prentje in de lappenmand

Meestal lopen mijn blog en ik aardig synchroon, maar nu was er geen groter contrast denkbaar: terwijl het op mijn blog feest was, lag ik in de lappenmand. Hoofdpijn, keelpijn, algemene malaise.

Nadat ik twee dagen had geslapen, krabbelde ik weer een beetje uit de lappenmand, om daar vervolgens een nieuwe bezoeker te mogen begroeten: Zoon. Gelukkig was Sinterklaas gisteren al langs geweest op school.
Vandaag was het continu heen en weer switchen tussen mijn computer om toch nog wat werk in te halen, en Zoon die (terecht) aandacht vroeg. En ondertussen was ik eigenlijk ook nog niet helemaal opgeknapt. Met het pepernotendeeg onder mijn nagels zat ik tegen de deadline aan nog een kerstkaart te ontwerpen voor mijn werk. Zoon had ik voor de tv geparkeerd (o, schuldgevoel).

Maar gelukkig vindt hij dat niet zo erg. Terwijl ik de laatste coverbeslissingen neem voor ons blad (ook een deadline), staat hij naast mijn computer.

'Mam, weet je wat zo raar is? Als ik op de bank tv lig te kijken, heb ik geen hoofdpijn, maar als ik opsta en loop, wel. Tv is mijn lot.'

Gelukkig is zijn gevoel voor humor nog prima in orde.

prentje en zieke Zoon

'Mag mag ik al naar bed?' Ik kijk op mijn horloge. Kwart over 6, dinsdagavond. Als Zoon uit zichzelf naar bed wil, is er iets mis. En dat klopt ook. Zoon is ziek. De volgende dag geeft de thermometer 39,5 aan.
Ik bel zijn school. Donderdag en vrijdag zijn studiedagen voor de leerkrachten (hallo, daar gaan we weer) dus hij mist alleen woensdagochtend. Vanwege de studiedagen had ik ik ook vrij genomen, dus ik hoef niets te regelen. Ik had alleen gehoopt dat we samen iets leuks konden doen deze dagen, want in de voorjaarsvakantie werk ik door. Verwachtingen bijstellen dus.

Zoon slaapt de hele dag. Van de weeromstuit ga ik maar schoonmaken. Waarom geeft me dat toch zo weinig voldoening? Niemand die het ziet dat ik de bovenkant van de kastjes heb schoongemaakt. Aah, waarschijnlijk geeft het daarom geen voldoening. Wat word ik toch altijd chagrijnig als ik een paar dagen gedwongen thuis moet doorbrengen. Het vreemde is dat ik denk dat de hele wereld doordraait, en ik niet meedraai. Ik voel me net een plantje dat te weinig water krijgt. Ik moet gevoed worden met mooie beelden, inspiratie opdoen door leuke ervaringen. Ik put troost uit het feit dat ik in maart mag starten met een cursus Grafische vormgeving.

Gelukkig gaat het met Zoon elke dag een beetje beter. En vandaag (hoera!) kunnen we weer de stad in. We gaan naar de tuinkabouterfilm, kopen een gieter en sneeuwklokjes en proberen zo de lente af te dwingen.

We zijn weer terug.

prentje en de combinatie

Werk en kinderen zijn prima te combineren. Zolang alles maar loopt zoals het moet lopen. Een kind met buikgriep is niet zoals het moet lopen. 'Ik kan niet vrij nemen, ik heb een presentatie', roep ik tegen Man. 'Ik ook niet, ik heb mijn beoordeling', roept Man terug. Familie woont te ver, een goede oppas is nog steeds niet voorhanden. En dus bedenken we een ingewikkelde constructie. Man gaat eerst naar beoordeling, ik werk thuis, Man komt gauw terug, ik race naar mijn werk voor de presentatie. En zo redden we het weer net.
Zoon merkt niets van dit geregel. Die is gewoon Ziek & Zielig. 'Ik wou dat ik weer lekker was, dan kon ik een broodje nemen', zegt hij met een klein stemmetje.
Word maar weer snel lekker Zoon.
En blijf ondertussen zoet dromen van lieve knuffels.