitten. Als het maar niet zo'n terras is waar iedereen elkaar zit te bespieden en beoordelen. Maar op ons familieterras loop je eerder het risico een overenthousiaste senior naast je te krijgen met een haast dwangmatige behoefte om met iedereen een praatje te maken. Dat gebeurde dus ook.

Ik bestelde een flesje Prosecco en toostte zachtjes op mezelf en mijn vrije middag. De pastasalade die voor mijn neus werd gezet, smaakte prima.
Omdat het zo lekker weer was, maakte ik een lange wandeling langs het strand. Vervolgens liep ik via de duinen terug.

Ik hou van de overgang van de seizoenen. De herfst zit in de lucht, maar de zomer wil nog geen afscheid nemen. 

Mijn wandeling eindigde bij mijn huisje. Ik besloot om later maar mijn fiets op te halen bij het strand en na een beker thee was het tijd voor een heerlijke siësta. Toen ik even later gewekt werd door het opgewonden stemmetje van Zoon, was ik er weer bijna klaar voor mijn mama-rol.
Na een verfrissende buitendouche stelde ik Zoon voor om samen mijn fiets op te halen. Hij ging akkoord als hij een ijsje kreeg. Samen zaten we even later op het andere terras dat ons strandje rijk is.

Omdat het seizoen bijna ten einde loopt, heb ik sterk de behoefte om het nog even vast te houden. Dus toen we na het eten erachter kwamen dat we geen toetje hadden, stelde ik Man voor om een dessert bij een van de restaurantjes in ons kustdorpje te nuttigen.

En zo zat ik voor de derde keer die dag op een terras, telkens in een wisselde samenstelling. Ik begon in mijn eentje en eindigde met mijn gezin.

Precies goed voor een late zomerdag in september.

prentje en de fijne zaterdag

Omdat Man een bbq in Groningen had, ging ik dit weekend samen met mijn kleine man naar mijn huisje. Het beloofde mooi weer te worden. Nou weet je dat nooit hier, en zeker niet deze zomer, maar we hadden er zin in. Om er optimaal van te genieten, vertrokken we vrijdagavond al.

We worden ongeveer gelijk wakker, Zoon en ik. Ik leg de meegebrachte croissantjes in de oven, en dek ondertussen de tafel buiten. In het zonnetje genieten we vervolgens van de warme broodjes.
Vandaag wordt in ons dorpje, voor de laatste keer dit seizoen, de kofferbakmarkt gehouden. We schuifelen langs de kleedjes. Plots staat Zoon stil. Een voetbaltafel, zijn grote wens. Nou ja, meer een koffietafelmodelletje. 'Twee euro', zegt de man achter het kleedje. We mogen 'm later op komen halen. Dolgelukkig huppelt Zoon aan mijn hand verder.

Thuisgekomen zet ik koffie. Zoon haalt zijn vriendje om te komen spelen met zijn voetbalspel. Genietend van het zonnetje, drink ik mijn koffie op. Even later loop ik door ons dorp. Ik maak een praatje met de eigenaresse van het gekke winkeltje waar ik mijn halve inboedel vandaan heb. Doe boodschappen in de supermarkt. Omdat deze zo klein is, hebben ze van alle producten maar een merk. Dat scheelt veel keuze-stress.

Ik maak hotdogs terwijl de zon steeds feller gaat schijnen. Zoon vraagt of zijn vriendje mee mag naar het strand. Even later fiets ik met twee jongetjes richting zee. Ze vermaken elkaar, terwijl ik eindelijk weer eens de rust vind om een boek te lezen. Even later vertrekken we richting terras.

We blijven tot half 7 op het strand, het blijft maar warm. De jongens zijn continu in zee, die heel rustig is.
Langzaam fietsen we naar ons huisje. Zoon en ik spoelen het zand van ons af onder de buitendouche.
Zoon is uitgenodigd om poffertjes te eten bij zijn vriendje. Ik schenk een glas wijn in, zet het raam open en kook een snelle maaltijd voor mezelf.

Zoon komt vragen of hij met zijn vriendje en zijn moeder naar het dorpsfeest mag. Blij rent hij weg. Ik zet een pot thee en pak een tijdschrift van de stapel die ik van mijn zus heb gekregen. Ik hoor de krekels. Mijn broer, die op hetzelfde veld een huisje heeft, komt een praatje maken.

Het begint donker te worden als ik naar het feestterrein loop. Er speelt een coverbandje. Er dansen wat mensen, kinderen rennen in het rond. En het blijft maar warm.

Als we allemaal moe zijn, lopen we terug naar ons veldje. Ik kruip gelijk met Zoon onder de wol.

 Just a perfect day.

prentje goes Porto

'Morgen komen opa en oma', zeg ik tegen Zoon. 'Tja, de tijd vliegt voorbij', verzucht de 80-jarige vijfjarige.

Ooit ben ik deze blog begonnen om de dingen te laten zien die ik maak, de zogenaamde "prentjes". Dat verklaart ook de titel: prentjemaakt (ok, het feit dat prentje.blogspot al vergeven was, speelde ook een kleine rol). Gaandeweg herontdekte ik de liefde voor het schrijven. Van schrik maakte ik niets meer. Maar van de week kwam ik zo'n leuke stof tegen, die smeekte erom bewerkt te worden. Eigenlijk moest ik enorm gaan schoonmaken - mijn schoonouders komen in huis, en ik hou graag de schijn op dat ik heel netjes ben, iets waar ze waarschijnlijk allang niet meer in geloven - maar er moesten prioriteiten gesteld worden. En die lagen natuurlijk bij het leuke stofje. En dus zat ik midden in de troep een huisje te maken. Die moest af, omdat ik bedacht had dat het leuk was om op deze blog te zeggen dat ik de deur achter me dicht trok. Prioriteiten ja, ik zei het al.

Ik ga namelijk een weekendje weg. Naar Porto dus.
Trouwe bloglezers wisten dat allang natuurlijk.
Ik trek dus de deur achter me dicht (ja hoor, daar is ie. Toepasselijk hè?).
En nu gauw schoonmaken.