prentje en troost

Mijn vervolgcursus 'Illustratie en Digitaal' loopt ten einde. We zijn bezig met de laatste opdracht: een illustratie maken bij een tijdschriftartikel. Het artikel gaat over troost. 'Lees het een keer goed, en streep aan wat je opvalt', zegt juf Kim.

Ik heb het artikel al een keer eerder gelezen; het is een goed verhaal. Hoe troost je iemand met een groot verdriet? Door vooral niet te komen met eigen ervaringen ('ik heb dat allemaal ook meegemaakt, en toen was het nóg erger') want dan zet je jezelf weer centraal. Luister naar de ander, zet er letterlijk een stoel naast.
Ik blijf hangen bij een zin: 'het is alsof de keten verbroken is', zegt iemand die een dierbare heeft verloren. Ik associeer meteen: keten, ketting, armband, bedelarmband. Met als bedels troostelementen.
Bij illustreren gaat het om de associatie, je moet vooral niet letterlijk weergeven wat in het artikel staat. En in concepten denken ben ik goed. Maar dan.

Zwoegend zit ik te tekenen. Het lukt niet. Realistisch tekenen is niet mijn sterkste kant.
'Misschien moet je iets anders proberen', zegt Kim. En op hetzelfde moment denken we hetzelfde: knippen.
'Doe het vooral niet te netjes', zegt Kim weer. 'Dat past gewoon niet bij jou. Je hebt je eigen stijl, gebruik die ook.'

Hierboven is een work in progress. Bij de laatste les ga ik de boel inscannen en bewerken. En wat er dan uit gaat komen, is voor mij ook nog een verrassing.

Een beetje troost dus, nu.
Speciaal voor u.

prentje en de cursus

Was het niet een van uw Goede Voornemens dit jaar iets voor uzelf te gaan doen? Eventjes uit de dagelijkse routine stappen van werken, opvoeden en sneeuwruimen? Ja, toch? Daarom een buitenkansje vandaag: u kunt zich nog opgeven voor de cursus Illustratie en digitaal!

Wat voordelen op een rijtje:
Voordeel 1: u krijgt les van Kim Welling herself. Kim, voor degene die haar nog niet kennen, is behalve een fantastische illustrator, een geweldig mens. En een superjuffie. Kim gaat heel groot worden. Schudde ze een paar maanden geleden nog de hand van Maxima in haar expositieruimte op de Dutch Design Week; deze maand staat Kim met haar Instant Comfort Pockets in de Flow.
En of dat nog niet genoeg is, vindt u haar in het komend aprilnummer van 101 Woonideeën. Met een 4 pagina's tellende rapportage.
Kunt u straks terloops op een feestje laten vallen: 'O, Kim. Ja, die ken ik persoonlijk. Nog les van gehad ook. Geweldig mens, die Kim.'

Voordeel 2: het is een superleuke cursus. Wat vooroordelen uit de weg ruimen: u hoeft niet heel goed te kunnen tekenen. U hoeft geen ster te zijn in photoshop. Het scheelt wel als u veel fantasie hebt. En het leuk vindt om uw ontwerpen om te zetten in digitale kunstwerkjes. Zo kunt u bijvoorbeeld uw eigen stoffenlijn ontwerpen. Of een serie posters op de markt brengen. U kunt er ook niets mee doen, en gewoon genieten van de cursus.

Voordeel 3: de locatie. De cursus wordt gegeven in hartje Utrecht, 5 minuten lopen van het station. Naast de Winkel van Sinkel, om precies te zijn. Op een leuke avond: de vrijdagavond, beginnend op 2 maart. Om 8 uur 's avonds. En ja, het is ook betaalbaar: 357 euro voor 12 lessen van ruim 2 uur.

Voordeel 4: uw medecursisten. Dit zijn namelijk alleen maar leuke mensen. Creatieve, sociale mensen, met wie u gemakkelijk na de cursus de kroeg in kunt duiken. De Winkel van Sinkel, bijvoorbeeld. Het levert fijne contacten op, weet ik uit ervaring.

Heb ik u overtuigd? Zie ik u begin maart bij het UCK? Geef u dan snel op, want er zijn nog maar een beperkt aantal plaatsen beschikbaar.

Drinken we daarna een borrel. Ik trakteer.

prentje en de 3d-illustratie

prentje en het glurende konijn

Ik doe dus die cursus hè, Illustratie. Een paar weken geleden kondigde onze juf Kim aan dat we 'lino's gingen gutsen'. De mensen om mee heen knikten enthousiast. Lino's gutsen? Ik zou het wel zien.
Uit twee bakjes moesten we twee dichtgevouwen papiertjes pakken, een 'beweging' en een 'ding'.

Ik trok glurend konijn.

Nou, daar gingen we hoor. Eerst schetsen, toen uit linoleum de figuren snijden. Rekening houden met twee 'drukgangen', kleuren mengen, en daarna het linoleumplaatje inrollen met verf. Papier erop, aandrukken met de achterkant van een lepel en de eerste drukgang kwam tevoorschijn. Daarna weer snijden, plaatje rollen, aandrukken en daar kwam de tweede drukgang.

Hier hebben we vier lessen over gedaan, en nog kwam ik tijd tekort. Om me heen zag ik perfecte kunstwerkjes verschijnen, waar de verf egaal dekte en de drukgangen precies op elkaar pasten.
Sommige cursisten hadden er wel een stuk of acht gemaakt.

Ik kwam uiteindelijk tot twee blaadjes en dan nog dankzij juf Kim. Maar hé, ik zou niet meer zo vergelijken (wat is dat toch moeilijk!).

Dit glurende konijn past bij mij. De verf zit er niet perfect op, hij is wat scheef, en sorry voor de slechte foto maar de tijd was allang om (en de konijnen moesten achterblijven om te drogen).

Schoonheid zit in imperfectie.

prentje en de kunst, deel 2

Tja, hoe liep het nu af hè, met die cursusstress. Ik besloot om toch maar afgelopen maandag naar de basiscursus Illustreren te gaan. Als ik echt verder wil op dit gebied, kan ik maar beter eerst een goede basis hebben. Het idee om beide cursussen tegelijk te volgen, heb ik laten varen. Bovenstaande foto toont wat kunstwerken van afgelopen week. Ben lekker bezig. 


Wat deed u op de warmste oktoberdag ooit? Man en ik hadden besloten om naar het Park de Hoge Veluwe en het Kröller-Müller Museum te gaan. Natuur en cultuur samen, een hele fijne combinatie. 
Nadat we onze kleine cultuurbarbaar hadden afgezet op een partijtje, zetten we koers richting Arnhem. Er waren nog net twee witte fietsen op ons startpunt, dus we waren helemaal blij. 
Wat een prachtig, bijna surrealistisch landschap. Zandafgravingen, graanvelden, schitterende bossen: we vielen van de ene verbazing in de andere. 'Volgens mij zag ik net een slang de weg oversteken', zei Man nonchalant. Wij terugfietsen, want dat wilde ik ook wel eens zien met eigen ogen. En daar ging ie hoor, een echte -zij het hele kleine- slang. Meer een uit de kluit gewassen oorwurm eigenlijk, maar het ging om het idee. Boos hief hij zijn kop op toen we een foto maakten. We waren al gewaarschuwd voor grof wild, maar ik had eigenlijk meer een chagrijnige ree verwacht. 
We hadden nog net even tijd voor een bezoekje aan het Kröller-Müller museum voor we Zoon weer op moesten halen, dus dat deden we op de Japanse manier. Als twee speedy's de zalen door dus. 
Het werk van Van Gogh blijft me ontroeren door zijn kleurgebruik en hartstochtelijke manier van werken. Als ik voor een van zijn schilderijen sta, beeld ik me in hoe hij ook heel lang geleden voor hetzelfde schilderij stond. Ik herken iets in zijn ongeduld en enthousiasme. 
En het prachtige is, de omgeving en de topstukken van het museum lopen zo mooi in elkaar over. Weer buiten leek het alsof we in een kunstwerk fietsten.


Van Gogh had het zo kunnen schilderen. 

prentje en de stad

'Waar denk je aan als ik zeg: ik en de stad? Teken twee gesloten patronen, en een open patroon. De gesloten patronen op gekleurd papier, de open vorm op wit papier. Daarna gaan we ze inscannen.' 

Voorzichtig kijk ik naar mijn medecursisten van de vervolgcursus Illustratie en Digitaal. Snappen zij wat er wordt bedoeld? Even voel ik weer het paniekerige gevoel van vroeger op school als ik een rekensom niet snapte.
Gelukkig mogen we bij elkaar aan de grote tafel zitten, en na even rondgekeken te hebben, snap ik wat de bedoeling is.
Ik teken een auto met een caravannetje erachter, en een kerk. Als open patroon een regenwolkje. Niet heel stedelijk. Wat voor een draai zal ik geven aan deze onstedelijke vormen?
Ik voel me weer als een kind die een opdracht niet goed heeft uitgevoerd. Tot ik zie dat mijn buurvrouw een konijn en een spook uitknipt. En opeens realiseer ik het me. Het is een creatieve cursus. Het gaat over mijn gedachten bij een stad. Dat is heel persoonlijk. Misschien heeft mijn buurvrouw samen met haar konijn in de stad gewoond, en zag ze 's nachts spoken.
Voor de derde keer die avond voel ik me een klein kind, maar nu omdat ik denk in cliché-beelden en gehoorzaam gehoor geef aan de opdracht van mijn juf.

We gaan de figuren inscannen, en omzetten in zwart-wit. Vervolgens maken we er een patroon van.
Ik voel me in mijn element. Ik kijk om me heen en zie enthousiaste gezichten. Dit is mijn wereldje. De wereld van illustraties, en van mensen die deze passie delen.

'Ik geef op maandag in dorp X de basiscursus Illustreren, zegt mijn juf terloops.
Ik voel even de grond wegzakken. Ik woon in dorp X. Deze cursus is naast mijn deur. Wat moet ik nu doen? Overstappen? Beide cursussen tegelijk volgen?

wordt vervolgd

prentje en de nieuwe cursus

Ik begin vanavond met mijn nieuwe cursus 'Illustratie en digitaal', van Kim Welling. Ik heb hier heel veel zin in, want ik heb het afgelopen jaar ontdekt dat mijn hart bij de grafische vormgeving ligt.

Wat ik graag zou willen, is een eigen 'handtekening'. Een tijdje terug was ik vooral bezig met textiele vormgeving. Ik combineerde schilderijen met stofjes, borduurde er een eindje op los, en combineerde knopen met vilt. Ook maakte ik veel hangers. Huisjes waren een terugkerend motief, evenals sprookjes.

Daarna ging ik vooral los met Photoshop. Ik bewerkte de stoffen digitaal, en combineerde ze vaak met verschillende foto's en illustraties.

Niet veel later kwam de retromania in mijn leven, vooral aangestoken door de Hipstamatic. Ik ontdekte de rommelmarkten, en combineerde attributen met oude foto's. Met name het circusthema kwam veelvuldig terug.

Onlangs heb ik een schetsboek gekocht en mooie Copic-stiften, en sindsdien teken ik er weer op los. De schetsen bewerk ik vervolgens digitaal.

Zucht. Die eigen handtekening laat nog even op zich wachten, vrees ik. Ik vind teveel technieken leuk.

Of misschien is de handtekening wel dat ik juist alles door elkaar combineer. Dat maakt het prentje.

prentje en de cursus

De hele dag voelde ik me een beetje zenuwachtig, gisteren. Na mijn werk zou ik rechtstreeks naar mijn nieuwe cursus Grafische vormgeving gaan.

Ik had Man al gebombardeerd met maar liefst drie telefoonnummers van mama's uit de buurt, mocht hij in de file staan en niet op tijd kunnen zijn om Zoon van de NSO te halen.

Een beetje onwennig zit ik in mijn eentje bij La Place te eten. Ik realiseer me opeens dat ik 's avonds nooit alleen eet. Ik spiek eens om me heen. Eigenlijk zitten er best veel mensen alleen te eten. Die man daar, aan die leestafel, zou hij ook een cursus hebben? Of is hij onlangs gescheiden en heeft hij geen zin om te koken voor zichzelf? En dat meisje aan de tafel naast me, die de hele tijd met haar mobieltje in de weer is, zou zij zich op de koopavond storten? Of heeft ze zo een date en is ze een beetje te vroeg?
Mijn fantasie gaat altijd met me op de loop, zeker als ik geen afleiding heb omdat Man of Zoon hun Verhaal Van De Dag willen vertellen.

Stipt op tijd loop in het klaslokaal in. Snelle inschatting van mijn medecursisten. Enkele vrouwen op leeftijd, die waarschijnlijk nu eens iets voor zichzelf willen doen. Een paar (ex-)studenten met een blik vol zelfvertrouwen. En een Portugese docent die een grappige mix van Nederlands en Engels spreekt met een zwaar Portugees accent.

Na een lange inleiding mogen we aan de slag met Photoshop. We gaan een bloemetje tekenen, wat we vervolgens gaan stempelen. Buurvrouw links heeft binnen no-time een fantastische bloem met steel en al op haar scherm getoverd. Buurvrouw rechts heeft er wat meer moeite mee. Gek toch hoe snel je in een soort competitie belandt, of misschien ervaar ik het alleen maar zo. Gelukkig gaat het me redelijk af en loop ik even later voldaan het klaslokaal uit. Ik fantaseer over mijn blog, en dat ik u iedere vrijdagochtend ga trakteren op mijn vorderingen, te beginnen met de gestempelde bloem.

Enthousiast open ik mijn computer. Even kijken; cirkeltje tekenen, inkleuren, blaadjes erbij, het gaat lekker. Met de penseel probeer ik een steel te tekenen. Da's raar, ik zie 'm nergens op mijn scherm. Andere laag dan maar. Wat ik ook probeer, geen steel te bekennen. Ok, dan maar geen steel; we gaan stempelen. WAAROM STEMPELT IE NIET? Verdorie, waarom lukte het gisteren nu wel allemaal?

Na een half uurtje geef ik het op. Geen gestempelde bloem, helaas. Dan maar een fotootje van mijn bosstilleven met mijn nieuwe knalroze (paas)haas van Nijhof.

Ik kan niet wachten tot mijn volgende les. Ik heb nog heel wat te leren, heb ik gemerkt.