prentje en de Pop-up store

'Ga je mee naar de Tijdelijke Kunstwinkel in Utrecht?', vroeg ik vriendinnetje T laatst. 'Dat is een Pop-up store in Utrecht waar je voor een tientje kunst kunt kopen voor Het Goede Doel.'
Vriendin T was er voor in.

'Ik heb net al even gekeken', zegt T als ik met een flinke vertraging op Utrecht CS arriveer. 'Het is in Hoog Catharijne, naast de Invito.' 

Hmm, een hippe Pop-up store in het altijd-sfeervolle-maar-niet-heus Hoog Catherijne? Is dat niet een contradictio in terminis?  

Wat aarzelend lopen we Katrijne binnen, de Tijdelijke Kunstwinkel. En terwijl we over de drempel stappen, reizen we in 1 nanoseconde 600 kilometer richting het oosten. Want we arriveren in Berlijn. Overal zien we hipsters met lange baarden en knotjes.
Even vraag ik me vermoeid af ik of niet te oud word voor zoveel hipheid. Maar ik ben al snel afgeleid door al het moois om me heen.
'Kijk, de kunstenaars exposeren ook in de Minrebroederstraat', roept T enthousiast. 'Daar kunnen we hierna naartoe!'

Wat later lopen we wat verdwaasd rond in de drukte van Utrecht-op-zaterdag. 'Waar is de Minrebroederstraat ook alweer?', vraag ik T. Want hoewel ik jarenlang in Utrecht heb gewoond, ben ik volkomen dyslectisch als het gaat om de weg vinden. 'Kijk maar even op Google Maps', zegt T praktisch. Ze kent me langer dan vandaag. 

Ik tuur geconcentreerd naar het kleine schermpje terwijl het winkelend publiek geïrriteerd tegen me aan botst op de Oude Gracht. 

'Weet jij nog welk nummer het was?, vraag ik T, terwijl we drie keer heen-en-weer zijn gelopen over de Minrebroederstraat. 'Kunnen we niet gewoon naar de Zara nu?'
'Google het nog maar een keer', antwoordt T.

Het blijkt de Korte Minrebroederstraat te zijn.
Vandaar.

Niet veel later zitten we tevreden aan de borrel & bitterballen de week door te nemen in de Winkel van Sinkel. 

Kunst hebben we niet aangeschaft.

Naast me staat een tas van Zara.

prentje in Utrecht

Terwijl ik aan het trainen was voor de 10 kilometer-loop, zeiknat geregend en hopeloos verdwaald in het park waar ik al jaren bij woon (is er ook een woord voor verdwaal-dyslexie?) en weer op hetzelfde punt uitkwam waar ik al eerder was langsgekomen, belde Zoon met vriendje om hem mee te vragen naar Verschrikkelijke ikke 2.
Toen ik thuiskwam (ok, opgehaald was) hoorde ik dat vriendje toevallig ook met zijn familie naar dezelfde film zou gaan, en zij hem op hun beurt mee hadden gevraagd.

Ik ging de mama maar even bellen. 'Ehm, ik wil eigenlijk zelf ook naar Verschrikkelijke ikke', zei ik voorzichtig tegen de Etsy-mama, want we kennen elkaar inmiddels wel een beetje, maar het is toch altijd even afwachten hoe zoiets valt. Sommige ouders gaan uitsluitend voor hun kinderen naar tekenfilms en vinden er zelf geen ruk aan. Ik ben niet zo'n ouder, zoals u inmiddels waarschijnlijk wel weet. Ik neem Zoon mee als excuus zodat ik lekker naar alle animatiefilms kan zonder opgetrokken wenkbrauwen van andere bezoekers. Zo was hij vorige week ook mee naar de Pixar tentoonstelling, hoewel ik daar uiteindelijk meer volwassenen dan kinderen zag.

'Woehoe', zei de Etsy-mama, 'ik vind dit soort films zelf ook altijd zo leuk'.

En dus gingen de mama's uiteindelijk samen naar de film.
En werden ze ook door eens verrast door de kunstroute Call of the Mall, (met onder andere een groene muur en een gebloemde theepot) waar ze ook allebei van houden.

O ja, ze hadden ook nog drie jongetjes mee als excuus.
Die vonden het gelukkig ook leuk.

prentje en de herfstdag (die wel een lentedag leek)

'Als mijn vrienden horen dat ik naar het nijntje-museum ga...'
Zoon heeft er geen woorden voor. 'We houden het tussen ons', zeg ik snel.

Voor een huiswerkopdracht wilde ik het Centraal Museum en het dick bruna huis bezoeken, maar het is herfstvakantie en dus moet de museumhater ook mee. Dus hop, op de fiets naar Utrecht want het is heerlijk weer.
Het Centraal Museum vindt hij zooooi saai, dat het nijntje-museum opeens een goed alternatief blijkt. (Zelf vond ik de combinatie museumstukken en illustratie in de expositie 'Dit is het Centraal Museum!' erg leuk).

Maar ook bij Dick Bruna heeft hij het wel weer heel snel gezien. (En ik weer niet, natuurlijk. De ontwerpers Tejo Remy en René Veenhuizen van Atelier Remy & Veenhuizen hebben een nieuw huis voor nijntje ingericht; geweldig idee die kruisbestuiving tussen interieur-architectuur en illustratie).

'Weet je wat ik wel een leuk museum vindt? Het Universiteitsmuseum', zegt hij opeens. Ik ben zo verrukt dat hij enthousiast is over een museum, dat we daar ook nog langs gaan. Leve de Museumjaarkaart, die we allebei hebben, waardoor we overal zo naar binnen kunnen. 

Gelukkig heeft dit museum een prachtige Hortus, waar we heerlijk buiten thee kunnen drinken tussen de planten. Een oase in de drukke stad.

We fietsen weer richting binnenstad. Ik had beloofd dat we naar de film Frankenweenie zou gaan, maar eigenlijk is het daar te mooi weer voor. Maar ja, beloofd is beloofd. We drinken eerst nog wat op een terras. Naast hem zit een klein dametje die hem stiekem kusjes geeft op zijn jas.
'Je hebt sjans', zeg ik tegen mijn mini-macho.
'Hou op, je maakt me verlegen', zegt hij koket.

En zo was het midden in de herfst lente in de stad.

prentje en de stad

Het weer kon twee kanten op. De grote vraag vandaag: gaan we naar ons huisje aan zee of naar de stad? We kozen voor het laatste (ook omdat we nog geen vaderdagcadeautje hadden.)

Toevallig zag ik van de week dat er een leuke film ging draaien: Een monster in Parijs. Een animatiefilm over een monster in het Parijs van 1910.

Dus daar gingen we eerst heen. Wat de film bijzonder maakt, is de liefdevolle manier waarop de Franse hoofdstad is vormgegeven.

Het deed me weer beseffen hoeveel ik van de sfeer van bepaalde steden hou (en gelukkig heeft mijn eigen stad ook magische plekken, zie foto bovenaan; de tunnel die Zoon zelf vandaag gevonden heeft).

En wat een toeval: in de boekwinkel stuitte ik op dit boekje:

De vormgever Vahram Muratyan, opgegroeid in Parijs, besloot om een tijdje in New York te gaan wonen en startte een blog om de verschillen tussen de twee steden weer te geven. Deze blog werd een boek, en dat heb ik in mijn handen.
Ik hou van de minimalistische, iconische manier waarop hij de verschillen weergeeft. Er staat niets te veel, en toch is het onmiddellijk herkenbaar:

Alles klopt in het boekje, van het lettertype tot het kleurgebruik.
Fijne inspiratie.

Goede keuze dus, de stad (en zelfs voor het vaderdagcadeautje zijn we geslaagd.)