prentje en de Thomastheatertour

Ik zei het al eerder, de interesses van een zevenjarig jongetje en een negendertigjarige moeder lopen niet altijd synchroon. Dus vergde het een staaltje creatief denken wat we gingen doen in de herfstvakantie op de dag dat ik ook vrij was.

Lang leve internet. Ik typte maar eens 'uit in de herfstvakantie met kinderen' of iets dergelijks in en vond daar de Thomastheatertour. Zoon heeft een hardnekkige liefde voor Thomas de Stoomlocomotief en deze trein blijkt inmiddels onze gids te zijn voor leuke uitjes in de herfstvakantie.

En dus waren we gisteren op weg naar Beverwijk. Ik had een van de laatste kaartjes kunnen bemachtigen, dus we zaten helemaal achteraan. En voor mij zat een hele grote meneer die vreselijk geïrriteerd achterom keek als ik een foto probeerde te maken (ok, met flits), dus die afbeelding voor mijn blog moest ik even gaan improviseren, bedacht ik me al in de zaal.


Raar is dat toch. Vaak bedenk ik me al tijdens een "happening" wat ik u ga voorschotelen. 


Anyway, het was een mooi verzorgde voorstelling. Zoon blij want hij zag al zijn treinen 'in het echt' en mama blij want het was theater en het ging ook nog eens over het circus.

En vandaag is de herfstvakantiekaravaan weer verder getrokken. Met als volgende stop Legoworld in Zwolle. Maar toen moest ik weer werken (ach, wat jammer toch weer).

prentje en het waterballet

Vandaag maar weer eens een huishouddagje ingepland. Want wat is het weer een bende. Onvoorstelbaar, op de raarste plekken in huis vind ik Legohoofdjes, Thomas de Stoomtreinonderdelen en lelijke Pokemonpoppetjes. Wat heeft dat kind een speelgoed. Maar ja, daar zijn we zelf bij natuurlijk. Mama, pppllleeeaaassse, en dan ga ik alweer voor de bijl. Weinig ruggengraat, ik weet het. Dat stralende snoetje werkt als een drug voor deze ploetermama.

Natuurlijk kom ik tijd te kort. Staat er opeens een man voor de deur die vraagt of we een hond hebben in verband met hondenbelasting. Een vriendelijke postbodemevrouw die niet zeker weet hoe onze straat heet omdat ze net begonnen is in deze wijk. Ja, zo schiet het niet op natuurlijk.

Nog vijf minuten voordat ik Zoon moet halen. De eerste moeders zie ik al voorbij komen. Nog even alleen dit ene tafeltje schoonmaken. En dan gebeurt het. Een volle emmer sop, zo over onze houten vloer. De stopcontactdozen drijven als vrolijke bootjes voorbij. Weer een prentje-paniek-momentje. Ok. Dingen denken als 'Waarom overkomt mij dit nu weer', heeft weinig zin. Rustig blijven. Eerst de stekkers eruit. Alle handdoeken, theedoeken en dweilen die ik kan vinden neerleggen om de grootste waterplas te absorberen. Ongelofelijk, wat zit er veel water in zo'n emmer. Dan naar school. Ik vermijd oogcontact met de andere moeders omdat ik geen zin heb om te vertellen wat me net is overkomen. Maar ik heb ook geen zin om het over andere dingen te hebben. Ik wil gewoon even niets.
'Mama heeft een probleem, schatje', bereid ik Zoon voor op de enorme ravage thuis. 'Betekent dit dat ik geen tosti krijg voor ik naar zwemles ga?', geeft Zoon weergaloos de prioriteiten aan. O nee toch, we moeten ook nog naar zwemles. Over een half uur. Ik weet niet hoe ik het voor elkaar heb gekregen, maar de grootste plas water is opgedweild, Zoon heeft zijn tosti, de zwembroek is gevonden en we staan buiten. 'Mama, ik wil op mijn eigen fiets'. Ook dat nog. Overhit kom ik bij het zwembad aan. Opeens zie ik overal sterretjes voor mijn ogen. Wie zegt dat het huishouden geen stress kent?
Maar ik heb wel een schone vloer nu.