prentje en Zoon's partijtje

'Wat wordt het thema van mijn feestje?', vroeg Zoon een tijdje geleden geïnteresseerd. 'De natuur', antwoordde ik, vrezend dat hij dat niets vond. Maar tot mijn verbazing knikte hij goedkeurend.

Toen ik dit verhaal later aan mijn collega's vertelde, rolde ze bijna van hun stoel. Het thema! Echt een kind van zijn moeder, concludeerden ze. En dat klopt ook.

De natuur dus. Ik kon los met de decoratielijn van de Hema (hallo, daar zijn we weer) in samenwerking met Natuurmonumenten. Ik was wel zo slim om even wat foto's te maken, voordat acht achtjarigen zich als een stelletje spreeuwen op de hotdogs storten.

En achteraf bleken de bordjes, servetjes en bakjes helemaal overbodig, want die hotdogs schoven ze er zo wel overdwars in. Tijd voor de cadeautjes:

En daarna hup, de auto's in. Want Zoon en ik hadden vorige week samen al even proef gedraaid bij een geweldige natuurspeeltuin in de bossen bij Houten. En daar gingen we nu dus nog meer natuur proeven.

Een van de mooiste plekjes die je kunt bedenken. Met vlinders, kruipbeestjes, paarse bloemen, vennetjes, watervallen en een kast vol bouwmaterialen. Een klein paradijsje dus. 

We deelden de groep in tweeën, zetten een speurtocht uit, maar eigenlijk was dat helemaal niet nodig. Maar goed, ze deden braaf mee, en werden alleen even afgeleid bij de ontdekking van weer een speeltuin vol natuurlijke materialen. 

'Dit was het coolste partijtje ooit', verzuchtte een van de vriendjes in de auto op de terugweg, nadat we alle slippers, kleren, brillen en tassen weer hadden verzameld.
En als u me nu wilt excuseren, ik ga met mijn voeten omhoog op de bank liggen. We made it.

prentje en Zoon's traktatie

(met dank aan de HEMA)

prentje en Zoon's verjaardag

Zoon was afgelopen zaterdag jarig. Hij werd acht. Vanwege de tropische temperaturen vierden we het in ons kabouterhuis.
'Ik wil mijn cadeau wel graag in bed', sprak hij gedecideerd. En dat kreeg hij. In het kabouterbed.
We hingen allemaal slingers op, en ballonnen, die overigens knapten van de hitte, maar dat was niet erg.

En de opa's en oma's kwamen, het feestvarken blies de kaarsjes uit, en was Heel Erg Jarig.

Tijd om naar zee te gaan. Er was een evenement op het strand, 'Babes on Waves', wat er voor zorgde dat de temperatuur bij sommige heren op het strand nog meer opliep.
Ik viel vooral voor de decoraties en illustraties; daar loop ik dan weer warm voor.

Zoon verbaasde zich vooral over de fietsers in het duingebied met een helm op. 'Als ze met een helm op fietsen, zijn het meestal Duitsers', vertelde ik hem. 'Zijn ze dan nog steeds bang voor de Amerikanen?', vroeg hij nieuwsgierig. Man had vorige week iets verteld over de Tweede Wereldoorlog, naar aanleiding van de vele bunkers in de duinen. 'Nee, ze zijn bang om te vallen', legde ik uit. Zoon keek met nog meer verbazing naar onze Oosterburen. 'Ze hebben zoveel landen veroverd, en ze zijn bang om van hun fíets te vallen?', vroeg hij met oprechte verbazing.

Acht is een magische leeftijd.

prentje @de Parade

Eigenlijk is het kijken naar het publiek de leukste voorstelling.
Geniet van het zonnige weekend!

prentje en de stripfiguren

Tijdens de vakantie bladerde ik door een oude Linda. Eén plaatje trok meteen mijn aandacht: een Ninja Turtle teruggebracht tot enkele essentiële lijnen. Het bleek om een boek van grafisch ontwerper en illustrator Dennis de Groot te gaan: Bare Essentials.

Na de vakantie bestelde ik het onmiddellijk bij Bol, en afgelopen weekend kwam het binnen. In eerste instantie was ik wat teleurgesteld verbaasd dat het geen boek bleek te zijn maar een map met losse bladen, maar nu ben ik daar alleen maar blij om. Zo wil ik bijvoorbeeld graag de illustraties van Paris versus New York ophangen, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om deze uit het boek te scheuren.

Het werk van Dennis doet me daar overigens sterk aan denken: hij heeft ook een serie gemaakt over Amsterdam die van mij zó uitgegeven mag worden.
Bare Essentials is een verzameling van vijftig striphelden/filmiconen die teruggebracht zijn tot minimale vormen, maar wel zo dat je ze meteen herkent. Ik word er heel blij van. Wat betreft vormgeving hou ik misschien wel het meest van heel elementaire vormen.

Zoon was ook enthousiast, en pikte meteen de stoerste superhelden in voor zijn nieuwe kamer.

Nou, dan hang ik wel de mindere goden op aan mijn muur hoor, geen enkel probleem.

prentje en de kofferbakmarktvondsten

Ik hou zo van kofferbakmarkten.
Het is een combinatie van de verwachtingsvolle spanning ('ga ik een gouden vondst doen?'), de duurzaamheid (hergebruik) en de verhalen die achter de spullen zitten.

Zo heb ik afgelopen zondag weer mijn slag geslagen.
Het begon met een Kitch Kitchen-achtige emaille schaal, die een Duitse mevrouw net voor mijn neus liet weg zetten.
Kijk, als ik dan toch een nadeel van de kofferbakmarkten moet geven, is het 't rotgevoel als je achter het net vist.
Voor de zekerheid zei ik nog tegen de verkoopster dat ik hem graag wilde hebben, mocht de Duitse mevrouw niet meer komen om 'm op te halen. We spraken af dat we haar een uur de tijd gaven.
Vervolgens griste een andere mevrouw precies acht houten poppetjes voor een kwartje per stuk voor mijn neus weg.

Dit ging helemaal niet goed.

Ik plukte gauw nog een achterblijver uit de doos. Die ik vervolgens fijn kon combineren met het prentenboek uit 1975 dat ik vond. Ik mocht 'm samen met bovenstaand plakboek hebben voor een euro. Kunt u het nog volgen? Dit is het boek met het houten poppetje:

En hoe fijn is het om een plakboek uit de jaren zeventig te vinden? Met zorgvuldig ingeplakte verhaaltjes en plaatjes uit tijdschriften:

Maar die houten poppetjes bleven maar door mijn hoofd spoken hè, dus ik ging nog maar even terug om te kijken of die man niet toch nog wat leuke poppetjes had. En vond deze twee dames:

Dat ging beter. Vervolgens vond ik tussen een heleboel troep een houten kabouter:

'Vijfentwintig cent', zei de treurig uitziende man achter de kraam. 'Hij is van mijn vader geweest. Die is onlangs overleden. Negentig jaar is hij geworden.' We kwamen in gesprek over vaders en gezinnen. 'Zeven broers en zeven zussen heb ik', zei de man trots. Vijftien kinderen! Ik zei dat ik mijn handen vol had aan eentje. De gedachten van de man gingen weer naar zijn vader. 'Een heel gemis', sprak hij droevig, terwijl we afrekenden. De man schudde mijn hand. Ik had een kabouter voor een kwartje, maar een gesprek dat veel meer waard was, voor allebei.

Ik liep nog maar eens terug naar mijn schaal. De Duitse mevrouw was nog niet gesignaleerd. Ik zei dat ik nog een stuk markt te gaan had, en dan nog een keer zou terugkomen.

Op dat laatste stuk vond ik nog een retro Hans en Grietje-afbeelding voor een euro.

En nog een prachtig bordje, dat iets duurder was, maar die ik niet kon laten liggen:

En dit klokje deed me heel erg aan de film Moonrise Kingdom denken:

Nog een keer teruggegaan naar mijn schaal. De verkoopster gaf het op, ze verwachtte niet meer dat de Duitse mevrouw nog zou komen. Ik mocht 'm meenemen voor twee euro.

Helemaal blij voor nog geen tien euro in totaal.

Nu alleen nog een groter huis om alles kwijt te kunnen.