prentje in de Efteling

Omdat we donateur zijn van het Wereldnatuurfonds, mochten we met fikse korting naar de Efteling voor de Grote Donateurs Dag.
Dat was een voordeel.
Het nadeel was dat deze gisteren plaatsvond, terwijl de ijspegels nog nét niet aan de neus van Langnek hingen.

Nog een voordeel: omdat niemand vrijwillig naar de Efteling gaat als je rondjes kan schaatsen op de vijver voor de Vliegende Fakir (tenzij het de Winter Efteling betreft, maar hé, dan kies je ervoor en kun je na afloop erwtensoep bestellen om weer warm te worden) hoef je bijna nergens in de rij te staan.

Goed, wij dus op weg naar de Efteling. In de auto op weg ernaar toe zette Zoon al meteen de toon. De aanleiding weet ik niet meer, maar opeens kregen we het over Engelse les op de kleuterschool. 'Ik denk dat het een goed idee is', klonk het vanaf de achterbank, 'want kleuters hebben een heel leeg brein. Dus die kunnen dat makkelijk in zich opnemen'.

Ik was daar nog over aan het nadenken terwijl we stonden te wachten op André Kuipers, die namens het Wereldnatuurfonds ons welkom heette. Zijn toespraak ontging me daarom een beetje.

Wat kun je toch veel leren op zo'n dag in de Efteling.

Bijvoorbeeld dat het geen zin heeft om 246 foto's met mijn grote camera te nemen, omdat ik uiteindelijk toch kies voor 4 snapshots die ik met mijn mobiel heb genomen.
Dat ik sommige moeders in het Spookslot enger vind dan de figuren die daar thuis horen (maar dat de Danse Macabre prachtig blijft).
Dat het niet uitmaakt waar je gaat zitten in de Piraña, omdat je er toch zeiknat uitkomt.
Dat ik het meest van het Sprookjesbos houd.

En als je dan in datzelfde bos ook nog een eekhoorntje ziet lopen, weet je dat sprookjes inderdaad bestaan.

Je moet er alleen in geloven.

prentje en de Efteling

Wij kregen als trouwe Toyota-rijders een uitnodiging in de bus voor een "Toyota Festatie".
Nou was dat niet zo interessant, ware het niet dat deze "festatie" in de Efeling werd gehouden, waar we voor een tientje naar toe konden. Kijk, dan wordt de festatie opeens een stuk interessanter, natuurlijk.

Ik heb een wat vreemde relatie met pretparken. Van te voren denk ik altijd: 'leuk', maar als ik daar dan met een mensenmassa in de rij sta, denk ik vaak: 'wat vond ik hier nou toch leuk aan?'

En ik weet nu het antwoord: het stralende gezicht van Zoon die de hele dag in het park huppelt, regen of niet. Die dapper in de achtbaan Joris en de draak gaat met zijn papa, en na afloop met een wit koppie beweert dat hij het fantastisch vond. Die braaf poseert op een paddestoel, omdat mama het liefst in het Sprookjesbos is.

Zelf moest ik wel even slikken toen ik zag dat de wachtrij voor Droomvlucht zeventig (!) minuten bedroeg.  Inmiddels was ik ook wel aardig verkleumd van de hele dag in de regen lopen, en bestond mijn Droomvlucht uit een ritje naar huis (in de Toyota, ja) om daar in een warm bad te gaan zitten.

Maar dat kon ik nog even op mijn (koude) buik schrijven. Want opeens was er een bord neer gezet waarop stond: "de Efteling is vandaag een uur langer open".

Stralend keek Zoon me aan, er inmiddels van overtuigd dat sprookjes echt bestonden.

Het bad moest nog even wachten.

prentje en de Winter Efteling

Toch gezwicht voor de Winter Efteling. Slecht idee? Op de radio horen we dat er acht kilometer file staat. Dat klopt, daar staan we inmiddels in. Een uur later horen we het weer. En staan we nog steeds in dezelfde file. Blijkbaar is heel Nederland op het idee gekomen dat dit een Uniek Moment is om het park te bezoeken. Op het terrein aangekomen is de parkeerplaats vol. We worden geleid naar een Noodparkeerplek, ergens onder Den Bosch. Als troost is er een treintje, die ons naar het park kan brengen. Kan, want hij vertrekt onder onze neus. Dan maar lopen, met een brullende kleuter, die zijn zinnen op het treintje heeft gezet. Tot onder onze enkels zakken we in een soort blubber. Maar we zetten door. Vlak bij de ingang gekomen vraag ik Man of hij het fototoestel heeft. Ieder die mij een beetje kent, weet dat dit voor mij een onmisbaar instrument is, zeker voor een bezoek aan de Efteling. Deze blijkt nog in de auto te liggen, omdat we ons hadden gehaast naar het treintje. Ik verzin dit niet. Man vertrekt weer richting Den Bosch.

Vorig jaar zijn we ook geweest. Een paar weken voor de kerstvakantie, toen er ongeveer 45 bezoekers waren. We wandelden rustig het park in. Ik maakte even een sanitaire stop, en toen ik terugkwam, hield Zoon een enorm wanstaltig geelgroene pluchen schildpad vast. Ik hoopte nog dat dit voor de foto was, maar de trotse blik in zijn ogen verraadde dat het anders zat. Gewonnen met eendjes vangen. Elk nummer onder een eendje correspondeerde met een prijs, en Zoon had volgens de mevrouw van de eendjes de hoofdprijs. We zullen nooit weten of hij werkelijk de hoofdprijs had, of dat deze mevrouw blij was dat ze eindelijk een klant had. Feit was dat we de hele dag met een gigantische schildpad op pad moesten, want er was geen kluisje. 'Zo voelt het dus als je twee kinderen hebt', zei ik tegen man. We moesten nu ons gezin opdelen in twee karretjes als we ergens in wilden. Verder was het een rustige jongen. Hij zeurde niet om een ijsje en zorgde voor een hoop aanspraak.

Ergens miste ik hem wel een beetje, gisteren, als we weer anderhalf uur in de rij stonden voor een attractie. Maar dan keek ik naar het stralende koppie van Zoon, en wisten we weer waar we het voor deden. En op de terugweg naar de parkeerplaats in Den Bosch konden we in het treintje.