prentje is een typette

'In de Volkskrant staan vijf vrouwelijke stereotypen beschreven en jij staat erbij', zei Man afgelopen weekend. 'O, wat dacht je dan dat ik was?', vroeg ik toch wel nieuwsgierig. 'Dat ga ik niet zeggen van tevoren', zei Man grinnikend. 'Lees het nou maar, dan hoor ik wel of je je ergens in herkent.'

Nou had ik toch zeeën van tijd in de hotelkamer in Lille (lees ook: het Drama van de Afhaalpizza hieronder), dus ik ging er eens even voor zitten. Het artikel onderscheidde vijf zogenaamde 'typettes': moderne vrouwelijke stereotypen. Zo had je de laatstekansbabe (denk Daphne Deckers), het modemeisje (bijvoorbeeld Dyanne Beekman), De broek-in-de laars (waaronder alle schoondochters van prinses Margriet) en de rode bril (zoals Carry Slee). Bij type 2 (het retrovrouwtje; rolmodel Yvon Jaspers) hoefde ik al niet verder te lezen. Ik vat het even voor u samen. 'Het retrovrouwtje heeft een baan in de Grafische vormgeving. Ze drinkt thee uit een pot met een theemuts. Het retrovrouwtje is in haar geboortedecennium blijven hangen. Ze smacht naar de tijd dat kleurenfoto's nog flets waren, naar poëzieprentjes en kleurplaten die ze ook graag nauwgezet inkleurt bij wijze van mindfulness. Haar huis kleedt ze aan met retrobehang, Kitch Kitchen en geborduurde tafelkleden. Ze fietst graag, op een bakfiets of op een omafiets met het stuur vol plastic bloemenranken. De wind in het met bonte kinderspeldjes wilde haar, de bloemenjurk wapperend om de afgetrapte laarzen.'

Als u me even wilt excuseren nu, ik ga even thee drinken. Uit een pot met een theemuts.

prentje in Lille

'Zullen we dit weekend naar Lille gaan?, vroeg ik Man maandagavond. 'Ja, leuk', zei Man, maar ik hoorde hem al niet meer. Ik was de laatste hotelkamer van een hotel in het centrum al aan het boeken.

Omdat het allemaal nogal last-minute ging, konden we geen oppas voor Zoon meer regelen. Dus die ging gewoon mee. Dankzij de draagbare dvd-speler van Zus gaf hij geen kik onderweg. Sterker nog, hij wilde niet eens even stoppen onderweg. En dus zat hij met zijn draagbare dvd-speler in het wegrestaurant.


In Lille aangekomen mocht ik even los van Man in een winkelstraat waar ze een paar leuke kinderkledingzaken hebben. Ik kocht onder andere een klassieke Franse zomerjas voor Zoon, een donkerblauwe met een Bretons streepje aan de binnenkant.
Als dank kocht ik voor Man een nieuwe kookwekker, een vogelhuisje, waar hij uiteraard enorm blij mee was. Vervolgens vond ik ook nog een Roodkapjeboek (met vingerpoppetjes!) voor mijn alsmaar uitdijende en onbegrijpelijke Roodkapjeverzameling. Oeh, en ze hadden ook nog een Habitat! Daar kocht ik twee fijne borden, een met vogels (de laatste!) en een met een tijger.

'Nou maak ik een deal met je', zei ik tegen Zoon. 'Jij mag bij de MacDonalds eten (erg, ja, ik weet het), maar dan ga je daarna lief aan tafel met je nieuwe Lego spelen als mama en papa in een restaurantje gaan eten.' Opvoeden is soms omkopen, tenzij je een superopvoeder bent, waar ik helaas niet toe behoor.

Ik zag het lipje al naar beneden gaan toen bleek dat ze bij deze Franse Mac geen zoetzure saus hadden. En geen Danoontje. En toen hij als kadootje een witte eenhoorn kreeg (voor meisjes!) braken de dijken definitief door. Dat werd niets meer vanavond, leer mij mijn Zoon kennen. En ja hoor, 'ik heb buikpijn en wil terug naar het hotel', hoorde ik even later.

En zo zaten Man en ik in een hotelkamer midden in het centrum van Lille met een slapende Zoon en een afhaalpizza.
Het leven neemt soms een andere wending dan je had gefantaseerd, vooral als je een kind hebt.

Maar ach, de volgende dag ontbeten we lekker, gingen we gezellig naar de markt met Franse streekproducten en lunchten we in de zon.

En toen trapte ik eens goed het gaspedaal in en waren we binnen drie uurtjes weer thuis. Het eerste dat Zoon deed, was de vloer van de huiskamer kussen, zo blij was hij om weer in zijn eigen huis te zijn (staat dus los van mijn rijstijl).

Volgende keer toch maar weer samen op stedentrip.

prentje en de cursus

De hele dag voelde ik me een beetje zenuwachtig, gisteren. Na mijn werk zou ik rechtstreeks naar mijn nieuwe cursus Grafische vormgeving gaan.

Ik had Man al gebombardeerd met maar liefst drie telefoonnummers van mama's uit de buurt, mocht hij in de file staan en niet op tijd kunnen zijn om Zoon van de NSO te halen.

Een beetje onwennig zit ik in mijn eentje bij La Place te eten. Ik realiseer me opeens dat ik 's avonds nooit alleen eet. Ik spiek eens om me heen. Eigenlijk zitten er best veel mensen alleen te eten. Die man daar, aan die leestafel, zou hij ook een cursus hebben? Of is hij onlangs gescheiden en heeft hij geen zin om te koken voor zichzelf? En dat meisje aan de tafel naast me, die de hele tijd met haar mobieltje in de weer is, zou zij zich op de koopavond storten? Of heeft ze zo een date en is ze een beetje te vroeg?
Mijn fantasie gaat altijd met me op de loop, zeker als ik geen afleiding heb omdat Man of Zoon hun Verhaal Van De Dag willen vertellen.

Stipt op tijd loop in het klaslokaal in. Snelle inschatting van mijn medecursisten. Enkele vrouwen op leeftijd, die waarschijnlijk nu eens iets voor zichzelf willen doen. Een paar (ex-)studenten met een blik vol zelfvertrouwen. En een Portugese docent die een grappige mix van Nederlands en Engels spreekt met een zwaar Portugees accent.

Na een lange inleiding mogen we aan de slag met Photoshop. We gaan een bloemetje tekenen, wat we vervolgens gaan stempelen. Buurvrouw links heeft binnen no-time een fantastische bloem met steel en al op haar scherm getoverd. Buurvrouw rechts heeft er wat meer moeite mee. Gek toch hoe snel je in een soort competitie belandt, of misschien ervaar ik het alleen maar zo. Gelukkig gaat het me redelijk af en loop ik even later voldaan het klaslokaal uit. Ik fantaseer over mijn blog, en dat ik u iedere vrijdagochtend ga trakteren op mijn vorderingen, te beginnen met de gestempelde bloem.

Enthousiast open ik mijn computer. Even kijken; cirkeltje tekenen, inkleuren, blaadjes erbij, het gaat lekker. Met de penseel probeer ik een steel te tekenen. Da's raar, ik zie 'm nergens op mijn scherm. Andere laag dan maar. Wat ik ook probeer, geen steel te bekennen. Ok, dan maar geen steel; we gaan stempelen. WAAROM STEMPELT IE NIET? Verdorie, waarom lukte het gisteren nu wel allemaal?

Na een half uurtje geef ik het op. Geen gestempelde bloem, helaas. Dan maar een fotootje van mijn bosstilleven met mijn nieuwe knalroze (paas)haas van Nijhof.

Ik kan niet wachten tot mijn volgende les. Ik heb nog heel wat te leren, heb ik gemerkt.

prentje en de Gouden Boekjes

'Vind je het jammer mama, dat de tentoonstelling van de Gouden Boekjes nu afgelopen is?', vraagt Zoon bezorgd. 'Wel een beetje', zeg ik eerlijk.

We waren dan ook nog op de valreep in Baarn. Vandaag was de laatste dag van de onvolprezen tentoonstelling 'Gouden Boekjes Beestenboel' in Kasteel Groeneveld. Toen de tentoonstelling net open was, waren we er, en nu waren we er ook weer om afscheid te nemen.
Ik schreef er vorige week al over, maar deze tentoonstelling klopt wat mij betreft helemaal. De kinderen worden als het ware deel van het verhaal.

De tentoonstelling werd afgesloten met een lezing door Joke Linders, die een boek schreef over hoe de Gouden Boekjes in Nederland zijn beland. Eerder is zij gepromoveerd op Annie M.G. Schmidt, een van mijn heldinnen. Het viel niet mee om Zoon tijdens de lezing zoet te houden, maar hij leefde op toen hij mocht vertellen over Oetel, een van zijn favoriete Gouden Boekjes.

Weemoedig verlieten we het kasteel, nou ja, ik dan. Zoon verheugde zich op een bezoek aan de speeltuin in 'Boer Nijhof',  het woonwarenhuis dat om de hoek zit. Zoon heeft deze winkel zo gedoopt in de periode dat hij verzot was op de boekjes van Bob de Bouwer, waar een boer in voor kwam die zo heette. Een liefde die we helaas niet samen konden delen.

Maar de liefde voor de Gouden Boekjes gelukkig wel.

prentje en de kaboutergarage

'Zijn we echt helemaal naar Almere gegaan voor een parkeergarage?' Vol ongeloof kijkt Zoon me aan.

Een paar weken geleden las ik een stuk in de Volkskrant over 'nieuwe ambachtelijkheid' in de architectuur. Sobere gebouwen met expressie, dat is de kracht van deze stroming. Een goed voorbeeld hiervan is dus deze garage. De geperforeerde panelen tonen een reliëf van een kabouter, vogels, rietkragen, water en een windmolen. Dat wilde ik zien.

En dus reden we op deze druilige zaterdag naar Almere-Buiten. Zoon wil wel even poseren, maar begrijpt zijn moeders beweegredenen niet om voor een garage een eind te rijden. 'Dat heet passie, jongen', probeer ik nog. Passie voor vormgeving, architectuur en ok, voor kabouters.

'Ik snap niets van passie', mompelt Zoon. Dat komt nog wel, lieverd.

Na de fotosessie gaan we nog even naar het naastgelegen winkelcentrum. Daar worden we niet vrolijk van. Tot ik bij de Action een rol cadeaupapier van kabouters vind. Voor 49 cent.

Het regent in Almere-Buiten. Maar ik voel het niet meer.

prentje en Ikea

Zoon speelt bij een vriendje en Man en ik hebben twee uur 'vrij'. 'Zullen we even naar Ikea?', stel ik voor.

Even later zitten we aan de Gravad Lax. 'Ik vind het toch jammer dat ze vaak voor de veilige weg gaan qua ontwerpen', zeg ik met mijn mond vol. 'Eigenlijk is dat ook wel logisch natuurlijk, ze ontwerpen voor de grote massa. Maar soms mag het wel iets spannender.'

We gaan de winkel weer in. Ik schuifel wat tussen de posters en kaarten. En plots zie ik 'm. Een poster op hardboard met een soort glanslaag ervoor, waardoor het lijkt of ie achter glas zit.
Een gehaakte boom en een boom van stof. Collagestijl. Bloemen. En uilen. Drie uilen! Het ding roept mijn naam. Even vergeet ik alle mensen om heen. Dan kijk ik naar de prijs. Minder dan 10 euro. Kijk, dat is dan weer het voordeel dat Ikea voor de massa ontwerpt. Op die manier kunnen ze de prijs laag houden.

En dan is het vooral een kwestie van goed zoeken om de parels er tussen uit te vissen.

prentje en Center Parcs

Zus bevindt zich deze week met haar gezin op een Center Parcs-park en had ons een dagje uitgenodigd. En zo waren we vanmorgen op weg naar het schone Limburg. Waar ik overigens weinig van gezien heb, want Zoon wilde naar het zwembad, naar het zwembad en nog een keer naar het zwembad. En dat kan ik me goed voorstellen, want toen ik zijn leeftijd had ging ik ook regelmatig met mijn ouders naar Center Parcs (wat toen nog gewoon Sporthuis Centrum heette) en wilde ik ook alleen maar naar... juist. Ik vond het toen het paradijs op aarde. Voor ouders is het toch... anders. Maar we zetten ons beste beentje voor.

De hele dag heeft hij samen met zijn grote neven in het water gespeeld. Een van de neven had een opblaasbare bal bij zich, en daar hebben we mee overgegooid met de hele familie.

Hoe simpel kan geluk soms zijn.

Tijdens het pizza-eten zat hij al te knikkebollen en nog voor we het park hadden verlaten (wat nog overigens een hele kunst was zonder een bordje uitgang) lag hij te slapen.

En de foto? Dat is een compromis. Voordat hij het zwembad indook, wilde hij een keer op de foto.

Voor mama. Omdat het zo mooi kleurt op haar blog.