Met haar had ik een heerlijke dag in Breda. De bedoeling was dat we het 'voorheen Grafisch museum' zouden bezoeken, maar dat hebben we niet gehaald. De koffie ging over in de lunch, de lunch ging over in winkelen en toen was het zo maar vijf uur, sluitingstijd van het museum.
Onze gesprekken gaan van elementaire levensvragen over in de nieuwe collectie van Ferm Living.
Wat ben ik blij met haar.
Samen winkelen kunnen we ook heel goed. We kennen elkaars smaak, en hebben aan een half woord genoeg.
Naast het museum hadden we een ander doel (wel gehaald): de fantastische winkel Feito com amor. En daar zag ik 'm: de ideale letterbak.
Thuisgekomen werd deze meteen vol gezet door Zoon en zijn vriendje, waardoor het geheel wat minder euh.. stylish werd dan ik in mijn hoofd had.
Maar dat maakt ook niks uit. Zelfs vol Gomu-gummetjes blijft ie leuk.
woensdag 11 januari 2012
dinsdag 10 januari 2012
prentje en Teddy
Zoon heeft een knuffelbeer, Teddy. En zoals het een jongen van zeven betaamt, vindt hij het en af en toe heel leuk om met Teddy te gooien. En op andere momenten is hij heel zorgzaam, omdat Teddy bijvoorbeeld verkouden is. Dan krijgt hij een dekentje over zich heen.
'Vindt Teddy het wel leuk dat hij soms dwars door de kamer vliegt?', vraag ik Zoon, helemaal in mijn beren-oma-rol. 'Daar voelt Teddy niets van', zegt Zoon resoluut. 'Want dan zet ik hem gewoon "uit".'
En om te demonstreren hoe dat gaat, drukt Zoon op Teddy's neus. Zo gaat Teddy dus uit.
'En als ik weer met hem wil knuffelen, zet ik hem weer "aan", gaat Zoon verder.
Dat moet toch heerlijk zijn, dat je soms op "uit" staat, en op andere momenten op "aan".
Ik heb vaak het gevoel dat ik meer van Zoon leer, dan andersom.
'Vindt Teddy het wel leuk dat hij soms dwars door de kamer vliegt?', vraag ik Zoon, helemaal in mijn beren-oma-rol. 'Daar voelt Teddy niets van', zegt Zoon resoluut. 'Want dan zet ik hem gewoon "uit".'
En om te demonstreren hoe dat gaat, drukt Zoon op Teddy's neus. Zo gaat Teddy dus uit.
'En als ik weer met hem wil knuffelen, zet ik hem weer "aan", gaat Zoon verder.
Dat moet toch heerlijk zijn, dat je soms op "uit" staat, en op andere momenten op "aan".
Ik heb vaak het gevoel dat ik meer van Zoon leer, dan andersom.
zondag 8 januari 2012
prentje en het behang
Dacht u even dat er alleen in het kleine huis werd geklust, hè. Ik kan u vertellen dat er ook in het grote huis niet wordt stilgezeten.
Toen wij hier een jaar of vijf geleden kwamen wonen, werd het ons afgeraden om te stucen. Omdat het een nieuwbouwhuis was, zouden de muren nog kunnen uitzetten. De keuze viel op behang, maar dan ook wel hip behang. Ik ben fan van het merk Onszelf, dus bijna alle muren kregen behang van dit merk.
Mijn lieve schoonvader trok bijna een week bij ons in om al het behang op de muur te krijgen. Dit had twee redenen: 1) de meeste behangetjes hadden een patroontje en 2) schoonvader is erg precies. Dus het was een enorme klus.
Zo was ik voor Zoon's kamer geïnspireerd door deze foto van Onszelf:
En dit idee hebben we zelf uitgevoerd. (Oké, schoonvader heeft de helikopters netjes naast elkaar geplakt, zodat de grijze en de witte nu op dezelfde hoogte vliegen, en de band met magnetische verf is niet helemaal goed uit de verf gekomen, met als gevolg er geen speldenknop aan blijft hangen, maar het resultaat is nog steeds leuk.) Ik had zelfs de blauwe zak van Gewoon aangeschaft.
Ik ga nog even verder met de rondleiding: we hebben hertjes van Eijffinger in de hal en we hadden hippe delftsblauwe figuurtjes in de keuken (jazeker, vijf jaar geleden was delftsblauw nog hip. Inmiddels is het zelfs bij Blokker in de uitverkoop).
De muren in de woonkamer kregen drie soorten behang van Onszelf: een met een soort metalickleurige bloemen (die je alleen zag als het licht er op een bepaalde manier op viel) een met gestreept banen in twee kleuren wit, en een soort aaibaar, fluweelachtig behang. Omdat er bij de trap in de kamer al lijstjesbehang hing en het zelfs mij te ver ging om dit te combineren met de metalic bloemen, kreeg deze muur het aaibare witte behang. Helaas hadden we hierbij geen rekening gehouden met Zoon, die bijna gedachteloos zijn nageltjes zette in het behang als hij op de bank zat. Dit was dus niet zo'n geweldig idee. (De metalicbloemen zijn overigens ook al verdwenen als gevolg van een flinke lekkage, net als de delfsblauwe figuren).
Maar goed, omdat binnenkort onze nieuwe bank arriveert (een blogbericht op zichzelf), leek het ons een goed idee om nu de aaimuur nu aan te pakken.
Maar wat zou er op moeten komen? Mij leek dit een goed plan (foto ook van Onszelf):
Maar ik woon hier niet alleen hè. En ik krijg altijd al opmerkingen als 'vindt Man dat allemaal goed?', dus ik dacht, laten we 'm maar gewoon wit verven.
Het behang bleek uit twee lagen te bestaan. De toplaag ging er easy peasy vanaf. Dan zou ik zeggen: prima, witte verf erop en klaar. Maar zo zit Man niet in elkaar (die lijkt op zijn vader). Dus nu heeft Man vanmiddag de onderste laag er ook afgehaald, gaat het vervolgens opnieuw behangen, en daarna nog een keer verven (hij heeft nog een paar vrije dagen). De schat.
En waar Zoon en ik ondertussen waren? Wij waren gevlucht naar kasteel de Haar, waar we een geweldige sprookjesrondleiding volgden met vriendin N en haar zoontjes (helaas mochten we niet fotograferen in het kasteel).
Verschillende acteurs voerden in de overdonderde (behangen) kamers in prachtige kostuums korte toneelstukjes op, die betrekking hadden op sprookjes.
En nadat we afsluitend gezellig geborreld hadden, stuitte ik buiten op een hertenkampje.
Hmm. Misschien is het hertjesbehang van Onszelf toch leuk voor in de keuken?
Toen wij hier een jaar of vijf geleden kwamen wonen, werd het ons afgeraden om te stucen. Omdat het een nieuwbouwhuis was, zouden de muren nog kunnen uitzetten. De keuze viel op behang, maar dan ook wel hip behang. Ik ben fan van het merk Onszelf, dus bijna alle muren kregen behang van dit merk.
Mijn lieve schoonvader trok bijna een week bij ons in om al het behang op de muur te krijgen. Dit had twee redenen: 1) de meeste behangetjes hadden een patroontje en 2) schoonvader is erg precies. Dus het was een enorme klus.
Zo was ik voor Zoon's kamer geïnspireerd door deze foto van Onszelf:
En dit idee hebben we zelf uitgevoerd. (Oké, schoonvader heeft de helikopters netjes naast elkaar geplakt, zodat de grijze en de witte nu op dezelfde hoogte vliegen, en de band met magnetische verf is niet helemaal goed uit de verf gekomen, met als gevolg er geen speldenknop aan blijft hangen, maar het resultaat is nog steeds leuk.) Ik had zelfs de blauwe zak van Gewoon aangeschaft.
Ik ga nog even verder met de rondleiding: we hebben hertjes van Eijffinger in de hal en we hadden hippe delftsblauwe figuurtjes in de keuken (jazeker, vijf jaar geleden was delftsblauw nog hip. Inmiddels is het zelfs bij Blokker in de uitverkoop).
De muren in de woonkamer kregen drie soorten behang van Onszelf: een met een soort metalickleurige bloemen (die je alleen zag als het licht er op een bepaalde manier op viel) een met gestreept banen in twee kleuren wit, en een soort aaibaar, fluweelachtig behang. Omdat er bij de trap in de kamer al lijstjesbehang hing en het zelfs mij te ver ging om dit te combineren met de metalic bloemen, kreeg deze muur het aaibare witte behang. Helaas hadden we hierbij geen rekening gehouden met Zoon, die bijna gedachteloos zijn nageltjes zette in het behang als hij op de bank zat. Dit was dus niet zo'n geweldig idee. (De metalicbloemen zijn overigens ook al verdwenen als gevolg van een flinke lekkage, net als de delfsblauwe figuren).
Maar goed, omdat binnenkort onze nieuwe bank arriveert (een blogbericht op zichzelf), leek het ons een goed idee om nu de aaimuur nu aan te pakken.
Maar wat zou er op moeten komen? Mij leek dit een goed plan (foto ook van Onszelf):
Maar ik woon hier niet alleen hè. En ik krijg altijd al opmerkingen als 'vindt Man dat allemaal goed?', dus ik dacht, laten we 'm maar gewoon wit verven.
Het behang bleek uit twee lagen te bestaan. De toplaag ging er easy peasy vanaf. Dan zou ik zeggen: prima, witte verf erop en klaar. Maar zo zit Man niet in elkaar (die lijkt op zijn vader). Dus nu heeft Man vanmiddag de onderste laag er ook afgehaald, gaat het vervolgens opnieuw behangen, en daarna nog een keer verven (hij heeft nog een paar vrije dagen). De schat.
En waar Zoon en ik ondertussen waren? Wij waren gevlucht naar kasteel de Haar, waar we een geweldige sprookjesrondleiding volgden met vriendin N en haar zoontjes (helaas mochten we niet fotograferen in het kasteel).
Verschillende acteurs voerden in de overdonderde (behangen) kamers in prachtige kostuums korte toneelstukjes op, die betrekking hadden op sprookjes.
En nadat we afsluitend gezellig geborreld hadden, stuitte ik buiten op een hertenkampje.
Hmm. Misschien is het hertjesbehang van Onszelf toch leuk voor in de keuken?
zaterdag 7 januari 2012
vrijdag 6 januari 2012
prentje en Muis Mus
Weer een illustratieboek? Ja, mensen, weer een illustratieboek.
En wat voor een.
Toen ik vorige week in mijn favoriete boekhandel was, viel mijn oog op dit boek: 'Een nieuw huis voor Muis Mus. Avonturen in Huis Sonneveld'. In 2008 bestond het Huis Sonneveld in Rotterdam 75 jaar (een monument van het Nieuwe Bouwen). Voor een aantal organisaties, waaronder het Nederlands Architectuurinstituut, een reden om een fantastisch boek uit te geven, in samenwerking met De Designpolitie en Hanne Hagenaars. En omdat het inmiddels 2012 is (vorige week nog 2011) lag dit boek inmiddels in de ramsj. Vandaar de prachtige oranje sticker, die ik er op heb laten zitten omdat het ook wel past bij dit boek.
Deze parel combineert een hoop liefdes van mij: (binnenhuis)architectuur, fotografie, retro en illustraties. Schoonheid zit in het verval, las ik vanmorgen in de krant, en hoewel het huis heel goed is onderhouden, zie je wel dat het om een oud huis gaat. Wat het voor mij (als Vinex-bewoner) alleen maar mooier maakt.
Nog heel kort het verhaal (of eerlijk gezegd een citaat van de achterflap, want ik moet bekennen dat ik het boek nog niet gelezen heb, ik ben vooral van de plaatjes, hè): 'In mei 1933 gaat de familie Sonneveld in haar nieuwe stadsvilla wonen. De familie neemt een radicaal besluit, ze laat al haar spullen achter in het oude huis en richt de villa totaal nieuw en modern in.'
En blijkbaar is het huis grotendeels in tact gehouden, en wordt het nu onder andere bevolkt door Muis Mus en Rots de Leeuw.
Ik zeg nu even niets meer, en laat de beelden spreken. Veel plezier.
En wat voor een.
Toen ik vorige week in mijn favoriete boekhandel was, viel mijn oog op dit boek: 'Een nieuw huis voor Muis Mus. Avonturen in Huis Sonneveld'. In 2008 bestond het Huis Sonneveld in Rotterdam 75 jaar (een monument van het Nieuwe Bouwen). Voor een aantal organisaties, waaronder het Nederlands Architectuurinstituut, een reden om een fantastisch boek uit te geven, in samenwerking met De Designpolitie en Hanne Hagenaars. En omdat het inmiddels 2012 is (vorige week nog 2011) lag dit boek inmiddels in de ramsj. Vandaar de prachtige oranje sticker, die ik er op heb laten zitten omdat het ook wel past bij dit boek.
Deze parel combineert een hoop liefdes van mij: (binnenhuis)architectuur, fotografie, retro en illustraties. Schoonheid zit in het verval, las ik vanmorgen in de krant, en hoewel het huis heel goed is onderhouden, zie je wel dat het om een oud huis gaat. Wat het voor mij (als Vinex-bewoner) alleen maar mooier maakt.
Nog heel kort het verhaal (of eerlijk gezegd een citaat van de achterflap, want ik moet bekennen dat ik het boek nog niet gelezen heb, ik ben vooral van de plaatjes, hè): 'In mei 1933 gaat de familie Sonneveld in haar nieuwe stadsvilla wonen. De familie neemt een radicaal besluit, ze laat al haar spullen achter in het oude huis en richt de villa totaal nieuw en modern in.'
En blijkbaar is het huis grotendeels in tact gehouden, en wordt het nu onder andere bevolkt door Muis Mus en Rots de Leeuw.
Ik zeg nu even niets meer, en laat de beelden spreken. Veel plezier.
donderdag 5 januari 2012
prentje en het pop-upboek
Het was een beetje een rare week. Ik had niet meer zoveel vakantiedagen, wat betekende dat ik deze week gewoon weer aan het werk moest. Elke ochtend kuste ik mijn mannen goedendag - die dan nog lekker in hun ochtendjas beneden zaten - om in de auto te stappen. Ik voelde me bijna een soort van carrièrevrouw. Alleen het mantelpakje en de pumps ontbraken nog (en waarschijnlijk de juiste carrièrementaliteit. En ook de juiste auto, trouwens).
En op mijn vrije dag wilde ik wat leuks met Zoon doen, wat erop neer kwam dat er weinig 'prentjetijd' was.
Gelukkig had ik vorige week al het prachtige pop-up boek Roodkapje in huis gehaald van een van mijn ontvangen boekenbonnen. Voor deze tip ben ik geheel schatplichtig aan haar, want hier zag ik dit prachtige boek.
Ik wilde het niet alleen hebben vanwege de prachtige, bijna herfstachtige, pop-ups; ik ben de afgelopen weken op mijn cursus zelf bezig geweest met een 3d illustratie van Roodkapje. Volgende week hoop ik 'm af te maken, om deze vervolgens met jullie te delen (als ik 'm mooi genoeg vind). En Roodkapje is natuurlijk een all-time favourite.
Sowieso altijd een beetje rare tijd, vindt u niet? Alsof de storm is gaan liggen na die drukke feestmaand - behalve buiten dan.
En dan heb je altijd de Kuskwestie. Wie zoen je wel tijdens het gelukkig nieuwjaar wensen, en wie niet? Vooral met collega's vind ik dat altijd een tikkeltje ingewikkeld.
Maar goed, genoeg om over te peinzen dus. Tijdens zo'n peinsmomentje kijkt Zoon me aandachtig aan.
'Mam, wat doe je serieusachtig. Chillax een beetje', zegt onze woordkunstenaar en huisfilosoof.
Nou ja, dat ben ik toen maar gaan doen (hoewel zo'n pop-up handstand er voor mij niet meer inzit).
En op mijn vrije dag wilde ik wat leuks met Zoon doen, wat erop neer kwam dat er weinig 'prentjetijd' was.
Gelukkig had ik vorige week al het prachtige pop-up boek Roodkapje in huis gehaald van een van mijn ontvangen boekenbonnen. Voor deze tip ben ik geheel schatplichtig aan haar, want hier zag ik dit prachtige boek.
Ik wilde het niet alleen hebben vanwege de prachtige, bijna herfstachtige, pop-ups; ik ben de afgelopen weken op mijn cursus zelf bezig geweest met een 3d illustratie van Roodkapje. Volgende week hoop ik 'm af te maken, om deze vervolgens met jullie te delen (als ik 'm mooi genoeg vind). En Roodkapje is natuurlijk een all-time favourite.
Sowieso altijd een beetje rare tijd, vindt u niet? Alsof de storm is gaan liggen na die drukke feestmaand - behalve buiten dan.
En dan heb je altijd de Kuskwestie. Wie zoen je wel tijdens het gelukkig nieuwjaar wensen, en wie niet? Vooral met collega's vind ik dat altijd een tikkeltje ingewikkeld.
Maar goed, genoeg om over te peinzen dus. Tijdens zo'n peinsmomentje kijkt Zoon me aandachtig aan.
'Mam, wat doe je serieusachtig. Chillax een beetje', zegt onze woordkunstenaar en huisfilosoof.
Nou ja, dat ben ik toen maar gaan doen (hoewel zo'n pop-up handstand er voor mij niet meer inzit).
zondag 1 januari 2012
Abonneren op:
Posts (Atom)















