prentje en de 3d-illustratie

prentje en het pop-upboek

Het was een beetje een rare week. Ik had niet meer zoveel vakantiedagen, wat betekende dat ik deze week gewoon weer aan het werk moest. Elke ochtend kuste ik mijn mannen goedendag - die dan nog lekker in hun ochtendjas beneden zaten - om in de auto te stappen. Ik voelde me bijna een soort van carrièrevrouw. Alleen het mantelpakje en de pumps ontbraken nog (en waarschijnlijk de juiste carrièrementaliteit. En ook de juiste auto, trouwens).

En op mijn vrije dag wilde ik wat leuks met Zoon doen, wat erop neer kwam dat er weinig 'prentjetijd' was.

Gelukkig had ik vorige week al het prachtige pop-up boek Roodkapje in huis gehaald van een van mijn ontvangen boekenbonnen. Voor deze tip ben ik geheel schatplichtig aan haar, want hier zag ik dit prachtige boek.
Ik wilde het niet alleen hebben vanwege de prachtige, bijna herfstachtige, pop-ups; ik ben de afgelopen weken op mijn cursus zelf bezig geweest met een 3d illustratie van Roodkapje. Volgende week hoop ik 'm af te maken, om deze vervolgens met jullie te delen (als ik 'm mooi genoeg vind). En Roodkapje is natuurlijk een all-time favourite.

Sowieso altijd een beetje rare tijd, vindt u niet? Alsof de storm is gaan liggen na die drukke feestmaand - behalve buiten dan.

En dan heb je altijd de Kuskwestie. Wie zoen je wel tijdens het gelukkig nieuwjaar wensen, en wie niet? Vooral met collega's vind ik dat altijd een tikkeltje ingewikkeld.

Maar goed, genoeg om over te peinzen dus. Tijdens zo'n peinsmomentje kijkt Zoon me aandachtig aan.

'Mam, wat doe je serieusachtig. Chillax een beetje', zegt onze woordkunstenaar en huisfilosoof.

Nou ja, dat ben ik toen maar gaan doen (hoewel zo'n pop-up handstand er voor mij niet meer inzit).

prentje en Roodkapje

En liep ik er toch weer tegen aan hè, gister. De Roodkapje-pyjama. 'Koop mij, koop mij', riep ze. Niet te vertrouwen hoor, die sprookjesfiguren. En opeens stond ik ermee bij de kassa.
Maar ja, wat doe je met een Roodkapje-pyjama maat 74 zonder babydochter? Daar zet je de schaar in. En nu heb ik dus een leuk schilderijtje. Dat helemaal in het interieur past.
Voor de liefhebbers: ik zal binnenkort een uitgebreide beschrijving geven van het prentjeshuis. Van het hertjesbehang in de gang, tot de vogelhuisstickers boven.
En jazeker, Man woont er ook, in alle tevredenheid, mocht u zich dat afvragen.
Hij heeft de zolder gekregen. Die hij helemaal als mannenruimte heeft ingericht.
Als tegenwicht voor alle Roodkapjes, denk ik.

prentje en de jongenskleren

Ongeveer vanaf het moment dat Zoon in mijn buik zat, voelde ik dat het een jongetje zou worden. En tja, da's een gevoel hè, dat kan ik niet rationeel verklaren.
Tijdens een controle bij de verloskundige ging mijn buik zo hard van links naar rechts, dat de verloskundige de stagiaire erbij haalde. Vol verbazing keken ze naar die buik, waarin Zoon alvast met zijn voetbaltraining was begonnen.
Ik zei altijd: 'ik val van mijn baarkruk als het een meisje blijkt te zijn'. En ik bleek voorspellende gaven te hebben. Want het was niet alleen een manneke, ik beviel ook op een baarkruk. Waar ik gelukkig dus niet vanaf viel.

Ik ben gewoon een stoere jongensmama. Ik vind de moeder-dochterrelatie nogal euh, gecompliceerd. En ben dus blij met mijn ventje.
Er is maar een ding dat ik lastig vind: er zijn geen leuke jongenskleren. Nu ben ik zelf nogal van de bloemetjes, polkadots, streepjes, applicaties en felle kleuren (ik geef toe: ook voor mezelf) en dan moet je echt in de meisjeshoek zijn.
Kom ik een winkel binnen, zie ik de meest leuke jurkjes (helaas niet in mijn maat) en kijk ik dan vervolgens naar de jongenshoek, word ik lichtelijk depressief. Wie heeft bedacht dat jongens in het donkerblauw, groen, donkerrood en bruin gekleed moeten gaan? Ik niet in ieder geval. Het is voor mij daarom een sport om leuke, betaalbare jongenskleren te scoren. Helaas slaag ik vooral in het buitenland (dit klinkt decadent, ik weet het, maar het is nu eenmaal zo). In Frankrijk en Denemarken heb ik superleuke shirtjes gekocht. Oilily-kleren voor H&M-prijzen.

Nu heb ik daarnaast een Roodkapje-passie. Dit lijkt uit de lucht te komen vallen, maar er is een verband. Want ik zag nou toch weer zo'n schattige Roodkapje-pyjama. Voor meisjes dus (ook helaas niet in mijn maat).
Ok, het gaat wellicht wat ver om Zoon in een Roodkapje-pyjama te hijsen, maar de boze wolf moet toch kunnen?