prentje en het Muizenhuis

De datum stond al weken in mijn agenda: op 19 november zou Karina Schaapman van 'het Muizenhuis' in Utrecht komen vertellen over haar boek. Ik ben enorm fan van het muizenboek. En sinds gisteren ook van Karina Schaapman.

Het Muizenhuis vertelt het verhaal van Sam en Julia, twee muizen die samen met hun familie, vrienden en buren in een enorm muizenhuis wonen. Karina heeft het huis zelfgebouwd, en heeft hier drie jaar lang, zeven dagen in de week, aan gewerkt. Met zoveel liefde dat het van de pagina's afspat.
Gisteren gaf ze voorbeelden hoe je bijvoorbeeld een minikacheltje en een minilampje maakt. Ze had voor iedereen werkbladen mee, zodat je zelf thuis ook aan de slag kon om je muizenhuis te bouwen.

Karina is een krachtige vrouw, die heel veel rust en geduld uitstraalt. Na een roerig verleden en de opvoeding van vier kinderen, heeft ze zich helemaal gestort op het maken van minimeubeltjes uit voornamelijk afvalmateriaal. En deze passie deelt ze graag samen met haar publiek. Ademloos keken de kinderen (en opvallend veel volwassenen) toe hoe ze vertelde over de ontstaansgeschiedenis van dit enorme project. Haar boek komt volgende maand in Japan uit, en ik ben er van overtuigd dat het daar ook een enorme hit gaat worden. Ik gun het haar van harte.

Karina is voor mij een voorbeeld hoe krachtig het effect kan zijn van creativiteit.
Iets wat ik zelf ook dagelijks ervaar.

prentje en B

'Mama, ik voel me niet zo lekker.' Elke vrijdag is het raak als ik Zoon uit school haal. Vrijdagmiddag heeft Zoon zwemles, voor zijn B. En dit is alle vrijdagen een klein drama. Zoon is heel erg bang voor 'Het Gat'. Dat was bij A al een probleem, maar bij B zit Het Gat nog dieper.

Vorige week dachten we even dat we de oplossing hadden gevonden. Zoon had van Man een duikbril gekregen, en oordopjes. Sindsdien wilde hij alleen nog maar met duikbril in bad.
Voor het eerst hoefde hij niet te huilen toen het zwembad in zicht kwam. Trots liet hij zijn juf de duikbril zien. Voor de zekerheid liep ik even mee. 'Daar mag je niet mee afzwemmen', was het eerste dat ze zei. 'Maar kan hij er niet even mee oefenen?', vroeg ik hopeloos. 'Dat hij zijn zelfvertrouwen een beetje terug krijgt?', fluisterde ik erachteraan. Ze haalde haar schouders op. 'De kans is sowieso heel klein dat hij mag afzwemmen', zei ze nog. Ik droop af.

Afgelopen vrijdag. Stilletjes zit hij op de fiets. Opgewekter dan ik me voel, zeg ik dat het vandaag kijkdag is. Voor mezelf heb ik al een beslissing genomen. Het is genoeg geweest.

Halverwege de les loop ik naar de rand van het zwembad. Zoon staat huilend tussen de andere kinderen. 'En nu niet meer mopperen', zegt juf tegen Zoon. Mijn hart breekt. Ik zend hem kushandjes toe, die hij beverig terugzendt.

Juf noemt de kinderen op die mogen afzwemmen. Zoals verwacht zit Zoon daar niet bij. Hij kruipt op mijn schoot, een nat hoopje ellende. Mijn spijkerbroek raakt ook doorweekt, maar dat geeft niet.
De juf loopt naar ons toe. 'Ik weet niet of je er al over nagedacht hebt, maar ik denk dat het niet zoveel zin heeft zo', zegt ze. 'We stoppen ermee', zeg ik, blij dat ze het me eens is.

We lopen naar de kleedkamer. 'Krijg ik nu geen cadeautjes?', snikt Zoon. 'Jij mag van mij iets moois uitzoeken', zeg ik hem, terwijl ik 'm een dikke knuffel geef. 'Omdat ik zo trots op je ben.'

In de kleedkamer kom ik er achter dat ik zijn handdoek ben vergeten. Is niet erg.

Zoon is inmiddels al genoeg afgedroogd.

prentje en de roze tape

Ik wilde al heel lang van die mooie roze Japanse tape (masking tape heet dat geloof ik, maar dat weet ik niet zeker. Er staat mt op de binnenkant, maar dat kan ook iets heel anders betekenen).

Anyway, toen ik laatst in papierhemel Vlieger was, zag ik mijn kans schoon. En sindsdien wil ik alles tapen, het is echt verslavend. Het begon heel eenvoudig met een paar mooie kaarten. Vervolgens was onze lamp aan de beurt. En toen ging ik helemaal los bij de kast.

(Voor de goede kijker - helaas ontbreekt er een kaars op de foto. Ik heb 'm nog voor u gezocht, maar kan 'm nergens vinden. Wat op zich best raar is, want wie raakt er nu een knalroze kaars kwijt? 
En ik had natuurlijk de kast op moeten ruimen voor de foto, maar hé, ik ben de VT Wonen niet. Ik wilde gewoon met u de lol van de Japanse tape delen, nog voor ik Zoon van school moet halen.) 

prentje special: de neven halen (warme) vakantieherinneringen op

'Wat is het koud  in Nederland, hè, Max?'

'Weet je nog, die mooie camping in Spanje?'

'En die vakantie op Curacao?'

'Of die zomer in Parijs?'

 'Die heerlijke tijd in Italië ?'

'Augustus in Lissabon?'

'Ach Willem, je moet maar zo denken: het kan altijd nog kouder!'

prentje en de schoen

Kwart voor zeven, zondagochtend. 'Mam, er zit wat in mijn schoen!' Geeuwend sta ik beneden. 'Moet je kijken mam, Sint gebruikt hetzelfde papier als jij', zegt Zoon verwonderd. Mentale aantekening: nooit twee dagen achter elkaar hetzelfde sinterklaaspapier gebruikten.

Blij pakt Zoon zijn nieuwe Gomu-gummen uit, onze zijn nieuwe verslaving. Er zit onder andere een klein tv-tje in.

En zo kunnen de clowns ook de Sinterklaas-intocht kijken. Weliswaar in het zwart-wit, maar dat maakt het eigenlijk alleen nog maar romantischer. De Amerikaanse neven hadden wat moeite om het Sint-concept te begrijpen, maar zijn nu helemaal om.
Ik denk dat er volgende week 3 clownsschoenen (naast de onze) voor de kachel staan.

prentje en de landelijke intocht van Sinterklaas

We hadden het in de zomer al bedacht, mijn blogvriendinnetje en ik. Eigenlijk vanaf het moment dat bekend werd gemaakt dat Sinterklaas dit jaar in Dordrecht zou aankomen, de stad waar ze woont. We zouden samen naar de intocht gaan. En bovendien had ze een schattig nieuw huis, dat ik ook nog niet had gezien, dus dat kwam mooi uit. Een lief huis, waar ik ook meteen in zou kunnen trekken, want ik ken niemand die zo dezelfde smaak heeft. Vaak denken we ook op hetzelfde moment hetzelfde. Als we een stapel kranten zien liggen waarop staat 'Hij komt', grijpen we allebei gelijk ons fototoestel, terwijl het meisje van de kranten zegt: 'je mag er een mee nemen hoor', en een krant pakt. Probeer dan maar eens uit te leggen dat ze net de compositie heeft verstoord. Maar goed, zij begrijpt dat als geen ander.

We moesten een tijdje wachten daar op die punt van de kade, maar toen werd ons geduld ook rijkelijk beloond. Want daar kwam de boot. 'Ik geloof dat ik een beetje moet huilen', zei ik, en ook dat begrijpt ze.

'Mama, Sinterklaas is ouder dan Adam en Eva, toch?', vroeg Zoon voor de zekerheid. 'Ja hoor', zei ik, want rond deze tijd nemen we het niet zo nauw met de waarheid. Dat deze Sint ('jammer dat het niet de echte meer is', zeiden verschillende vriendinnen, wat maar aangeeft hoe Sint in ons verankerd zit) opvallend vitaal was, was Zoon gelukkig ontgaan.

Moe maar voldaan kijken we 's avonds het Sinterklaasjournaal. Daarin wordt een samenvatting gegeven van "onze" intocht. 'Alle kinderen mogen vanavond hun schoen zetten', zegt Sint. 'Het is ook elk jaar hetzelfde', zegt Zoon.

Gelukkig maar. Want sommige dingen moeten nooit veranderen.

prentje en 11-11-11

'Ah mama, mag ik ook nog Sint Maarten lopen vanavond?', vraagt Zoon smekend. Officieel is de regel dat we 1 snoepfeest per jaar doen, en hij was ook al met Halloween langs de deuren gegaan. Maar omdat ik een slappe-hap-moeder ben, kon ik het weer eens niet weigeren. Dus belde ik maar weer met de moeder van een vriendje. 

We sloten aan bij een heel internationaal gezelschap, want de moeder van het vriendje is Duitse, en de vader Canadees. En dan hadden we nog een Duitse moeder, en een Spaanse. Dus het gesprek tussen de ouders ging vooral over wie Sint Maarten nu ook alweer was, en waarom de kinderen langs de deuren gaan voor snoep. 'Het was een bisschop die zijn mantel aan een arme man gaf', wist de een. 'Maar waarom dan snoep?', vroeg de ander. Tja, dat wist ik als Hollandse ook niet zo goed.

'In Duitsland lopen ze alleen met lantaarns, maar krijgen de kinderen geen snoep', zei een van de Duitse mama's. Misschien liep haar kind daarom nu als een van de hardste. Werd hij eindelijk beloond voor zijn gezang. Met de mijne, hoor, die kreeg een blik in zijn ogen alsof ie nooit snoep krijgt thuis. De kleintjes bleven bedremmeld een beetje achter. De Spaanse dame riep verbaasd dat de mensen hier zo voorbereid waren (kleurige huisvlijtmandjes vol snoep werden er vol trots aan de deur gepresenteerd).

Ik vertelde het verhaal dat ik als kind een keer aanbelde met Sint Maarten bij een gezin dat net uit Somalië was geëmigreerd. Vol verbazing keken ze naar het kleine blonde meisje dat stond te zingen over koeien met staarten. Er werden steeds meer familieleden bij geroepen, tot de hele gang vol stond. Toen ik uitgezongen was, keken ze me verwachtingsvol aan. 'Candy', wist ik nog uit te brengen. Ik kreeg een pak koekjes, misschien wel het eerste pak koekjes wat ze in Nederland hadden gekocht.

 

Inmiddels loopt deze Sint Maarten ten einde. Zoon en ik lopen naar een redelijk donker huis.

'Je moet de buitenlamp aandoen, en het lantaarntje voor het raam zetten!', zeg ik tegen Man. 'Dat zijn de codes!' Had ik even hoop eindelijk van de verzameling Spongebob-koekjes van Zoon af te kunnen komen. 

Rare jongens eigenlijk, die Hollanders.