prentje en de sneeuwpop, deel 2

Het internet is iets wonderlijks. Voor mij veel te groot, maar soms (gelukkig) ook heel klein. 

En af en toe kom ik mezelf tegen. Daar schrik ik dan altijd een beetje van, maar het maakt me ook bewust van de consistentie van mijn (voor)liefdes. 

Zo ging ik op Pinterest zoeken naar 'snowman' en warempel;  daar doemde een Russische illustratie uit de jaren '20 op die ik jarenlang geleden heb gedeeld op mijn blog. De poster hing in mijn vorige huis, en ik vind 'm nog steeds geweldig: 

Die me dan ook weer doet denken aan een fantastische illustratie die ik laatst in de Kunsthal zag: 

Samen met deze. Uit de jaren '50; ook al zo'n inspirerende periode:

Waarom heb ik zolang niet gedeeld wat me raakt? Ik denk ook de onrust die het met zich meebracht. 

De eeuwige haat/liefde-verhouding die ik heb met social media. Het continue vergelijken. 

'Hoe kan het dat X zoveel volgers heeft?' 'Waarom heeft Y wel een creatieve carrière?' 

Groen van jaloezie zien; geen mooie eigenschap. 

Opnieuw kijk ik in de spiegel. Uitgaan van eigen kracht. En vooral ook: omgaan met te hoge verwachtingen in het leven. Bitterzoet, ooit mijn nickname. Het hoeft niet allemaal LEUK te zijn. 

Intens kunnen genieten heeft ook een zwarte keerzijde: melancholie. Dysthymie: plak er maar een etiket op. 

Wat opvrolijkt: de draad zo makkelijk weer op kunnen pakken. Zulke lieve trouwe mensen die me al zo lang volgen en de draad ook weer zo doortrekken. Alsof ik nooit weg geweest ben (nou was ik natuurlijk ook niet echt 'weg': enfin, U begrijpt vast wat ik bedoel).  

Ik heb er weer plezier in. De geweldige positieve reacties op de porseleinen sneeuwpop doen me zo goed. Het concept past bij me: de iconische, eenvoudige vorm (2 ronde bollen), het contrast tussen mat en glans: mijn eigen minimalistische kerstdecoratie. 

Dicht bij mezelf blijven. Dan komt alles 'goed'.    

prentje en de sneeuwpop

Als kind had ik een porseleinen beeldje van een zeemeermin. Dat was mijn lievelingsding. Mijn jeugdvriendinnetje E en ik maakten altijd ruzie wie haar mocht als we samen speelden (zij weet dat niet meer. Ik weet dat omdat ik het haar onlangs heb gevraagd. Na 40 jaar hadden we voor het eerst weer contact.)

Net weer begonnen en ik maak nu alweer een omweg. We maken opnieuw een stap. Terug of vooruit; zoals U wilt. Als ik als puber bedacht wat ik wilde worden, had ik een zuivere droom. Ik wilde maker zijn. Maar hoe gaat dat: ik ging na de HAVO naar het VWO (niet slim) en daarna naar de School voor Journalistiek. Maken zat er niet meer in (of het moesten teksten zijn).

Maar mijn handen bleven jeuken. Na een lange creatieve weg, vond ik mijn plek in keramiekatelier van Husk Ceramics. Ik heb er verschillende keren over geschreven. Ik maakte verschillende gebruiksvoorwerpen (ik kan mijn koffie uit 40 verschillende kopjes drinken) maar het was het nog niet. 

Opeens wist ik het. Het moest iets decoratiefs zijn. Iets om verliefd op te worden. Ik wilde een sneeuwpop maken. Een minimalistische sneeuwpop met een matte bol en een geglazuurde bol. (Nu kwam ik er vandaag achter dat ik 7 jaar geleden al schreef over mijn sneeuwmannenfetisj. Enige consistentie kan me niet ontzegd worden.)      

Ik vertelde mijn idee aan mijn porseleinjuf en zei zij meteen: 'we maken er een co-productie van'. Het zit zo: mijn juf heeft onlangs met een aantal medecreatieven een winkel geopend in Utrecht en ze zocht nog iets kersterigs. (Even he: een stenen echte winkel met je eigen producten. Hoe cool is dat? Dat was ook onderdeel van de puberdroom). 

Vorige week stuurde ze me een foto van onze eerste sneeuwpop en wat denk je: exact zoals ik 'm in mijn hoofd had. Een paar dagen geleden mocht ik mijn eerste sneeuwpoppen gieten. Mijn hoofd en hart waren al eerder op hol geslagen: ik zou alsnog mijn puberdroom waar maken. Ik zou toch maar weer opnieuw op Insta gaan hoewel ik er een grafhekel aan heb omdat iedereen altijd een zoveel Leuker Leven lijkt te hebben. 

En zo komt mijn droom toch een beetje tot leven. Mijn concept ligt straks in hartje Utrecht! En van de weeromstuit heb ik er zelfs een blog over geschreven. Kom daar maar eens om. 

 

prentje en het einde (van het jaar)

Het was U wellicht al opgevallen: ik heb hier een tijdje niet meer geschreven. 

Ik heb er wél over na gedacht. Ga ik ermee door? Wat brengt het U? Wat brengt het mij? Wat brengt het U  en mij?

Ik heb altijd alleen geschreven als ik er zin in had. Over de dingen waar ik op dat moment over wilde schrijven. Kunst. Vormgeving. Animatie. Het leven proberen te nemen zoals het komt. 

Anyway; niemand weet wat het nieuwe jaar gaat brengen. Mij leek het wel gepast om in ieder geval even van me te laten horen op deze laatste dag van het jaar. Omdat U me altijd zo trouw heeft gevolgd, soms al meer dan 10 jaar lang. 

Ik wens U een mooi jaarwisseling. 

En wie weet, tot ziens. 

We gaan het zien.  

prentje en de objectliefde

Ik schreef er al eens eerder over: ik heb een beetje rare objectliefde. Dan zie ik opeens een voorwerp waar ik op slag verliefd op word. 

Meestal is dat zeegerelateerd: vissen | schubben | zeemeerminnen | vissersbootjes | surfplanken: allemaal wel eens langsgekomen. 

Tot ik afgelopen zomer in Normandië was en ik 'm opeens zag: de 'life guard tower' om maar eens een goed Nederlands begrip te gebruiken. (Hoe vertaal ik dat: reddingstoren? Badmeestershuisje?)

Enfin, ik had deze foto al een keer gedeeld en om eerlijk te zijn, had ik ook al eens eerder op 'life guard tower' gegoogeld en toen de bovenste onweerstaanbare houten toren gevonden van Candylab (die gebaseerd is op een reddingshuisje op het strand van Malibu). Nu wil ik natuurlijk naar Malibu. 
 

Vervolgens vond ik een poster van de toren van Deauville (ha, dat klinkt simpeler dan het was: deze poster hing bij de Office de tourisme die natuurlijk net gesloten was en waar we op de dag van vertrek nog zijn langsgesjeesd omdat ik 'm niet uit mijn hoofd kon krijgen):

En wat denk je: toen ik net zocht op de illustrator Pauline Launay (want dat doe ik dan ook) vond ik er nóg een:

Overigens een illustrator waarvan ik in elke plaats waar we kwamen, op zoek ging naar ansichtkaarten met de plaatsnaam en een illustratie van haar erop.  En ze heeft er nog veel méér, zag ik net. O, ik zie een tour voor me naar alle Franse plaatsen waar ze een kaart van heeft gemaakt! 

Hmm, ik weet niet of ik dat thuis helemaal kan verkopen.

In ieder geval heb ik mezelf het reddingshuisje van Candylab maar cadeau gedaan. 

En droom ik alvast over de zomer van volgend jaar...

prentje en het seizoenseinde

Nog één weekendje met het caravannetje er op uit; en dan naar de winterstalling. 

Zal je altijd zien dat de zomer nu pas begint. 

Enfin; dat weekend pakte we dan maar mooi mee. En waar gingen we naartoe? Naar zee natuurlijk. 

De avonden werden al wat korter; maar in het carvannetje was er genoeg te doen. Konijntjes spotten bijvoorbeeld. 

En lange strandwandelingen maken; net zo lang tot we alle 'populaire' strandtenten met concepten en lange rijen voorbij waren en we uitkwamen bij een heel klein tentje waar alles bij elkaar was geraapt. 

De dames op leeftijd achter de bar waren zelf wat overdonderd door deze mooie zomerdag met voor hun doen aardig wat klanten. Aan voorraadbeheersing deden ze niet. 

'Corona is er niet meer', zei een van de dames. 

Was het maar waar. 

prentje in de Efteling - by night

Twee keer in vijf dagen naar de Efteling is best veel, maar dat kwam zo uit. De kunst is dan om de tweede keer zulke andere dingen te doen, dat het geen herhaling van zetten is, maar een totaal nieuwe beleving. 

Nu vroeg ik me al een tijdje af of het Sprookjesbos ook 's avonds open blijft - als het echt donker wordt. 

Het antwoord is ja. En omdat het al wat later in het seizoen is (de Efteling is alleen deze week nog tot 22.00 uur open) ís het ook sneller donker. 

We waren 's ochtends al in het Sprookjesbos geweest (Efteling = Sprookjesbos, althans voor mij) maar hadden slechts de helft gezien. Daarom sloten we ons bezoek af met de andere helft. 

Pinokkio! Daar waren we nog niet geweest. Ik ben dol op het verhaal van Pinokkio. 

Daar was het huisje van Geppetto al. Helaas was het in het donker gehuld. Ervoor stonden twee mensen, een jongvolwassenen stelletje. De jongen knipperde de zaklantaarn op zijn mobiel aan (daar zou ik nou nooit aan denken, maar ik ga ook al richting 'middelbare leeftijd'). 

En wat denk je: de hele werkplaats was vol leven. Met name de muizen hadden de boel behoorlijk overgenomen (dat heb je met de kat buiten). Er fietste er eentje op een eenwieler op een koord; een andere hing eronder aan een parapluutje. Een drietal speelden een deuntje in een klein theatertje; niet door iedereen gewaardeerd (er stond er een voor met zijn pootjes in zijn oren). Marionetten bewogen voorzichtig hun ledematen. 

'Overdag is het Sprookjesbos geschikt voor kinderen, als het donker is, wordt het... horror', zei het meisje, zich verkneukelend. 

Daar, in het donker, voor het huisje waarin alles bewoog, slechts verlicht door het schijnsel van een zaklantaarn, ervoer ik, fan van duistere Tim-Burton sprookjes, de échte magie. 

prentje in Frankrijk

De croissantjes voor het ontbijt moet ik contant afrekenen, ook als ik aangeef meteen 'by card' te willen betalen voor de camping. Maar dat moet bij 'monsieur' bij de receptie, twee meter verderop. Combineren kan niet. Zuchtend loop ik de lange weg weer terug naar het kleine caravannetje; een sluiproute heb ik nog niet gevonden. Met een briefje van vijf euro nu op zak vind ik vervolgens wel een kortere weg terug naar de bar, die 's ochtends ook dienst doet als brooduitgiftepunt. Net op tijd om de eigenaar van de camping te zien kotsen tussen zijn hortensia's. Monsieur heeft waarschijnlijk de avond ervoor te diep in het glaasje gekeken toen de bar nog dienst deed als bar. Vervolgens vindt er een scène plaats die in 'Fawlty Towers' niet had misstaan: monsieur bromt wat naar de jongen achter de bar, die zich verplaatst naar de receptie en daar net doet of ik niet een minuut geleden broodjes bij hem heb gehaald en betaald heb met het briefje van vijf. Wat hij voor me kan doen? En of ik contant wil betalen of 'by card'? 

Welkom in Frankrijk, en verder gaan we niet zeuren want we stonden wél zo ongeveer op de mooiste camping van Normandië, met uitzicht op zee vanuit het kleine caravannetje.

De reis met de lief en de kleine caravan startte een week ervoor in Yport; een charmant badplaatsje waar op zaterdagavond een plaatselijk bandje speelt in het tentje aan zee.

Zo zat de stemming er meteen goed in. 

De volgende dag kwamen we na de geweldigste wandeling ever aan in Étretat, geen aanrader voor wie niet houdt van massatoerisme. De plaats is vooral beroemd door de gaten in de rotsen waar de zee doorheen stroomt, honderd meter van het centrum waar zwoegend de toeristen zich op slippers naartoe slepen, om vervolgens weer op een terras te ploffen, terwijl er een paradijs aan krijtrotsen achter hen ligt. 

Nog een dag Normandië leverde een bezoek op aan Honfleur, Trouville en Deauville; badplaatsen met de grandeur van de jaren vijftig.

Na zoveel moois waren de verwachtingen voor Bretagne hoog gespannen, maar ook deze werden overtroffen door Dinand, Saint Malo en Le Mont Saint Michel (ok, ook erg toeristisch).

Toen was er nog één nachtje over in Normandië op de terugreis en viel de keuze op de camping van 'Monsieur'; opnieuw bij Trouville omdat ik verliefd was geworden op deze plaats, direct grenzend aan Deauville (iets wat we overigens de eerste keer niet direct door hadden).

Dankbaar. Dat ik zulke fantastische plekken heb mogen bezoeken. Met de man die steeds opnieuw meeloopt naar het dorp omdat ik zo'n geweldige poster heb gezien/een foto opnieuw wil maken/toch naar het centrum wil.

En voor mijn kleine caravannetje. 

Hoe fantastisch de hotels ook waren die we zagen, niets kon op tegen ons rijdende huisje.