prentje in Groningen, deel 1

Ergens op internet las ik de zin: 'vanwege Max Kisman ben ik begonnen aan mijn studie Grafische vormgeving' en dat triggerde me genoeg om naar het Hoge Noorden af te reizen.

Vormgever Kisman heeft op dit moment namelijk een expositie in het GR-ID (voorheen Grafisch Museum Groningen) en dat is zo'n fantastisch museum, dat ik heb besloten dit verhaal in meerdere stukken op te knippen.
Max Kisman verdient namelijk zijn eigen ruimte.

Deze grafisch ontwerper, illustrator, animator en typograaf werkte onder andere voor de VPRO, Paradiso, de Volkskrant en Schiphol en heeft in de loop der jaren een uniek eigen beeldtaal ontwikkeld.
Wat ik fantastisch vind, is de beeldhumor die hij in zijn ontwerpen verwerkt, waardoor veel afbeeldingen een dubbele laag krijgen. Zoals deze:

 

Maar ook zijn minimalistische stijl en zijn kleurgebruik spreken me erg aan. 

 Of het werken met restruimte, zoals hier:

Hmm, ik kan nu wel een heel betoog gaan houden waarom ik zijn werk geweldig vind, maar eigenlijk spreken zijn ontwerpen voor zichzelf.

 

Van Man kreeg ik een genummerde en gesigneerde afbeelding cadeau, waardoor ik nu mijn eigen Max Kisman thuis heb:

Om heel veel naar te kijken. En te realiseren dat ik de goede opleiding heb gekozen.

Want die uitspraak die ik op internet had gevonden, had zo van mij kunnen zijn.

prentje snakt naar de lente

Bent u de winter ook zo zat? Ik heb zo'n behoefte aan het lentezonnetje.
In de tussentijd probeer ik me maar te focussen op de positieve dingen.
Want die zijn er heus wel. Het kost soms alleen wat meer moeite om ze te herkennen.
Dus als een kleine mindfullness-oefening ga ik dat samen met u hier proberen.

Zo hadden we takken uit de tuin, die eerst dor en bruin leken, maar waar uiteindelijk toch prachtige witte bloesemblaadjes uit kwamen.

Zoon springt na zijn hersenschudding inmiddels weer blij rond.
Na de laatste keer spugen zei hij: 'Zo. Nu ben ik vrij.'

Ik mag op mijn werk steeds meer ontwerpen. Na posters om de medewerkers te stimuleren de boel een beetje netjes te houden op kantoor ('alsof je thuis bent'. Ha, dan zijn ze nog nooit bij mij thuis geweest. Ik ga juist naar kantoor om nog een beetje nette omgeving om me heen te hebben) heb ik gisteren een logo ontworpen voor de managersdag. Het is grappig om mijn ontwerpen op verschillende plekken tegen te komen nu (de kleuren zijn onze huisstijlkleuren).

En dan hadden we nog De Gedichtenkring van Zoon. De essentie was ons eerst niet helemaal duidelijk. We dachten dat het de bedoeling was een gedicht uit te zoeken dat ons Zoon aansprak.

'Dan doe je Superguppie van Edward van de Vendel!', riep ik enthousiast. 'Maken we samen de illustratie en dan neem je je gesigneerde exemplaar mee.' 

De volgende dag kwam Zoon uit school met de mededeling dat hij zelf een gedicht moest schrijven.
'Nou ja, niemand is perfect', mompelde ik. 'Elk mens is perfect', zei Zoon, 'in zichzelf zijn.'

En toen kwam die perfecte Zoon met de volgende Shakespeare-achtige tekst:

Tja, wat heb je daar als moeder nog aan toe te voegen?

prentje en de beurs

'Ik heb vrijkaartjes voor een nieuwe beurs', zei de moeder van Zoon's vriendje. 'Het is een beurs met webwinkels. Zin om mee te gaan?' 'Tuurlijk', zei ik.

Ik kon ook wel even wat afleiding gebruiken, het was me het weekje wel. Waarin Zoon een hersenschudding opliep in het zwembad en ik zoveel opdrachten voor mijn opleiding heb gekregen, dat ik door de bomen het bos soms niet meer zie.

Maar goed, even een avondje vrij om ons onder te dompelen in de wereld van het webwinkelen op Shop till you drop.

'En hoe was het?', wilt u nu vast weten. Het was... apart. Het was Flavourites live meets Huishoudbeurs, anders kan ik het niet omschrijven.
En Etsy stond dit jaar ook op de Huishoudbeurs, dus blijkbaar mengen beide werelden zich steeds meer. In de ene kraam werden bezoekers op de hoogte gebracht van de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van ontharen, om zich vervolgens te kunnen vergapen aan Scandinavisch design.

Ach, wij vermaakten ons wel.  En we verlieten het terrein met onze armen vol tassen.

Voelde het toch een beetje als de Huishoudbeurs.

prentje en de keukenmini's, deel 2

U herinnert u vast nog wel de mini's die we niet sparen.
Inmiddels moeten we er nog twee.

Maar die keuken, die gingen we zeker niet aanschaffen.
Kom op zeg, Zoon had al de winkel van de vorige keer, en bovendien heeft hij ook een houten keukentje, inmiddels genomineerd voor Marktplaats.
Er zijn grenzen.

'Aah mam, pleeeaaaassse.' Zoon ligt op zijn knieën voor de Albert Heijn.
Alsof ik daar gevoelig voor ben.

Het is nog een heel gesjouw om dat ding mee te nemen op de fiets.
Zoon, vriendje en ik moeten naar huis lopen.

'Maar jullie zetten 'm zelf in elkaar', zeg ik nadrukkelijk. 'Ik ga zelf iets anders doen'.

Even later lig ik op de vloer met een heel bouwpakket. Dit moet ik kunnen. Ik ben een Hoogopgeleide Zelfstandige Vrouw, dat wordt een eitje.

'Jammer dat papa niet thuis is', zegt Zoon, opkijkend vanaf de iPad. Inwendig vloekend probeer ik het gevaarte in elkaar te krijgen. Wat bedoelen ze nu met de bodem? Hoe kan het nu dat die plank niet past? En waarom lijkt het niet zoals op het plaatje? O, die tape moest op de andere kant. Woedend scheur ik het er weer af, het houtmotief meenemend. En waar zijn de knoppen van de kraan? Het kan toch niet zo zijn dat wij weer een incompleet pakket hebben. Verdorie, zit het ding bijna in elkaar, missen we het laatste onderdeel. 'Ik ga wel even op de instructiefilm kijken', mompel ik tegen Zoon. 'Misschien had je dat beter meteen kunnen doen', antwoordt hij. Bijdehandje.

Ah, de kraan zit aan de binnenkant van de gootsteen, gewoon verkeerde kant op gevouwen. Gelukkig hoeft alleen maar de halve keuken weer uit elkaar.

Inmiddels is het bijna vijf uur en moet vriendje naar huis.
Ze kunnen er nog vijf minuten samen mee spelen.

Zouden ze vanuit de keuken ook een borrel schenken?

prentje en de winnaar

'Oma, ik ga de winnaar trekken van mama's blog!'
Zoon is al dagen enthousiast over zijn bijdrage aan de give-away en moet het oma ook even melden aan de telefoon. Vandaag is het eindelijk zover.
Maar voor ik het vergeet, nog eenmaal dank voor alle lieve reacties! Het heeft me echt goed gedaan.

En dan gaan we nu echt beginnen.
We stoppen de namen in een hoge cowboyhoed:

Aan Zoon de eer:

En de winnaar is *tromgeroffel*:

Tjielp! Van harte gefeliciteerd! Stuur je me je adres naar prentje@yahoo.com? Dan stuur ik je 'de bergen' toe.

Enne, mocht Tjielp nu niet reageren voor volgende week of alleen maar enthousiast gereageerd hebben op de 100.000ste bezoeker en helemaal niet op het boek zit te wachten, heeft Zoon ook alvast een reserve en een reserve-reserve getrokken.

Worden we toch nog eens praktisch.

prentje en Henri

Kun je verliefd worden op een boek? Ik geloof dat het kan. Ik ben verliefd op 'Henri's Walk To Paris', van Saul Bass.
En het was liefde op het eerste gezicht.

U herinnert zich misschien nog wel, toen ik schreef over mijn ontmoeting met Sieb Posthuma, vertelde ik dat we het over minimalistisch grafisch design hadden, en dat hij me een boek liet zien waar mijn hart sneller van ging kloppen. Dat was Henri's Walk To Paris. Sieb vroeg me te raden uit welk jaar dit boek kwam. Dat was 1962 (!). Vorig jaar, een halve eeuw later dus, is het boek opnieuw uitgegeven.

Henri's Walk is het enige kinderboek van Saul Bass. En nu vraagt u zich misschien af: 'wie is Saul Bass?' of misschien kent u hem wel (ik niet, om eerlijk te zijn).
Saul Bass (1920-1996) was een van grootste grafische ontwerpers van de vorige eeuw. Hij ontwierp beroemde logo's en campagnes voor onder andere United Airlines, Minolta en AT&T. Daarnaast werkte hij samen met filmmakers als Alfred Hitchcock, Stanley Kubrick en Martin Scorsese. Voor deze filmmakers maakte hij 'titelontwerpen', vrij vertaald als wat je ziet wanneer een film begint. Zo heeft Saul Bass meegewerkt aan Spartacus, West Side Story, Vertigo, Cape Fear, The Age of Innocence, Goodfellas en Casino. En dat zijn er nog maar een paar titels uit een lange lijst.

En maar één kinderboek dus, maar wat voor een. Het vertelt het verhaal van Henri, een kleine jongen die woont op het Franse platteland, en er over droomt om naar Parijs te gaan. Het verhaal is al geestig, maar de illustraties slaan alles. Dit is precies waar ik zo van hou, laten we het maar 'warm minimalistisch design' noemen. En volkomen tijdloos, want vijftig jaar later oogt het alsof het vorige week bedacht is. Alles klopt aan dit boek, de frisse kleuren, de heldere typografie en de geweldige illustraties. Dit is het grensgebied tussen illustratie en grafische vormgeving waar ik naar toe wil. Ooit hoop ik zo'n soort kinderboek te maken.

Voorlopig blijft het nog even bij staren naar dit juweeltje. En elke keer als ik het bekijk ontdek ik weer nieuwe dingen.
Zo gaat dat met verliefdheid.