prentje en de tweede schooldag

'Probeer er ook van te genieten', zegt mijn collega als ik vertrek van mijn werk om naar mijn opleiding te gaan.
Ik zucht. De afgelopen dagen heb ik zo lopen piekeren, dat ik bijna was vergeten dat ik voor de studie Grafische Vormgeving heb ik gekozen omdat het mijn passie is.

Het verkeer zit tegen, maar ik heb besloten me daar niet druk over te maken, tot mijn eigen verbazing.
Vijf minuten te laat loop ik de school binnen. Waar was nou vleugel B?
Ik snap nog helemaal niets van die plattegrond. En weer ga ik in een flits terug in de tijd naar mijn eerste weken op de middelbare school, toen ik ook moeite had om mijn lokaal te vinden. Met dit verschil dat ik geen te laat-briefje hoef op te halen bij de conciërge.
Gelukkig kom ik de directeur tegen, die zo lief is om met me mee te lopen naar de andere vleugel. 'Ik weet een short cut', zegt hij samenzweerderig, en braaf hobbel ik via allerlei binnenweggetjes achter hem aan.

Mijn klas en docent begroeten me vriendelijk, en snel schuif ik aan in de schoolbank. Ik kijk eens om heen in het lokaal, en zie overal kunstwerken. Om de telefoon heeft iemand een oude telefooncel geschilderd. Op de andere wand hangen spreuken in allerlei lettertypen. Ik zit dan ook in de les typografie, maar daar komen we amper aan toe, omdat de docent ons goed wil leren kennen. Ik ontdek steeds meer overeenkomsten met mijn klasgenoten. Eentje blijkt in mijn wijk te wonen, en met de ander heb ik dezelfde basiscursus gemeen. 

Na de pauze beginnen we met grafische vormgeving. We krijgen een oefening in oog-handcoördinatie, en alvast het huiswerk voor de volgende keer (met primaire vormen emoties uitbeelden).
Ook hier ontkomen we niet aan een voorstelrondje. Was ik van de week nog op zoek naar de kleine lettertjes in de studievoorwaarden (kan ik hier nog onderuit?); nu merk ik dat ik me steeds meer thuis ga voelen.
In deze groep, met aardige klasgenoten.
In deze creatieve omgeving.
Met deze geïnteresseerde docenten.

Zoals altijd heb ik de boel weer behoorlijk opgeblazen.
Ook mijn medestudenten schrokken van de tijd die ze in de studie moeten steken.
Vonden het heel eng om weer opnieuw naar school te gaan.
Zijn onzeker over hun ontwerpen.
Maar ik denk dat we er elkaar doorheen kunnen helpen.

Ik voel mijn passie voor ontwerp weer aanwakkeren. Zo snel laat het vuurtje zich niet doven.

De volgende dag fotografeer ik mijn andere kofferbakvondsten, in de letterbak van de Hema die die ochtend bezorgd is. Hij is een beetje beschadigd, maar ik probeer me dapper voor te houden dat schoonheid in imperfectie zit.

Ik word zo blij van deze jaren 70-vormgeving. Het zijn de ontwerpen van mijn jeugd. Ik betrap mezelf op de gedachte dat ik eigenlijk nooit ben opgehouden met spelen. Of ben ik weer opnieuw gaan spelen? Ik geniet ervan om de poppetjes goed neer te zetten, decortjes te bouwen. Ik kan simpelweg gelukkig worden van een decorstuk met een seventiesboom, onderdeel van een onbegrijpelijk magnetenspel. Een kofferbakmarktvondst van opnieuw twee euro.

Maar het plezier ervan is voor mij onbetaalbaar.

prentje en spijt

Het gebeurt me regelmatig: ik ga naar een willekeurige kofferbakmarkt, zie iets leuks; denk: 'maar ik heb al zoveel spullen', laat het liggen, en krijg vervolgens spijt.

Zo kocht ik laatst deze roze caravan. Ze had ook nog een broertje in een andere kleur, maar ik dacht dus: 'ik heb al zoveel caravannetjes', en liet daarom de broer liggen. Toen ik thuiskwam, bleek ik ook al een nichtje in het geel te hebben. Heb ik zomaar de kans van een familiereünie op een natuurkamping laten liggen. Voor twintig cent hè, de caravannetjes waren twintig cent.

En afgelopen weekend gebeurde me iets soortgelijks. Ik zag een kinderboek, dacht: 'maar ik heb al zoveel boeken', en kocht 'm daarom niet. Halverwege ging ik toch maar even terug, maar de verkoper was al vertrokken. Toen ik het boek later op internet opzocht, bleek het om een uniek exemplaar te gaan.  Nou vond ik ook een ander boek van dezelfde illustrator op de markt, maar daar kan ik dan opeens minder van genieten. Obsessief denk ik alleen maar aan dat Ene Boek, net als ik nu naar de roze caravan kijk, ik vooral denk aan Die Andere die ik niet heb meegenomen.

Ik heb altijd meer spijt van de dingen die ik niet doe, dan de dingen die ik wel doe.

Hmm, zou daar de oplossing voor het studiedilemma liggen?
Dank overigens voor alle lieve, fantastische adviezen. Ik waardeer het enorm dat jullie zo met me meedenken.

En heb nog steeds geen beslissing genomen. 

prentje en de kofferbakmarktvondsten

Ik hou zo van kofferbakmarkten.
Het is een combinatie van de verwachtingsvolle spanning ('ga ik een gouden vondst doen?'), de duurzaamheid (hergebruik) en de verhalen die achter de spullen zitten.

Zo heb ik afgelopen zondag weer mijn slag geslagen.
Het begon met een Kitch Kitchen-achtige emaille schaal, die een Duitse mevrouw net voor mijn neus liet weg zetten.
Kijk, als ik dan toch een nadeel van de kofferbakmarkten moet geven, is het 't rotgevoel als je achter het net vist.
Voor de zekerheid zei ik nog tegen de verkoopster dat ik hem graag wilde hebben, mocht de Duitse mevrouw niet meer komen om 'm op te halen. We spraken af dat we haar een uur de tijd gaven.
Vervolgens griste een andere mevrouw precies acht houten poppetjes voor een kwartje per stuk voor mijn neus weg.

Dit ging helemaal niet goed.

Ik plukte gauw nog een achterblijver uit de doos. Die ik vervolgens fijn kon combineren met het prentenboek uit 1975 dat ik vond. Ik mocht 'm samen met bovenstaand plakboek hebben voor een euro. Kunt u het nog volgen? Dit is het boek met het houten poppetje:

En hoe fijn is het om een plakboek uit de jaren zeventig te vinden? Met zorgvuldig ingeplakte verhaaltjes en plaatjes uit tijdschriften:

Maar die houten poppetjes bleven maar door mijn hoofd spoken hè, dus ik ging nog maar even terug om te kijken of die man niet toch nog wat leuke poppetjes had. En vond deze twee dames:

Dat ging beter. Vervolgens vond ik tussen een heleboel troep een houten kabouter:

'Vijfentwintig cent', zei de treurig uitziende man achter de kraam. 'Hij is van mijn vader geweest. Die is onlangs overleden. Negentig jaar is hij geworden.' We kwamen in gesprek over vaders en gezinnen. 'Zeven broers en zeven zussen heb ik', zei de man trots. Vijftien kinderen! Ik zei dat ik mijn handen vol had aan eentje. De gedachten van de man gingen weer naar zijn vader. 'Een heel gemis', sprak hij droevig, terwijl we afrekenden. De man schudde mijn hand. Ik had een kabouter voor een kwartje, maar een gesprek dat veel meer waard was, voor allebei.

Ik liep nog maar eens terug naar mijn schaal. De Duitse mevrouw was nog niet gesignaleerd. Ik zei dat ik nog een stuk markt te gaan had, en dan nog een keer zou terugkomen.

Op dat laatste stuk vond ik nog een retro Hans en Grietje-afbeelding voor een euro.

En nog een prachtig bordje, dat iets duurder was, maar die ik niet kon laten liggen:

En dit klokje deed me heel erg aan de film Moonrise Kingdom denken:

Nog een keer teruggegaan naar mijn schaal. De verkoopster gaf het op, ze verwachtte niet meer dat de Duitse mevrouw nog zou komen. Ik mocht 'm meenemen voor twee euro.

Helemaal blij voor nog geen tien euro in totaal.

Nu alleen nog een groter huis om alles kwijt te kunnen.

prentje en de kofferbakmarktvondst

(totaalprijs: 1 euro)

prentje en het weekend

De zon is al op, maar gunt ons nog niet al haar kracht. Het is dan ook nog vroeg, maar ik weiger een vestje aan te trekken. Ik wil de zon voelen op mijn blote huid. Na een goede nacht in ons huisje aan zee, fiets ik naar het dorp. Ik heb zin om met mijn handen los van het stuur te fietsen.
Ik voel me Meg Ryan in de film City of Angels, maar dan zonder de scène dat ze wordt geschept door een vrachtwagen, graag.

Ik haal croissants en lekkere broodjes bij de bakker, en vers fruit en eieren bij het buurtsupermarktje. Thuisgekomen dek ik de tafel. Als de eitjes klaar zijn, komt Man aangelopen. Hij heeft een lange wandeling in de duinen gemaakt.

Na het ontbijt, fiets ik naar de kofferbakmarkt langs de dijk aan zee. Ik speur naar schatten als gekke houten poppetjes, maar ik vind niet wat ik zoek. Daarom fiets ik maar weer terug naar het huisje.
De koffie pruttelt. Ik pak de cranberrymuffins en leg ze voorzichtig op de schoteltjes. Waarschijnlijk ben ik de enige op het veldje met een Oililyservies (aangevuld met bordjes van HEMA), maar ik omring me graag met dingen die ik mooi vind, ook, of misschien wel juist, als ik vrij ben.

Zoon en ik fietsen weer richting strand. Er staat te veel wind om in het zand te liggen. We gaan zitten op ons favoriete terras, en loeren op de enige loungeplek. Er zit een Frans gezin uitgebreid te lunchen met drie kinderen, maar we hebben de tijd. Als ze opstaan en weglopen, speert Zoon naar de banken (oké, eigenlijk trek ik vooral een spurtje).

We worden beloond door zachte banken waarin we wegzakken.
Mijn lievelingswoonkamer aan zee.

Als we terugkomen, kruipt Zoon in het huisje van de buren om met zijn vriendje te spelen. Man en ik fietsen een rondje door de duinen, en borrelen bij de Zilte Zoen.

De middag maakt langzaam plaats voor de avond. Man vertrekt na het avondeten, want hij heeft de volgende dag een workshop. Zoon speelt inmiddels op het veldje voor ons huisje en ik stop een dvd in de speler.

De volgende ochtend worden Zoon en ik gelijktijdig wakker. We kunnen weer buiten ontbijten. Dit keer is de kofferbakmarkt in het plaatsje verderop, en groter dan ooit tevoren. Ik vind verschillende houten poppetjes, en Zoon onderhandelt met mij met een verkoper over een spelletje.

 Als vanzelf belanden we weer bij de Zilte Zoen, waar de koffie overgaat in lunch. Zoon wordt nu wat ongeduldig, en wil terug naar zijn vriendjes. Ik vraag de buurvrouw een oogje in het zeil te houden, en fiets nog even naar het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer.
Er hangt een prachtig wandkleed met boommotief. Ik hou van het rustige lijnenspel en de ingetogen kleuren. Geïnspireerd fiets ik weer terug.

Man belt om te zeggen dat hij ons komt halen. Ik leg mijn boek weg en ruim het huisje op.

Weekenden als dit zijn onbetaalbaar.

prentje en de verzamelingen

Rommelmarktcursus, les 1. Als u iets ziet, wat u bevalt, koop het dan. Vaak zijn het de kosten niet, en als u het niet koopt, kunt u er erg spijt van krijgen. 

Trouwe bloglezers weten hoe gek ik ben op rommelmarkten. Nou was ik een paar weken geleden op een kofferbakmarkt bij ons vakantiehuisje en daar zag ik een klein caravannetje. Nu ben ik gek op caravans, maar dan niet van die lelijke witte reuzen. Nee, ik hou van kleine, retro-achtige huisjes. En dan zonder voortent. Ik hou van het idee dat je je huisje met je meesleept. Het idee van compact wonen spreekt me aan, ik hou ook niet van grote huizen.

Maar goed, ik dwaal af. Ik zag die caravan, maar ik was niet in een koop-mood. Dat gebeurt soms, niet vaak helaas, maar om een lang verhaal kort te maken: ik kocht 'm niet. Toen we wegreden, had ik al een vaag gevoel van spijt. En in de dagen die erop volgde, zag ik flitsen in mijn hoofd wat ik met het caravannetje kon doen. Als beginnend ontwerper dan hè, ik zag ook wel dat ik er niet mee op vakantie kon. Ik zag oude kaarten, ik zag Hipstamatic, ik zag van alles.

De week erop gingen we naar huis. In de week die volgde was ik inmiddels redelijk geobsedeerd. Ik moest en zou die caravan. Het ging zelfs zo ver, dat ik vanuit mijn 'gewone' huis naar de kofferbakmarkt ben gereden om daar onthaald te worden door een treurig bordje 'kofferbakmarkt gaat niet door wegens drassige grond'. Aargh. Ik dacht dat ik deze zomer genoeg geplaagd was door de regen.

Dit weekend gingen we weer naar ons huisje. En was ik om kwart voor 9 op de betreffende markt. En hij was er niet! De man met de oude autootjes stond er niet. Treurig reed ik terug naar mijn huisje.
Nu wordt er op zaterdag nog een kofferbakmarkt gehouden op een andere plek, dus ik had nog een klein kansje. Maar ook hier stond hij niet. Wel fantastische andere schatten (teveel om in 1 blog te noemen, wordt van de week vervolgd). En andere caravannetjes, die ik van schrik allemaal kocht. Dit zou me niet nog een keer gebeuren.

En toen opeens zag ik 'm. Het bewuste caravannetje (de onderste op de foto), maar bij heel andere mensen. Ik wist niet hoe snel ik 'm moest pakken. Ik had 'm! En nog voor de helft die de eerste meneer er voor vroeg.

Ik keek nog even bewonderend naar poppenhuismeubeltjes uit de jaren '60. Het deed me aan Mad Men denken, een van mijn favoriete series. Zou ik? Zoon trok aan mijn arm en begon te jengelen.

'Maar jij hebt toch net een mooie caravan gekregen', zei de mevrouw achter het kleedje tegen Zoon.
'Die is voor mij', antwoordde ik stralend.

Verbijsterd keek ze me aan.